Morgunblaðið - 21.07.2009, Page 21

Minningar 21
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 21. JÚLÍ 2009
✝ Ástríður HólmTraustadóttir,
eða Ásta eins og hún
var alltaf kölluð,
fæddist á Akranesi 9.
janúar 1962. Hún lést
á krabbameinsdeild
Landspítalans við
Hringbraut 9. júlí síð-
astliðinn. Foreldrar
hennar eru Agnes
Sigurðardóttir, f. á
Akranesi 24.10. 1931,
og Trausti Ingvars-
son vörubílstjóri á
Akranesi, f. í Stíflu,
V-Landeyjahreppi 15.6. 1926, d.
9.6. 1977. Systkini Ástu eru Ólöf
Trausti Már, f. 28.3. 1992. Dóttir
Ástu og Jóhanns Einars Guð-
mundssonar er Margrét, f. 9.11.
1982, og er hún í sambúð með Haf-
þóri Theodórssyni, f. 6.3. 1981.
Eiga þau tvö börn, Viktor Blæ, f.
30.8. 2002, og Ástu Maríu, f. 16.11.
2008.
Ásta ólst upp í foreldrahúsum á
Akranesi en á unglingsárunum
missti hún föður sinn. Að lokinni
skólagöngu vann hún m.a. við
verslunarstörf í Skagaveri. Árið
1984 fluttist hún ásamt móður
sinni til Reykjavíkur og stofnaði
þar heimili með eiginmanni sínum
og dóttur. Starfaði hún fyrst á
leikskólanum Bakkaborg og síðan
um árabil í Þinni verslun við Selja-
braut. Síðustu ár starfaði hún sem
sölufulltrúi hjá A. Karlssyni/Besta.
Útför hennar fer fram frá Selja-
kirkju í dag, þriðjudaginn 21. júlí,
og hefst athöfnin kl. 15.
Meira: mbl.is/minningar
Guðrún Gerstacker,
f. 9.7. 1951, d. 4.6.
2008, og Ingvar Hólm
f. 30.4. 1954. Hálf-
bróðir Ástríðar sam-
feðra er Jakob Adolf,
f. 18.8. 1946.
Ásta giftist Óskari
Má Ásmundssyni, f.
17.4. 1959, hinn 4.5.
1985 í Reykjavík.
Foreldrar hans eru
Jónína Ágústsdóttir,
f. 21.1. 1923, og Ás-
mundur Pálsson, f.
20.2. 1915, d. 10.2.
1996. Börn Ástu og Óskars eru
Bjarki Már, f. 13.5. 1987, og
Það er margs að minnast þegar ég
kveð mína elsku dóttur, hana Ástu. Þú
varst einstök og öllum sem þig þekktu
þótti vænt um þig. Við eigum ekki orð
yfir öllum þeim faðmlögum og tárum
sem komið hafa frá vinum og ættingj-
um. Áður en þú fórst baðstu okkur að
brosa. Við getum bara brosað gegn-
um tárin elsku Ásta mín.
Heimilið þitt var þér allt og börnin
þín, þau Margrét, Bjarki, Trausti,
tengdasonur og barnabörnin.
Elsku Óskar, þú ert búinn að vera
einstakur við hana Ástu þína. Það
verður erfitt fyrir þig og börnin nú
þegar hún er farin. Við erum búin að
vera í sama húsi í yfir tuttugu ár og ég
lofa þér Ásta mín að passa upp á
strákana þína meðan ég get. Minn-
ingin um þig verður ljós í lífi okkar.
Guð geymi þig, pabba þinn, Lóu og
Lee.
Þín
mamma.
„Hlátur, bros, gleðigjafi“. Þessi orð
koma fyrst í hugann þegar við hugs-
um til baka til hennar elsku frænku
minnar. Þegar við lítum til baka öll ár-
in góðu sem við áttum með þér; mikið
gantast og hlegið, smáskot hvert á
annað og mikið hlegið á eftir. Alltaf
jafngaman að hitta ykkur Óskar, þið
voruð mjög samhent hjón, alltaf talað
um Ástu og Óskar samtímis. Börnin
ykkar yndisleg og barnabörnin tvö.
Nú verða þau Viktor Blær og Ásta
María gleðigjafar á erfiðum stundum
hjá litlu fjölskyldunni, Viktor Blær á
vafalaust eftir að sakna ömmu mikið
en litla Ásta María fær bara að heyra
hvað amma var góð.
