Kirkjuritið - 01.04.1958, Blaðsíða 32

174
KIRKJURITIÐ
að hugsa. Þeir hafa raunar rétt til að fá að ávarpa hann við
og við, og krefjast frekari útlistana og skýringa. Og þessi að-
ferð gæti á stundum orðið til að hræra ofurlítið upp í lygnu-
polli andlegu málanna.
Það kæmi líka þá á daginn, líkt og þama, að þrátt fyrir
allt em þeir fleri en vér ætlum, sem áhuga hafa á trúmálun-
um, og myndu sennilega lika leggja hönd að kristilegu og
kirkjulegu starfi, ef þeim hyðist oftar tækifæri á þeim vett-
vangi, bæði til að tala og vinna.
Látinn kirkjuhöfðingi.
Mér fannst prófessor Magnús Jónsson dr. theol. vera eins
og fagur tindur, sem ber hátt í sól mót himni og sést víða að
og frá ýmsum hliðum um byggðir og öræfi. Því er von, að
það veki söknuð og þyki mikill sjónarsviptir, þegar hann er
nú horfinn bak við skýin.
Gunnar Árnason.
Ég missti sjónina, þegar ég var aðeins fjögra ára, datt á höfuðið ofan
af vörukassa. Nú er ég orðinn þrjátíu og tveggja og man aðeins óljóst
eftir sólbirtunni og rauða litnum. Auðvitað væri undursamlegt að fá sjón-
ina að nýju, en hitt er líka mikið, hvað ógæfan getur komið mörgu und-
arlegu til leiðar. Ég var að hugsa um það hérna á dögunum, að ég hefði
ef til vill ekki unnað lífinu jafnheitt, ef ég hefði ekki verið hlindur. Nú
trúi ég á lífið, og ég veit ekki, hvort ég mundi hafa gert það jafn sterkt,
ef öðru vísi hefði á staðið. Ég á ekki við, að ég kjósi helzt að vera án ljóss
augnanna, heldur hitt, að missir þess kenndi mér að meta betur það, sem
mér var eftir skilið. — Roberl G. Allman (kunnur íþróttamaður og lög-
fræðingur).
Vera má, að blindur maður eins og ég láti síður blindast af gildi efnis-
legra hluta en aðrir gera. En það veit ég með vissu, að sú hugsjón, sem
bezt hefir dugað mér til að halda mér uppi, er trúin á mannlega göfgi,
sem skylt sé að keppa eftir. — Robert G. Allman.