Kirkjuritið - 01.04.1967, Page 7

KIRKJURITIÐ
Lílt
149
lngm snýst um mismunandi viðbrögð manna við orðum
rists og afleiðingar undirtekta þeirra. Sumir lieyra orð drott-
l*18’ binda órjúfandi tryggð við liann og breyta eftir boðum
l'1!".8, Þessu fólki fer líkt og binum byggna manni, er valdi
Usi 81nu trygga undirstöðu. Tilvera þess er reist á þeim eina
^''""Ivelli, sem lagður er, sem er Jesús Kristur, fulltingi lians,
e , eit og fyrírmæli. Sú völundarsmíði mun eigi baggast,
111 úrslitaátaka dregur. Aðrir gera livorki að lúta meistaran-
blýða til orðanna eða fylgja þeim fram. Þeir eru áþekk-
, uUum ófróða smiði. Og afleiðingarnar láta heldur ekki
þe,Pl Stai"bl- Lífsgrundvöllurinn gengur skykkjum undir fótum
<n,a. Tilverubyggingin mun ekki þola ]>að áfall, er bin fyrr
’ (*a stenzt, liversu hátimbruð sem liún kann að vera. Hún
•benid til að lirynja saman í bylnum stóra seinast.
iLiii<r þessj er j niðurlagi Fjallræðunnar. (
111 Jesús talar
eftii
*jaitræounnar. Og þegar
um ,,þossi orS“, sem menn skulu lieyra og breyta
11, eigí IU'JS þeirra nft' standa, verður eðlilegast að telja bann
pJrskota til
"eild. Ti l
að
h
undanfarandi ummæla, ]). e. Fjallræðunnar í
bins sama bendir staða líkingarinnar í Lúkasarguð-
sk\'] ^b'ð tilurðarsögu guðspjallanna í buga er e. t. v. ekki
1 að einskorða viðmiðun dæmisins við þetta efni. Má vera,
sagan fjalli um kenningu Jesii alla. Hinu verður ekki
j. aÚ liér stendur hún, við lok liinnar máttugu ræðu, sem
jr Llandi skuldbinding. Drottinn liefur flutt afdráttarlaust fyr-
y" 1 sni. Eftir er hlutur tilbeyrenda.
Voj er’ 8ein böfum gert trúna á Jesúm Krist að grundvelli lífs
j . ’ 8t°udum bér andspænis kröfu, sem lilýtur að nísta oss í
_ stað. Jesús ætlast ekki aðeins til þess að vér áköllum
v^ j lans og lieyrum lians orð. Hann krefst þi
ver
ess einnig, að
J'ai1 ■ re'tllnr eftir þessum orðum, lifum afdráttarlaust í sam-
ldr ' Vl^ fyrirmseli Fjallræðunnar, skipanir, sem fyrir mann-
ge*^ s.|onum eru fjarstæðukenndar, kröfur um að rísa ekki
þag memgjörðamanninum, elska óvini vora, gera öðrum
eitt, sem vér óskum eftir, að þeir láti fram við oss koma,
VJ, g p ' t
/'fýð ^ 1 uigað erum vér komnir, alls vesælir, og eigum að
y a’ ''ér hyggjumst standa, en ekki falla.
Kr' °Sa?llr’ já — en ekki einir. í hlíðum fjallsins, þar sem
lleldmfytUr ræ?" sína, ber oss ekki að horfa á vora eymd,
11 a vegsemd bans. Enginn skyldi draga úr vorum van-