Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 38

274
TRÝNAVEÐUR
EIMREIÐIN
efldir og liráslagalegir með inngröfnum klettaskútum, nöguðum,
sorfnum og sleiktum af liöggum og hrannaslögum síólgandi úl-
hafsins. Lækjarspræna rann þar niður úr dalverpinu og fyssaðist
fram af bökkunum niður í fjörugrjótið. Verbúðirnar hníptu uppx
á bökkunum, beggja megin lækjarsprænunnar, og sjávargatan
mjög ógreiðfær upp snarbratt einstigi. Refir áttu greni beggja
megin borunnar og voru alltaf á þönum að afla sér fanga.
Undir bökkunum í skjóli klettaskvita, en þó á opnu svæði, var
fiskurinn saltaður. Heilagfiski og steinbítur var að mestu þurrkað
og bert og borið upp á bakkana. Þar hafði verið hróflað saman
hengihjalli af rekaviði. Ekki er liægt að hugsa sér óhugnanlegri
aðstöðu, ellegar þá þrælslegri. Engar kröfur til þæginda, menn
þekktu ekki annað betra. Fyrstu mótorbátarnir voru þá að vísu
komnir á Eyrar (0: Vatneyri og Geirseyri), ógurlegir skelli-
kjaftar, alltaf að bila.
Þetta var seinna vorið, sem ég var hálfdrættingur í Láturdal,
vorið 1908, að sagan gerðist. Ég var þá aðeins ellefu ára, lang-
samlega of ungur og óþroskaður til að eiga í því ógnar harðræði,
en þó farinn að bögglast við að yrkja, allur í draumórum og
flaut sofandi flesta daga. Oft var líðan mín átakanleg, einkum
fyrra vorið, er ég var aðeins tíu ára. Maturinn þurrmeti: brauð
og kæfa og srnér, sjaldan soðning. Kolsvart rótarkaffi með kandís.
Mikið var ég máttlaus og lystarlaus, mikið bauð mér við kaff-
inu, og mikið langaði mig í mjólk. Sýrublandan lielzta liuggunin.
Aldrei hafður matarbiti með á sjóinn, bara blöndukúturinn. Oft
voru miklar vökur, þegar gæftir vorxt góðar, og róið á nóttum.
Oft var ég alveg úrvinda og nær dauða en lífi. Þó verið væri með
línu, var ég samt oft úti með mitt færi og var fiskinn, svo lítill
munur var á mínu hálfdrætti og hásetahlutnum, en mjótt var
stundum milli lianda og ekki rösklega dregið. Kölluðu þeir það
„að mjólka tík“, liásetamir. „Fallega mjólkar hann tíkina núna,
sá Iitli“, sögðu hásetarnir. „Alltaf kemur liann þó með eitthvað
upp á endanum“, sagði formaðurinn. „Það verður þó ekki alltaf
sagt um okkur hina“. Fiskisælt var þarna við Blakknesröstina,
en straumþung verður hún oft og úfin, og gefur þá lítið eftir
systur sinni, Látraröst. Þegar ég var á nóttunni, máttlaus og
dauðsyfjaður, að fara í lýsisborna sjóbrókina, til að róa, þá kúg-
aðist ég svo af viðbjóði, að gekk upp úr mér grænt gallið, en