Elsku Ásta, þín verður sárt saknað.
Biðjum þess að Guð haldi verndar-
hendi yfir fjölskyldu þinni.
Okkar innilegustu samúðarkveðjur
til ykkar allra elskulega fjölskylda,
Adda, Óskar og börn.
Gleðigjafi hvar sem hún kom.
Hlátur þar sem hún var.
Gleði sem hún gaf öðrum.
Ásta var einstök manneskja.
Margrét og Hjálmur Geir.
Í dag kveðjum við yndislega
frænku og vinkonu eftir sjö mánaða
baráttu við illvígan sjúkdóm. Ásta,
hetjan okkar, var stórbrotin persóna.
Mikil fjölskyldukona sem umvafði
Óskar sinn, börn, tengdason og
barnabörnin tvö, svo ekki sé talað um
Öddu móður sína. Mjög oft var farið í
sumarbústaðinn norður í Vestur-Hóp
með hópinn enda mjög samheldin fjöl-
skylda. Það var mikill samgangur á
milli bústaða hjá okkur. Oft var mikið
hlegið enda var hún Ásta mikill gleði-
gjafi. „Sæælaar … hvað segir mín?“
var oft viðkvæðið þegar hringt var á
báða bóga. Ég á svo margar góðar
minningar um góða konu sem sárt er
saknað. Með þessum ljóðlínum kveðj-
um við Ástu okkar og biðjum Guð að
styrkja Óskar, Öddu, Margréti, Haf-
þór, Bjarka Má, Trausta Má, Viktor
Blæ og Ástu Maríu á þessum erfiðu
tímum.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér,
og það er svo margs að minnast
svo margt sem um hug minn fer,
þó þú sért horfinn úr heimi
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Hvíl þú í friði Ásta mín.
Þóra og Aad.
Í dag kveðjum við góða frænku og
vinkonu. Margs er að sakna og margs
er að minnast en það eru minningarn-
ar sem við geymum með okkur um
ókomna framtíð. Alltaf var stutt í húm-
orinn hjá Ástu frænku og það allt fram
á hinstu stund. Hugur okkar er hjá
fjölskyldu hennar sem er okkur afar
kær.
Fjölskyldan var Ástu allt og hún
naut sín hvergi betur en í sveitasæl-
unni í bústaðnum sínum, umvafin eig-
inmanni, börnum og barnabörnum.
Við mæðgur erum afar þakklátar fyrir
þann frábæra dag sem við áttum með
henni, Öddu móður hennar, Margréti
dóttur hennar og Ástu Maríu nöfnu
hennar og ömmustelpu í maí síðast-
liðnum á heimili Hrefnu.
Við viljum að lokum þakka allar
góðu og dýrmætu samverustundirnar
sem við áttum, takk fyrir allt elsku
frænkugull.
Elsku Óskar og börn, Adda frænka,
tengdabörn og barnabörn, Guð veri
með ykkur og styrki á þessum erfiðu
tímum.
Takk fyrir tímann sem með þér áttum,
tímann sem veitti birtu og frið.
Ljós þitt mun loga og leiðbeina áfram,
lýsa upp veg okkar fram á við.
Gefi þér Guð og góðar vættir
góða tíð yfir kveðjuna hér,
þinn orðstír mun lifa um ókomna daga,
indælar minningar í hjarta okkar ber.
(PÓT)
Hvíl í friði kæra frænka,
Halla, Daníel, Hrefna, Kári
og Aron.
Elsku fallega vinkona mín.
Nú sit ég hér og skrifa eitt það erf-
iðasta bréf sem ég hef þurft að skrifa.
Á sólbjörtum degi við veiðar í
Vatnsdalsá kom símtalið, sem enginn
vill fá … þú varst farin frá okkur.
Það var yndislegt þegar ég fékk þig
til að vinna með mér. Þá hófst okkar
frábæri vinskapur sem var mér svo
mikils virði. Við töluðum saman hreint
og beint um alla hluti (ekkert hjal und-
ir rós), alltaf var svo stutt í kátínu,
hlátur og gleði hjá þér. Oft var erfitt
fyrir mig að vera töffarinn eftir að þú
veiktist, en samt eftir hverja heimsókn
varst þú búin að láta mig brosa, þú
varst svo mikil hetja, svo ótrúlega
sterk.
