Búnaðarrit - 01.01.1944, Page 206
138
BÚNAÐARRIT
býla, bíeði á ræktuðu landi og óræktuðu. Ýmis skil-
yrði voru sett fyrir því, að lántakandi gæti orðið láns
aðnjótandi, svo sem að hann sé íslenzkur rikisborg-
ari, svo og ýmis vottorð um hæfni lántakanda og að
jörðin sé nothæf til búrekstrar og ekki þurfi að óttast
um, að hún fari í eyði.
Lán til endurbygginga íbúðarhúsa skyldu sitja fyrir
öðrum lánum. Þau skyldu endurgreiðast á 42 árum
með 5% af hinni upphaflegu Iánsfjárhæð á ári.
Lán til nýbýla á ræktuðu landi skyldu greiðast með
•3%% af lánsfjárhæðinni i 50 ár. En lán til nýbýla á
óræktuðu landi sltyldu vera vaxta- og afborganalaus
fyrstu 5 árin, en höfuðstóllinn síðan endurgreiðist á
50 árum með 2% á ári.
Lánsupphæðin mátti nema allt að verði aðkeypts
byggingarefnis og auk þess allt að % hlutum af kaupi
smiða, sem nauðsynlega þurfa að vinna að húsagerð-
inni. Ýmis fyrirmæli voru sett um, að eftirlit sé haft
með því, að byggingar séu vel gerðar. Getur stjórnin
haft byggingarfróða menn til eftirlils, og er lánþeg-
uin skylt að hlíta fyrirmælum þeirra. Lán skyldi ein-
göngu veitl til steinsteyptra húsa.
Tryggingar lána voru hinar sömu og' hjá Ræktunar-
sjóði.
Starfsfé sjóðsins var 200 þúsund krónur, sem ríkis-
sjóður leggur honum lil árlega. Aulc þess var ríkis-
stjórninni heimilt að taka allt að 5 millj. króna lán.
.4 Alþingi 1931 voru gerðar nokkrar breytingar á
ákvæðum laganna (nr. 54 8. sept. 1931). Þá er há-
marlc láns lil sama býlis ákveðið 10 þúsund krónur.
fs'okkuð hafði borið á því fyrstu árin, að einstakir
lántakendur tóku svo liá lán, allt að 20 þús. kr„ að
sýnt þótti, að þeim væri um megn að standa straum
af þeim, þótt lánskjörin væru góð. Síðar kom þó í
Ijós, að þetta hámark var enn of hátt.
Árið 1938 voru ný lög setl uin Byggingar- og lund-