Kirkjuritið - 01.04.1958, Blaðsíða 5

KIRKJURITIÐ
147
En geisli páskasólarinnar fékk brotizt inn í klefa fangans,
og hurðir hjarta hans hrukku upp fyrir hinum upprisna, sem
knúði á. Því að hann var þar á ferð eins og alls staðar. Þá
urðu enn meiri þáttaskil i lífi höfundarins heldur en þegar
hurðir dyflissunnar lukust aftur að baki ógæfumannsins, sem
hrapað hafði niður af gullstóli heimshyllinnar. Hann varð
nýr maður með nýja útsýn. Meiri maður með betri eilífðar-
skilning.
Ég veit ekki, hvort vér íslendingar þráum vorið og unnum
því eins og feður vorir og mæður. Né hvort vér treystum eins
á annað líf og væntum jafn mikils af ríki himnanna. Mikill
skaði og geigvænlegur, ef svo er ekki.
Að vísu þurfum vér ekki að bera vorið í bæinn og hrind-
um heldur ekki upp hliðum himinsins. En illt er bóndanum
að vera óviðbúinn voryrkjunni, og vafalaust sízt skynsam-
legra að búa sig ekki undir vistaskiptin, að svo miklu leyti
sem oss er unnt.
Og ber ekki þjóðlíf vort þess nokkurn vott, að vér hugsum
stundum helzt til lágt og horfum óþarflega skammt?
Guð, sem nú leysir klakann, láti líka vora þar á öllum
sviðum!
Gunnar Árnason.
Allshorjar Ilruitinn.
Allsherjar Drottinn, alvaldi máttur,
ástríki faSir, lof sé þér um aldir alda,
kenn oss aS þekkja þig, mikli Drottinn.
FaSir, fáSir, lít til vor nú i náS.
FaSir, fáSir, þú ert vor hjálp og hlíf.
VerSi á oss vilji þirrn, vernda þá hug og sál,
sorg þegar svíSur, send áS hugga kœrleik þinn.
Freisting ef fellur á, frelsa þú oss í neyS,
send vorri sál þinn kraft, heyr vora hjartans bæn,
Lof sé þér, Drottinn, lof sé þér, Drottinn, dýrS sé þér.
Freysteinn Gunnarsson þýddi.