Kirkjuritið - 01.04.1967, Qupperneq 10

152
KIItKJURITIÐ
standast. Húsinu er þann vep; liagaú sem tlugir. Venzlafólk lians
nýtur öryggis og farsældar á ókomnum tíma.
Munurinn á afdrifum þessara tveggja manna er átakanleg'
ur. Hjá því gelur ekki farió, aft’ Jesús Kristur hafi eitthvao
ákveðið í huga með ]iví að rekja sögu þeirra þannig til úr-
slita, nnz fram er komin endanleg afleiðing tiltekta þeirra-
Og ef vér liugum að sainhengi frásagnarinnar við það efnk
sem á unilan fer, en þar er einmitt að finna fyrstu og þriðjn
textaröð áttunda sunnudags eftir trinitatis, skýrist merking'
in. Hér mælir Jesús meðal annars hin alkunnu orð um víðfl
hliðið og hreiða veginn, er liggur til glötunarinnar, og þrönga
hliðið og mjóa veginn, er til lífsins liggur og fáir einir finna-
Ká verður honum tíðrætt um tré sem metin eru af ávöxtum
sínum. Og síðan segir liann orðrétt: „Ekki mun liver sá, er
við mig segir: Herra, herra, ganga inn í himnaríki, heldur sa
er gjörir vilja föður míns, sein er í himninnm“.
Hér er sem sé ekki verið að tala um léttvæga hluti. Hm
hryggilegga saga um örlög liúsasmiðanna tveggja dregur frain
mismunandi afdrif þeirra manna, er taka óskyhla afstöðu
Krists og boðunar lians, annar jákvæða, en hinn neikvæða-
Þungamiðja niðurstöðunnar er ekki sú, að kriststrú annars £>r
hlýðni sé lionum óhilandi styrkur í vandkvæðum þessa lieii)lS’
en trúleysi hins gjöri liann sem reyr af vindi skekinn, þegar
á reynir. Bjargið í líkingu Jesú táknar ekki fyrst og fremst
bakhjarl vorn í hversdagsstríði. Sú staðreynd er að vísu ölhuU
kunn, hvílíkur aflgjafi trúin er þeim, sem liennar njóta, °r
hve snauður liinn er, sem ekki fær nærzt af þessum brunn1,
En hér eru þessi sannindi ekki höfuðatriðið. Kjarni máls11,s
er annar og uggvænlegri. Komið er að ]iví, sem örðugast er 1
kristinni boðun. Hnoðað er rakið til enda. Viðhorf manna
til ICrists og athafnir þær, sem af því spretta, hafa ævaran'h
afleiðingar. I}ungi ábyrgðarinnar skal axlaður til fulls. Me
svari voru við kalli Ixrists skiptir sköpum um velferð vora’
tímanlega, — og eilífa. Tiltektir vorar í þessu efni ráða 1,1'
slitum um það, hvort oss heimilist að ganga inn í himnarík1
eða vér verðum gjörðir rækir. Og því hærra, sem vér liofu111
hreykt oss án Krists því þyngra verður fall vort um síðU'
Bjargið og sandurinn eru þannig fyrst og fremst táknmyn111’
af fótfestu vorri fyrir efsta dómi. Bjargið er Kristur, grun
J