Kirkjuritið - 01.04.1958, Blaðsíða 21

Lcad kindlr light
Einn vinsælasti þeirra sálma, er við bættust í nýju sálma-
bókinni, er sálmur Mattbíasar, Lýs milda ljós, og getur eng-
an á því furðað, því að hann er snilldarfagur, mjúkur og and-
ríkur. Sálmur þessi er þar sagður vera eftir J. H. Newman
kardínála, enda er ekki efi á því, að það er hinn nafntogaði
sálrnur Newmans, Lead kindly light, sem Matthías hefir fyrír
sér, þegar hann yrkir þennan sálm.
Sé nú á hinn bóginn sálmur Matthiasar borinn saman við
sálm Newmans, eða þau þrjú vers hans, sem oftast eru sung-
in og Matthías notar, hlýtur að vakna efi um, hvort hér sé í
raun og veru rétt að tala um þýðingu.
Þýðingar geta verið með ýmsu móti. 1 óbundnu máli munu
flestir vera sammála um, að nákvæmt beri að þýða, eins ná-
lægt frumtextanum og samrýmzt getur réttu og fögru máli.
Flestir munu og vera þeirrar skoðunar, að sama eigi heima
um ljóðaþýðingar, því að þýðing á að gefa lesandanum á síð-
ara málinu sem allra réttasta mynd af frumljóðinu.
I þessu sem öðru er Matthías hin mikla hamhleypa. Hann
gat þýtt svo nákvæmlega, að furðu sætir, og það ekkert létt-
meti, eins og til dæmis þegar hann þýðir Manfred Byrons
svo nákvæmlega, að á löngum köflum má heita, að orð svari
til orðs og þó allt á fögru og eðlilegu máli. En hann gat lika
haft það til að fara langt frá orðum og jafnvel innihaldi frum-
kvæðisins, — þýtt eftir andanum frekar en orðunum.
En þá vaknar spurningin: Hvar eru mörkin? Hvenær hætt-
ir að vera um þýðingu að ræða og verður frumkveðið, þótt
höfð sé hliðsjón af ljóði á öðru máli? Og ég hygg, að þessi
spurning hljóti að verða ofarlega, ef bornir eru saman sálm-