Það er erfitt til þess að hugsa að fyr-
ir ári kvaddir þú Lóu systur þína á af-
mælisdaginn hennar, hinn 9. júlí.
Þennan dag kveður þú okkur.
Elsku Ásta mín, við ætluðum að
gera svo margt þessa dagana, þú ætl-
aðir að drífa þessa spítalavist af, svo
við gætum farið að njóta okkar á kaffi-
húsum, fara í Heiðmörk og öskra eða
bara syngja. Þú sagðir að ég ætti að
öskra fyrir okkur báðar þar sem það
væri meiri hávaði í mér.
Nú fer ég þangað án þín, en ég veit
þú ert að hlusta.
Ef ég ætti
fleiri stundir, fleiri mínútur.
Fleiri orð, fleiri nætur
fyrir þig.
Þó að ævin
geymi óteljandi sekúndur,
þá er oft eins og tíminn svíki mig.
(Sálin hans Jóns míns/
Stefán Hilmarsson)
Með sorg og söknuði kveð ég þig
mín yndislega vinkona, ég veit að fal-
legar, glaðar og brosmiklar minningar
hjálpa mér og öllum öðrum þegar
fram líða stundir. Þúsund þakkir fyrir
allt, Ásta mín.
Elsku Óskar minn, Margrét, Bjarki,
Trausti, Agnes (mamma), Hafþór og
litlu sólargeislarnir, hugur minn er hjá
ykkur.
Dóra Ingólfsdóttir.
Margt er það og margt er það
sem minningarnar vekur,
og þær eru það eina
sem enginn frá mér tekur.
(Davíð Stefánsson)
Í dag kveðjum við Ástu sem var
okkur góð vinkona. Við sáum Ástu
fyrst á ættarmóti og hefur samband
haldist síðan. Þú hafðir mjög gaman af
barnabörnunum þínum, þeim Viktori
Blæ og Ástu Maríu.
Okkur þótti mjög leitt að heyra af
veikindum þínum og þið Óskar gátuð
ekki komið til okkar í afmælisveislu
okkar 30. nóvember í fyrra. En við
hittumst í veislu í desember og þá
varstu hress og kát. Elsku vinkona
okkur langar að kveðja þig með þess-
um versum:
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum)
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)
Elsku Óskar, Margrét, Bjarki,
Trausti og fjölskylda. Guð styrki ykk-
ur öll.
Alda og Bára.
Þegar heitustu dagar sumars gengu
í garð og geislar sólar lýstu á okkur,
féll dimmur skuggi yfir fimmtudaginn
9. júlí. Hún Ásta okkar lést þá eftir
stutta en erfiða baráttu við krabba-
mein. Við sem unnum með Ástu vor-
um alls óviðbúin þessu þrátt fyrir veik-
indin, enda hafði Ásta sannfært okkur
með sínum baráttuvilja um að hún
kæmi aftur til starfa og myndi hrista
þetta af sér.
Ásta var duglegur starfskraftur,
ósérhlífin, jákvæð og skemmtileg og
það verður ekkert eins án hennar.
Hún sá um sjoppuna, var í skemmti-
nefnd, bakaði vöfflur á föstudögum og
var alltaf tilbúin að vinna lengur og
leggja meira á sig ef með þurfti. Hún
dreif okkur hin áfram og það var ávallt
hægt að treysta á kaffibolla og smá-
spjall að morgni dags með henni áður
en haldið var út í vinnudaginn. Trausti,
yngsta barn Ástu, hefur einnig unnið
með okkur síðastliðin sumur og hafði
Ásta greinilega alið þar upp dugnaðar-
fork sem líkist móður sinni hvað varð-
ar ástundun, metnað og dugnað.
Vinnustaðurinn verður aldrei samur
aftur og við stöndum eftir með sorg og
söknuð í hjarta.
Elsku Ásta okkar, við þökkum þér
ánægjulega samfylgd undanfarin ár
og munum aldrei yfirgefa minningu
þína. Fjölskyldu Ástu og aðstandend-
um vottum við okkar dýpstu samúð og
vonum að sólargeislar sumarsins lýsi
ykkur leið um þann erfiða veg sem
framundan er.
F.h. starfsfólks Besta
í Ármúlanum,
Inga Hrönn Stefánsdóttir.
