Kirkjuritið - 01.04.1967, Síða 14

156
KIRKJURITIÐ
liefur flutt þeim andstæðurnar tvær, kröfuna og liinn fyrirgef'
andi kærleika. Menn halda enn, að vér aumar Guðs skepnur?
getum á jafnréttisgrundvelli gengið til viðræðna við hinn hæsta
og fengið hann til að gera tilslakanir í samræmi við vorar
eigin takmarkanir. Enn höfum vér ekki skolfið fyrir lioldtekj'
unni né skilið, hvað í því felst, að sá tali, sem vahl liefur. En11
höfum vér ekki lært að svara máli Jesú með undrunarhrópin11
einu, án athugasemda, enn höfum vér ekki vaknað af draunn
í Betel eða staðið í hlíðum fjallsins, þar sem Kristur flytur
ræð’u sína.
Og enn er óhlýðnin sá níðhöggur, sem nagar rætur trúarin11'
ar. Með verkaréttlætingunni neitar mannleg drambsemi
gangasl undir ]>á staðreynd, að fyrir Guði erum vér ætíð ónyt'
ir þjónar, munum aldrei fá fullnægt hverri kröfu og liljótun1
því að treysta miskunn drottins einni. Hér er sú meðvitund m11
hið helgandi lífssamfélag við Guð, sem fyrrr var rædd, lögð ut
svo einhliða, að liún snýst upp í lofgjörð um getu mannsUlS
sjálfs. Með einsýnni boðun réttlætingar af trú neitar sjálfselsk'
an á liinn bóginn að hlýða fyrirskipunum, sem eru duttliing'
um hennar til óþæginda. Því fylgir þá gjarnan svo rík áherzk'
á magnleysi mannsins til lilýðni og vaxtar í liinu góða, að hu11
jaðrar við afneitun á mætti Krisls til að helga þá, sem haiu1
hefur endurleyst. En trúna á helgunarverk drottins er oss skyk
að játa, þrátt fyrir hættur hennar og órökræna nekt.
Þverstæður þær, sem fram koma í dómsorði líkingariiuu11
um húsasmiðina tvo og skilyrðislausri gjöf sæluboðanna, gan^a
nkki upp, séu háðir armar þeirra látnir standa óstyttir. *dr
ef vér hyggjumst játast undir raunverulega opinberun Gu'1*'
í Kristi, verðum vér að leyfa mótsögnunum að rekast á hiu<k'
unarlaust. Vér höfum ekki heimild lil að lina ósamræmi þeirrí'
og samræma þær skilningi vorum og getu. Þær eru tilkoiniu11
fyrir undursamlega íhlutun Guðs og því ojar hvoru tvegg]a'
Áherzlan á nauðsyn þess, að vér gerum oss grein fyrir kröfui'1
Krists, má aldrei verða á kostnað fagnaðarerindisins um Guðp
óverðskuhluðu náð. En einhliða boðun fyrirgefanda kærleik'1
drottins má lieldur aldrei leiða lil þess, að dregið verði uij1
hársbreidd rir ótvíræðum fyrirmælum hans eða hlýðnisky11
unni umhverft í annarlega mynd. Vort verkefni andsptuu1'
þverstæðunni er ekki að ígrunda eða leila undanhragða, heU