Stundin - 01.09.1940, Blaðsíða 46

46
STUNDIN
Víd elskum mennína okkar, en —
(Þessi grein um eiginmenn er
lauslega þýdd úr amerísku tíma
riti. Hérna megin hafsins hef-
ur ávalt verið talið, að amerísk-
ir menn væru fyrirmyndar eig-
inmenn, en konan, sem skrifar
þessar hugleiðingar, hefur ým-
islegt út á þá að setja. Hvað
skyldi kvenþjóðin hér segja um
íslenzka eiginmenn ? Slíkar
greinar eru þakksamlega þegn-
ar til birtingar í Stundinni).
þeír dansa ílla,
syngja falskiog
fleygfa víndl-
íngaösku á
gólfið.
Eftír
Katharíne
Brush
Eiginmenn eru alveg dóm-
greindarlausir gagnvart rauð-
hærðu kvenfólki, einkum ef þær
eru frá Suðurrikjunum. Þeir
eru ekki vitund hugrakkari en
konur þein-a, þegar ískyggilegt
þrusk heyrist í húsinu að næt-
urlagi. Og það eru þeir, sem
alltaf láta deyfa sig hjá tann-
lækninum. Stundum heimta þeir
meira að segja að láta gefa sér
hláturgas, bleyðurnar þær
arna.
Að öllum jafnaði dansar eig-
staðfestir, að Norðmenn en
ekki Danir séu frumbyggjar Is-
lands.
Hefði kenning Kjerulfs kom-
ið fram um miðbik síðastliðinn-
ar aldar, þá hefði henni verið
fagnað i hverju koti á landinu,
og í hinum fáu og smáu blöð-
um. Áhuginn er þverrandi á
þjóðlegum fræðum og tungu,
því miður — og raunalegt, að
um má kenna að nokkru, að-
gerðum fræðimanna vorra. En
sá áhugi má ekki glatast. Hann
heyrir til tírs og tíma þjóðar-
innar, og blaðanna er að glæða
hann aftur.
Páll Bjarnason, cand. phil.
Skólastræti 1.
inmaður þinn illa. Og það er
hreint og beint alveg vita til-
gangslaust að ætla sér að
kenna honum nýjasta dansinn.
Ilann trúir því sem sé statt og
stöðugt, að þetta „hopp” kom-
ist fljótlega aftur úr tízku, og
gömlu dansarnir, sem hann
lærði í barnæsku, nái sínu fyrra
gengi. Já, hann er ótrúlega
þreytandi, ekki sízt að þessu
leyti.
Eiginmaðurinn er yfirleitt
ekki eins afbrýðissamur og kon
an vildi að hann væri, og því
ákafar sem hún reynir að gera
hann afbrýðissaman, því betur
er honum skemmt. Það mætti
halda, að honum finndist hún
ekki mjög aðlaðandi. Og svo
þakkar hann sér það ævinlega,
ef aðrir eru stimamjúkir við
konuna hans. Hann heldur
nefnilega að þeir geri það bara
í hagsmunaskyni, að þeir ætli
sér að hafa eitthvað gott af
honum. En allt öðru máli er að
gegna, ef einliver kvenmaður
gefur honum hýrt auga. Þá
dettur honum ekki í hug að
aðrar orsakir geti valdið en
þetta ómótstæðilega seiðmagn
hans sjálfs.
Eiginmönnum hættir við að
syngja falskt, ef þeir þá syngja
nokkuð, og það gera þeir flest-
ir. Þá má heyra þá reka upp
kynlegustu hljóð og ámátlega
falska tóna í steypibaðinu. Og
úr því að ég minntist á steypi-
bað, hefur nokkur kona í
nokkru landi ráðið þá gátu,
hvernig eiginmenn fara að því
að sulla út allt baðherbergið í
vatni, í hvert skipti sem þeir
fara undir steypua? Og enn er
það víst öllum konum ráðgáta,
hvernig í ósköpunum þeir fara
að því að nota sex stór hand-
klæði til að þerra sig. Fimm
handklæðin skilja þeir eftir i
rennvotri dyngju á gólfinu i
baðherberginu, en girða lendar
sínar með þv ísjátta, sem æv-
inlega er blautast þeirra allra,
— og svo vita konurnar ekki
fyrri til en þeir eru setztir á
silkiteppið á rúminu.
Eiginmenn halda að þeir geti
talið konum sínum trú um allt,
en i rauninni tekst þeim aldrei
að skrökva sennilega. Af þessu
verða þeir liræddir við kven-
lega glöggskygni og kalla hana
gremjulega tortryggni. Þeim er
illa við að láta spyrja sig um
hvað þeir hafi gert í dag, en
verða lnnsvegar móðgaðir, ef
þeir' eru ekki spurðir að því.
Þeir koma alltaf of seint, eéa
þá standa á því fastar en fót-
unum, að konan sé síðbúin. Úr
eiginmannsins gengur alltaf
rétt, en þitt úr er ævinlega of
fljótt eða of seint. Um það er
tilgangslaust að þræta.
Enginn eiginmaður hefur
nokkru sinni getað fundið nokk
urn hlut í skúffum. Það er al-
veg sama, þó að það, sem hann
er a ðleita að, sé beint fyrir
framan nefið á lionum, hann
finnur það ekki, — og fyrst
tætir hann allt í skúffunni, kall-
ar svo hástöfum á þig, og þú
verður að sýna honum hvar
liluturinn er. Og svo sakar
hann þig um að hafa falið þetta