Ásta okkar er látin í blóma lífsins
eftir stutta en mjög harða baráttu við
krabbamein. Ásta var „Ásta okkar“ í
Besta í fimm ár og á þeim tíma setti
hún mikinn svip á fyrirtækið og fólkið í
kringum sig. Hún var einstakur starfs-
maður sem tók breytingum og nýjum
verkefnum með opnum hug. Hún fékk
fólk í lið með sér, var hrókur alls fagn-
aðar og hreif viðskiptavinina með glað-
legu fasi og mikilli þjónustulund. Hún
var og verður „Ásta okkar“.
Sár er söknuðurinn og við sam-
starfsfélagar Ástu erum langt frá því
að hafa náð þessum raunveruleika.
Það að við komum ekki til með að sjá
hana aftur, fá að heyra hlátur hennar,
hlusta á góðu hugmyndirnar eða bara
njóta samveru hennar – þetta er allt
mjög óraunverulegt.
Ásta veiktist skyndilega í nóvember
eftir að hafa barist við lungnabólgu í
einhverjar vikur sem reyndist svo
mun alvarlegra en það. Þrátt fyrir
mikil veikindi og erfiða lyfjagjöf stóð
hún keik og baráttuviljinn og bjartsýn-
in var þvílík að okkur samstarfsfólk
hennar óraði ekki fyrir öðru en það
myndi rætast þegar hún sagði okkur
að það styttist í að hún kæmi aftur.
Persónulega er ég búin að þekkja
Ástu í rúm 20 ár – ég kynntist henni
þegar ég og Óskar Már hennar unnum
saman. Í huga mínum eru Ásta og
Óskar Már algerlega órjúfanleg heild.
Þau voru sérstaklega samhent hjón
sem gerðu allt saman ásamt börnun-
um sínum, tengdasyni og barnabörn-
um. Missir fjölskyldunnar er mikill.
Við minnumst hennar með tárum
um leið og við getum þakkað fyrir að
hafa fengið að kynnast Ástu, lært af
henni, glaðst með henni, barist með
henni, hlegið með henni og dáðst að
henni.
Elsku Óskar Már, Agnes, Margrét,
Bjarki, Trausti, Hafþór, Viktor og
Ásta litla, hugur okkar allra er hjá
ykkur á þessum erfiðu tímum. Við
biðjum algóðan Guð að styrkja ykkur
öll í þessari miklu sorg. Við kveðjum
þig elsku Ásta okkar – þökkum fyrir
samstarfið, stuðninginn og allar góðu
stundirnar. Þín verður sárt saknað.
Fyrir hönd samstarfsmanna hjá
A. Karlsson og Besta,
Linda Björk Gunnlaugsdóttir.
Í fáeinum orðum langar okkur að
minnast elskulegrar vinkonu.
Skemmtilegi félagsskapurinn „Súpu-
klúbburinn“ byrjaði þegar við vorum
allar að vinna hjá Besta. Markmiðið
var bara eitt; það að hittast, hlæja og
gleðjast saman sem við svo sannarlega
gerðum. Ásta átti að sjálfsögðu heima í
þessum hópi, alltaf jafn kát og
skemmtileg.
Það var alltaf einstaklega gaman
hjá okkur hvort heldur það væri smá-
hittingur í hádeginu, flottustu gala-
kvöld eða vinnutengdar utanlands-
ferðir. Við hjálpumst allar að þegar
eitthvað stendur til hjá einhverri í
klúbbnum og Ásta var þar fremst í
flokki.
Hinn 5. júní síðastliðinn var súpu-
hittingur hjá okkur. Ásta mætti þótt
dagurinn hefði verið henni erfiður.
Við áttum frábæra stund saman og
erum því óendanlega þakklátar fyrir
þetta kvöld. Ástu verður sárt saknað í
okkar hópi en minning hennar mun
lifa með okkur. Fjölskyldunni sendum
við okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
F.h. Súpuklúbbsins,
Kolbrún Sveinsdóttir.
Ég bý að brosum hennar
og blessa hennar spor,
því hún var mild og máttug
og minnti á – jarðneskt vor.
(Davíð Stefánsson)
Elsku frænka, ekki bjóst ég við
þessu svona fljótt. Við áttum eftir að
tala og hlæja svo mikið. Þú varst
sannkallað ljós, bros þitt og dillandi
hlátur hreif alla. Það var aldrei nein
lognmolla í kringum þig, þú vildir hafa
líf og fjör, þú naust þín best í faðmi
Óskars og barnanna.
