Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 35

EIMREIÐIN
TRÝNAVEÐUR
271
soðningu. Þeir virðast neyta þessa alls í bezta bróðerni. Þetta er
sennilega þroskaleiðin, þar til fullkomnun er fengin“.
«Heldurðu að menn hætti einhverntíma öllum veiðiskap?11
spurði ég.
„Ekki ótilneyddir. Sumir lærisveinanna voru líka veiðimenn.
Erelsarinn sjálfur var ekki frásneyddur veiðiskap. Og vel kunni
hann til veiða í Genesaret-vatni. Eittlivað minntist hann líka á
„manna-veiSar“. Yíst mun veiðiskapur náttúrulögmál! Og mað-
urinn á langt í land, áður en liann verður lieilagur engill. Sem
^etur fer, ligg ur mér við að segja. Eitt er þó átakanlegast, og
það er svo bræðilegt, að mig hryllir við að beyra það af mínunr
oigin vörum:
Hafi einhver maður gert öðrum órétt, og sá, er óréttinum
' ar beittur, hefur rétt hlut sinn, án liefnda, orsakar það ævi-
i‘uigt hatur frá liuga þess, er óréltinum beitti, og það því fremur,
Sem binn, er óréttinum var beittur, liefur fyrirgefið af bug og
i'jarta. 1 þessu eina er aílt böl mannanna fólgið. Mannskepnan
'ill sýnast æðri en liún er og soga inn í sig eina allan sinn skyn-
heim, án tillits til annarra, og viðurkennir ekki vanmátt sinn.
^atur, sagði ég. Sá fyrr nefndi hefur ekki getað rænt það síðar
Oefnda öllu: þ. e. lífi, sál og sannfæringu og slokað þetta alll
ltln i sjálfan sig, eins og þegar niaður rænir veiðidýri úr skauti'
Oattúrunnar og étur líkama þess. Þar er enginn til eftirmála-
betta réttlætir í raun og veru allan veiðiskap af mannanna hálfu.
bessu er ekki þannig varið með sjálf veiðidýrin. Þau veiða af
oðlishvöt og náttúruþörf samfara íþrótt og leikni. Þau geta orðið
blóðþyrst og grinnn, en það er sjálfbjargarhvöt. Þau geta bræðzt,
en þau bata ekki. Góður veiðimaður verður ætíð að læra af sjálfu
veiðidýrinu, um leið og hann lærir af öðrum. Sannur veiðimaður
ann veiði sinni. Það réttlætir veiðibvötina og veiðiþörfina, —
en óþarfa dráp og meiðingar saklausra dýra er andstyggð skyn-
8eminnar“.
bögn.
bessu næst tók tílfur Uggason aftur til máls:
„Þetta, það er ég nú hef þér sagt, verður víst að teljast góð-
bitlega beimskulegt rabb og hugarórar um veiðiskap á víð og"