Eimreiðin - 01.10.1949, Qupperneq 77

eimreiðin
RITSJÁ
313
l1'! að þau eru of lík samtíð sinni,
•'zkuskáld, sem næstu tízku þykir
'‘kkert í varið.
Vilhjálmur frá Skáholti getur ró-
leg«r gefið út sín ljóð. Þau sýna
■uann, seni hugsar oft vel og djúpt
°g þorir að segja það, seni liann tnein-
ar- Hitt er svo annað mál, að liann
er> svo niaður liki honuni við gæð-
*"g, ekki alltaf lireinn í gangi, liann
getur tekið góða spretti, en er nokk-
"ð laus á kostununi og liættir stund-
u"i við því að „lilaupa upp“. Ljóð
hans eru mörg engu lakari en ann-
arra kvæði, sem menn, er þykjast
hafa vel vit á, hafa hælt á hvert
reipi. Hann tregar það, að margt fer
öðruvísi en ætti og að sú þrá, sem
hann ber í brjósti, fær ekki full-
"ægingu. Eins og margir aðrir verð-
,lr hann að þola kulda og næðinga
l'rátt fyrir það, að í rauninni er nægi-
legt til af sól og sumri, birtu og
llýju, hæði á jörðinni og í sálum
"lannanna, ef „meinleg örlög“, það
<r venjulega sjálfskaparvíti, leti og
hirðuleysi, illgirni og miskunnarleysi,
s< m einu nafni rná nefna ómenningu,
táhnaði ckki framgangi hins rétta og
géða. Út af þessu verður Vilhjálmur
"ft óþarflega svartsýnn og beizkur,
e"ist, að mér finnst, að röngum
forsendum. Manni hættir svo oft við
. a® kenna öðrum, hæði þjóðfélag-
11111 °g einstaklingum um það, sem
er manni sjálfum að kenna, að iniklu
eða öllu leyti.
Ef til vill á Vilhjálmur eflir að
^rkja ljóð, sem af liera. Ég held,
að hann hafi hæfileika til þess, ef
ann hefur þrek til að gleyma sjálf-
11111 ser °g liorfa langt út yfir, hæði
únð, sem liðið er og það, sem vænt-
anlega á að koma, en vera ekki að
Puufast í skuggadölum óánægjunnar
"ieð daginn i dag. Mörg kvæði lians
eru vel framhærileg, —- en liann get-
ur gert betur. Þ. J.
ORIGIN OF LANGUAGE. Four
Essays by Alexander Jóhunnesson,
I’rofessor of lcelandic Language
and Comparative Philology in the
University of Reykjavík. Preface
by G. R. Driver, Professor of
Semitic Philology, Magdalen Col-
lege, Oxford. H.f. Leiftur, Reykja-
vík 1949. B. H. Blackwell Ltd. Ox-
ford 1949. Það er óvenjulegt, að
íslendingnr lieinia á Fróni riti hók
á ensku, en merkilegra er, að enskan
er svo góð og að efnið er: Uppruni
mannlegs máls, þ. e. uppruni allra
niála á jarðarlinettinum.
Hvernig getur nokkur maður, þó
liann lifði 700 ár eins og Meþúsalem,
komizt yfir að rekja uppruna allra
mála? Prófessor Alexander inun hafa
verið 14 ár að rekja uppruna Indo-
evrópisku málunna og nú seniitisku
málanna, í viðhót. Hann liafði ritað
nærri lielming þessarar bókar, þegar
hók Sir Rieliard Pagets, „Human
Speech“ (Mannlegt mál), 1930, kom
i liendur honum. Þótti lionum vænt
um, að Sir Ricliard liafði komizt að
nærri því sömu niðurstöðu og liann
sjálfur með samberandi málfræði,
með því að atliuga liinar lífeðlis-
fræðilcgu aðstæður hljóða í mann-
legu máli. Þetta livatti liann til að
haldu áfram, og síðustu fimm ár liafa
þeir rökrætt flestöll atriði, sem til
greina komu, í löngum bréfum. Nærri
ætíð studdi liin samberandi málfræði-
aðferð Alexanders skoðanir Pagets.
Það er þannig ekki ástæðulaust, að
Alexander liefur tileinkað Paget bók
sína, á áttræðisafmæli lians, 13. jan-
úar 1949.
Séra Guðmundur Einarsson á Mos-