Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 47

eimreidin
TRÝNAVEÐUR
283
að muna þetta, allir sem einn, að þegja og halda kjafti um þennan
t’át, að minnsta kosti meðan ég er á lífi, — annars skuluð þið
€1ga mig á fæti og það svo um munar. Já. Þið skuluð muna þetta:
Að þegja og halda kjafti, eins og það væri eiðsvarið!“
1 veitingastofunni voru nokkrir franskmenn fyrir og sátu að
oldrykkju. Þá var jafnan mikill fjöldi franskra fiskiskipa liér við
land, allt seglskip, flest frá Flandern og Dunkerque, kölluð
»flandrar“ og ,,dúnkar“, ellegar þá „franzmenn“ eða ,,franzarar“.
’iBonn, bonn, bonn, bonn!“ sagði einn þeirra og hóf upp glasið,
°g virtist sá yfirmaður eða eitthvað fyrir hinum. „Bonn, bonn,
h°nn, bonn!“ át formaðurinn eftir. — „Já, já, é jáa!“ sagði
liansknrinn, ósköp mjóróma og leit til formannsins. Þetta átti
'ist að vera íslenzka.
”Þú ert bærilegur í sprokinu“, sagði formaðurinn.
”Steinbít til mi“, svaraði franskurinn.
”Djöfullafmér að lief nokkurn steinbít, en þú getur fengið
heilagfiski“, sagði formaðurinn. Þetta lét Frakkinn sér að kenn-
n8u verða, steinhætti að sproka íslenzkuna, en sneri sér að „bonn-
1,111 \ eins og vera bar.
Forniaðurinn brú sér nú frá, meðan við biðum eftir kaffinu, —
Sagðist ætla að reyna að fá „agnardropa út í“. — Allir vorum við
^aufir og dasaðir, en Abraham gamli ósköp klökkur: „Silfur-
^erin sökkva í sjó, en soðbollarnir fljóta!“ sagði hann. „Ojá,
^ammt má sköpum renna! Það sagði líka Gísli prúði, sá inesti
saegarpur og sæmdarmaður, sein úr nokkurri verstöð hefur for-
>uaður flotið í manna minnum. Hann sá margt fyrir, sem aðrir
Sílu ekki, bæði sinn eigin dauða og annarra, og fjöldamargt
^eira, þó hann fengi ekki við forlögin ráðið. Hann reri jafnan
undir Jökli. — Hann var skyggn, og hann var fjarsýnn, og bann
'ar mannþekkjari mikill. Eitt sinn sat Gísli að drykkju með
*'eim formönnum öðrum, því liann var mikill drykkjumaður,
en þó aldrei prúðari og vitrari en þegar liann var með víni. Þeir
oengii til skipa sinna, formennirnir, og voru þá allir vel drukknir.
a niælti einn formaðurinn: „Þetta er líkkistan þín, Gísli Gunn-
arsson!“ og sló hnefanum á slíðrina á bezta skipinu, er þá var
1 all
Vs
ri verstöðinni og kallað „Vargurinn“, en öðru nafni „Ólsi“.
-Ækki á meðan ég er á lífi“, sagði sá, er þá var formaður á
'rginum, — „en stígðu aklrei út í liann eftir að ég er dauður!1