Sveitin okkar skipaði stóran sess í
lífi þínu og var mikið búið að breyta og
bæta þar á bæ, og litla húsið orðið að
sannkallaðri höll með öllum þægind-
um enda varstu mikill fagurkeri Ásta
mín. Það er sárt að þú skulir ekki hafa
getað notið þess lengur.
Ég gæti skrifað heila bók um þig,
minningarnar svo ljúfar og góðar. Þið
fluttuð á Seljabrautina fyrir um tutt-
ugu árum, Adda amma í kjallarann og
þið á efri hæðina, það var gott fyrir
alla. Samband ykkar mæðgna var
ótrúlegt, ljúft og fallegt. Þú varst
sannkallaður dugnaðarforkur, það
var alveg sama hvað þú tókst þér fyrir
hendur; alltaf var því lokið með glæsi-
brag. Hafðu hjartans þökk fyrir alla
hjálpsemina í gegnum tíðina. Ég kveð
þig að sinni elsku besta frænka mín.
Þú stóðst þig eins og hetja í snarpri
baráttu, sem sigraði þig að lokum.
Leiði þig í hæstu heima
höndin drottins kærleiks blíð.
Ég vil biðja Guð að geyma
góða sál um alla tíð.
(Friðrik Steingrímsson)
Minning um fallega og góða konu
lifir í okkur öllum.
Elsku fjölskylda, megi Guð og engl-
arnir gefa ykkur styrk á þessum erf-
iðu tímum.
Valgerður Sigurjónsdóttir.
Ásta hennar Öddu Sig. af Hall-
bjarnarættinni er dáin … Þetta voru
fyrstu fréttir sem ég fékk að heyra
þegar ég kom í lokin á Sæludögum á
Suðureyri við Súgandafjörð sunnu-
daginn 12. júlí sl. á slóðir forfeðra okk-
ar Ástu. Hjartað missti úr slag, ég
fékk ónot í magann, fann fyrir ógleði
og varð orðlaus um stund. Staldraði
við og hugsaði, þetta getur ekki verið
satt. Jafnaldra mín, frænka, æskuvin-
kona, skólasystir og fyrrverandi
vinnufélagi er dáin. Ég á besta aldri á
ferðalagi ásamt mínum besta helm-
ingi, honum Helga mínum, á slóðum
forfeðranna og held að á þessum aldri
geri lífið ekkert annað en brosa við
okkur. Við, eftir barneignir og það
sem þeim fylgir, búin að kljúfa íbúðar-
kaupin, komin á jeppa, sumir búnir að
byggja sér sumarbústað, aðrir með
hann í eftirdragi eða ofan á bílnum og
ferðir til útlanda þykja sjáfsagður
hlutur. Hvers getum við óskað okkur
frekar. Jú, góðrar heilsu og langlífis.
En stundum er því ekki til að dreifa
eins og mörg okkar þekkja.
Hún Ásta mín dó næstum því upp á
sama dag og mamma mín, munaði
bara einum degi þar um og þær jafn
gamlar. En svona er lífið, enginn veit
sína ævi fyrr en öll er, víst erum við
ekki ódauðleg. Ég vil í þessum skrif-
um mínum þakka Ástu fyrir öll góðu
samstarfsárin í Skagaveri á Akranesi,
í leikskólanum Bakkaborg í Reykja-
vík, fyrir vináttu hennar og Óskars í
gegnum árin við okkur Helga, allar
góðu jólakveðjurnar og síðast en ekki
síst fyrir samveruna á síðasta ár-
gangsmóti ’62 módelsins á Skaganum
síðastliðið haust.
Elsku Adda mín, þú hefur reynt
margt á síðustu misserum. Við þig
Óskar og börnin get ég bara sagt að
hugur minn og Helga er hjá ykkur.
Ásta mín, takk fyrir allt.
Þín vinkona og frænka,
Arna Arnórsdóttir.
Ástríður Hólm
Traustadóttir
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leiftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum.
(H.J.H.)
Elsku Óskar, Margrét,
Hafþór, Bjarki, Trausti,
Adda og aðrir aðstandendur,
Guð gefi ykkur styrk á þess-
um erfiða tíma.
Megi minning góðrar konu
lifa.
Hvíl í friði elsku Ásta.
Ríkey, Margrét og
Kristófer.
HINSTA KVEÐJA