Kirkjuritið - 01.04.1967, Blaðsíða 40

KIRKJURITIÐ
182
sögn. A stundum virðist liann meiri en Iiann er í raun og veru.
En í síðarnefnda tilvikinu felst svarið á öðru sviði en sjálf
spurningin.
Yarðliðsforinginn er að leitast við að fletta ofan af mótsögn
í Gyðingatrúnni, að því er virðist vera. Gyðingar trúa á al-
vitandi Guð, en Ritningin leggur honum í niuim sams konar
spurningu og spurt er, þegar maður veit eitthvað ekki og
langar til að konjast að j»ví. Guð leitar Adams, sem liefur falið
sig í aldingarðinum. Hann hrópar upp nafn hans og spyr livar
liann haldi sig, svo liann getur ekki vitað það. Maður getur
falið sig fyrir Guði, hann er því ekki alvitandi. En í stað þess
að skýra Ritningarstaðinn, eða eyða mótsögninni, tekur rahhi-
inn þetta gott og gilt og notar staðinn til að setja ofan í við
varðliðsforingjann fyrir það hvernig liann hefur lifað fram að
Jiessu, bregður honuin um hugsunarleysi og brest á hreinskihu
og ábyrgðartilfinningu. Spurningunni, — sem, þótt liún vaer1
borín fram af einlægni, væri í raun réttri engin spurning>
lieldur ádeiluform, — er svarað á persónulegan hátt, eða ölhi
Iieldur með persónulegri áréttingu í svars stað. Hér virðist
því áréttingin ein eftir af talmudísku svari.
En nú skulum vér líta ögn nánar á svarið. Varðliðsforing'
inn spyrst fyrir um eitt atriði í frásögn Ritningarinnar af
syndafalli Adams. Og í svari rabbíans felst þetta: Þú ert sjálf'
ur Adam, Jiað er Jjig, sem Guð spyr: Hvar ertu? Að Jiví er
virðist gefur hann varðliðsforingjanum enga skýringu á Ritn-
ingarstaðnum. En svarið varpar bæði ljósi á ástand Adatns?
Jiegar Guð ber upp spurninguna og ástand livers einstaklings,
livar og á hverjum tíma sem er.
Svo fremi varðliðsforinginn skilji spurningu Ritningarinn-
ar og grípi að henni er beint til bans sjálfs, skilur liann h"ka
livað í Jiví felst Jiegar Guð spyr: Hvar ertu? llvort lieldur
sem spurningunni er beint til Adams eða einlivers annarS'
Guð spyr ekki til að komast að einhverju hjá manninuin?
sem hann vissi ekki fyrir. Hann vill vekja eitthvað, sein
aðeins verður vakið með spurningu, svo fremi að hún liitti
einlivern í hjartastað, og liann lofi lienni að róta við huga
sínum.
Adam felur sig til að þurfa ekki að gera reikningsskil og ti