Eimreiðin - 01.10.1949, Blaðsíða 17

eimreiðin
GESTUR
253
Förunautur minn hafði aðallega talað um hesta, kostagripi,
sem verið höfðu í eigu lians. Og bráðlega sveigði liann talið á
«ý inn á þær brautir. Ég hlustaði með kristilegri þolinmæði á
v»ðal þessa málskrafsmanns. Að miklu leyti var þetta útflúrað
kjaftæði, en vangavelturnar og ákavítið hans var — drottinn
minn dýri — alveg dásamlegt.
»Ég lief kynnzt mörgum hestum, ljúfurinn. Ég ætla að segja
]iér sögu, rækalli einkennilega sögu, skal ég segja þér, ljúfurinn“.
Og hreppstjórinn gaut á mig rauðum glyrnum, glotti lymsku-
lega, hallaði undir flatt, tuggði tóbakstöluna og spýtti.
,,1'yrir fáum árum síðan var kotræksni þarna inni í fjallgarð-
nium“. Sögumaðurinn potaði í áttina til fjarlægra fjalla. „Kotið
liafði lengi verið bvggt. Var um margt uotadrjúgt fyrir þá, sem
höfðu krafta í kögglum og manndóm til að nýta nytjar þess. Þar
Ví*r hagasæld og landkostir.
En sem sagt er það nú komið í eyði.
Síðasti ábúandinn var kona, ekkja, sem bjó með ungum syni
sínum. Þegar kerlingin lirökk upp af, varð það mjög í sama
niund, að strákurinn missti heilsuna og var fluttur á Vífilstaða-
bælið.
Pilturinn var fjandi einþykkur og sérvitur: liann lét drepa
nið’ur allan bústofn þeirra mæðginanna, skal ég segja þér. Ég
v_ar ekki heima, þegar hann lét framkvæma þessa andskotans
'itleysu. Sá hefði nú fengið að setja niður, ef mér hefði verið
að mæta. Drepa kindurnar, þessar úrvalsskepnur, í stað þess að
unna einhverjum að festa kaup á þeim. Hann hefði fengið af-
bragðs verð fyrir þær á uppboði, stofninn var frægur og eftir-
sóttur í héraðinu.
Þó var það ein skepna, sem ekki var dauðadæmd. Það var hest-
Ur, sem strákurinn hafði fest sérstakt ástfóstur við. Hestinum
var komið í fóður, gefið með honum, eins og ómaga. Klárinn
atti ekki að bíta á beiskjunni, skal ég segja þér, ljúfurinn.
En árin liðu. Pilturinn komst ekki til lieilsu. Reitumar voru
étnar upp. Hreppurinn varð að taka á sig byrðar vegna sjúklings-
»18. Klárgarmurinn fékk ekki lengur lífeyrinn. Þá kom til kasta
breppsnefndarinnar að ráðstafa honum: sumir vildu skjóta liann,
grafa hann með húð og liári uppi í kofatóftunum á eyðibýlinu
1 dalnum, 6Ögðu, að það mundi helzt að vilja eigandans. Aðrir