Kirkjuritið - 01.04.1958, Blaðsíða 31

KIRKJURITIÐ
173
Að tala á milli lijóna.
Ósjaldan kemur karl eða kona, sem hyggur á hjónaskiln-
að, til mín og eflaust annarra presta, og segir eitthvað á þá
leið, að hann eða hún þurfi að fá vottorð, sem sér hafi skilizt
á lögfræðingi sínum, að væri hreint formsatriði og presturinn
gæti gefið samstundis, án þess að ræða málið, nema þá við
vottorðsbeiðandann. Ég tel víst, að aðeins sumir lögfræðingar
eigi sök á þessum misskilningi, sem ég ætla að enginn prestur
muni fallast á. Mér skilst samkvæmt kirkjurétti og venju beri
oss prestunum skýlaust að tala við bæði hjónin samtimis, ef
þess er kostur, og leitast við að sætta þau, nema augljósar or-
sakir geri skilnaðinn óhjákvæmilegan að kalla.
Þótt þetta takist ekki nema sjaldan, getur það h.aft sína þýð-
ingu. Og margur mun ætla, að hjónaskilnaðir séu nú orðnir
svo tíðir, og oft sárir og afdrifarikir, að ekki sé rétt að slaka
á þessari skyldu vor prestanna. Flestir lögfræðingar eru senni-
lega á sama máli um þetta. Væri því unnt að hugsa sér nán-
ari samvinnu þeirra og prestanna um að leysa þá hnúta, sem
unnt er. Engum ætti að vera í mun, að fleiri heimili fari í
rúst en fært er að bjarga.
Skemmtileg tilhreytni.
Ég var beðinn að flytja hugvekju síðastliðinn skírdag á
vissum fundi. Að loknu máli minu bjóst ég til ferðar, því að
ég var þarna stundargestur, en ekki heimamaður. Þá stóðu
fundarmenn upp, einn af öðrum, og ræddu og gerðu fyrir-
spurnir um trú og kirkjumál. Sennilega gerðist þetta ein-
göngu af því, að einum datt allt í einu í hug að ríða á vaðið.
Og vissulega kom mér það mjög á óvart.
Verið getur, að sumt hefði skýrzt betur, ef þessar um-
ræður hefðu verið eitthvað undirbúnar, — og veit ég það þó
ekki. Svona urðu þær frjálslegri. Og ég fagna þeim. Það er
sannarlega hvorki eðlilegt né æskilegt, að presturinn láti alltaf
„kenningu sína“ rigna yfir áheyrendur, hvað sem þeir kunna