Morgunblaðið - 10.05.2010, Blaðsíða 17

fremstu röð, hver á sínu sviði. Ekk-
ert af því var sjálfgefið og hefði ekki
tekist nema með hina sterku, skiln-
ingsríku og hvetjandi móður að baki.
Þá hefur ekki síður verið einstakt
að fylgjast með, hve vel hún hefur
reynst barnabörnum sínum. Stoð og
stytta og einstök fyrirmynd. Eftir að
Inga hafði helgað árin dætrum sín-
um samhliða mikilli kennslu og
skyldum, sem henni fylgdu, var hún
vakin og sofin yfir velferð barna-
barna sinna. Komu þau eins og aðrir
betri manneskjur af hennar fundi.
Inga sýndi jafnan nærgætni í sam-
skiptum við aðra. Hún bar með sér
innri styrk. Hún hlýtur að hafa búið
yfir einstæðum hæfileika til að fyrir-
gefa. Ég heyrði hana aldrei halla
máli nokkurs manns, þótt hún væri
síður en skoðanalaus á mönnum og
málefnum. Viðhorf hennar mótuðust
af kristnum gildum og virðingu fyrir
hinu besta í fari manna og þjóðarinn-
ar í heild.
Oft var ég beðinn að flytja henni
kveðju gamalla nemenda hennar,
sem ég hitti á förnum vegi. Allir sem
einn fóru þeir miklum og góðum orð-
um um Ingu sem kennara og hve
mótandi áhrif hún hafði á þá. Hún
tók slíkum kveðjum jafnan af hóg-
værð og lítillæti, en aldrei brást, að
hún áttaði sig á því um hvern var að
ræða.
Ég kveð Ingu með söknuði og
þökk fyrir allt, sem hún gaf mér og
mínum. Hin bjarta minning hennar
lifir með okkur öllum, sem kynnt-
umst henni og lýsir okkur framtíð-
ina, eins og Inga gerði til hinstu
stundar.
Blessuð sé minning Ingu Þor-
geirsdóttur.
Björn Bjarnason.
Það er óraunveruleg tilfinning og
tómleg að geta ekki gengið að henni
Ingu tengdamóður minni vísri. Hún
var alltaf til staðar fyrir alla, alltaf og
tilefnið skipti ekki máli.
Orð sálmaskáldsins Kolbeins
Tumasonar þegar hann ákallar
himnasmiðinn koma upp í hugann:
„Gæt, mildingur mín“. Hún Inga var
mildingurinn minn og margra ann-
arra og hún gætti okkar svo sann-
arlega vel.
Líf hennar snerist um að hlúa að
og gæta þeirra sem í kringum hana
voru og sá hópur var stór. Hann tak-
markaðist ekki við fjölskyldu henn-
ar. Þar fóru einnig nemendur henn-
ar, samstarfsmann, vinir og
vandalausir. Þeir voru svo margir
sem leituðu til hennar. Hún hafði
alltaf tíma. Það var alltaf hægt að
koma til hennar með vandamál og
áhyggjur stórar og smáar og eiga
stund með henni. Hverfa síðan af
braut vonglaður, fullur bjartsýni og
gleði. Þér fannst vera birta framund-
an, vandamálin höfðu gufað upp.
Ég sé fyrir mér mannamót þar
sem Inga var. Það safnast hópur í
kringum hana. Allir vilja ná tali af
henni og hún lætur hvern og einn
finna að hann eða hún skiptir hana
máli. Öllum líður betur eftir að hafa
talað við hana. Slík var einlægni
hennar.
Gleðistundirnar með Ingu voru
margar og ljúfar. Henni fannst mjög
oft vera tilefni og ástæða til að gleðj-
ast. Stórir jafnt sem smáir áfangar í
lífinu voru tilefni til að fagna. Hún
gerði alla áfanga að merkum atburð-
um með návist sinni einni.
Hvar sem Inga fór lýsti af henni
þessi óendanlega hlýja og umhyggja
sem er ekki unnt að lýsa. Það eru
mikil forréttindi að hafa fengið að
vera einn af mörgum sem fengu að
njóta hlýju hennar í þessi meira en
40 ár sem við áttum vegferð saman.
Megi mildin hennar Ingu lýsa okk-
ur sem sárt söknum hennar.
Leifur Bárðarson.
Elsku tengdamóðir mín, Inga Þor-
geirsdóttir, var nánasta vinkona mín
í þrjátíu ár. Ég fluttist burt frá
heimalandi mínu, og eignaðist auka-
mömmu á Íslandi, Ingu. Konu, sem
bjó yfir svo mikilli innri og ytri feg-
urð, konu, sem átti svo stórt hjarta
og leiftrandi huga. Ég gat leitað til
hennar með allt sem mér lá á hjarta.
Í erfiðleikum lífsins sneri ég mér til
hennar og trúði henni fyrir því, sem
ég gat ekki talað um við nokkra ein-
ustu aðra manneskju. Ég vissi, að
hún gat hlustað og skilið, hún gat
gefið bestu ráðin, og allt það sem
henni var trúað fyrir varðveitti hún í
hjarta sínu.
Inga var mikill kennari. Ég veit,
að nemendur hennar elskuðu hana,
því að henni þótti vænt um hvern
einasta nemanda, sem henni var
treyst fyrir. Hún varð líka kennari
minn. Hún talaði fagurt mál, skýrt
og ljóðrænt. Hún kenndi mér mikið
af íslenskum ljóðum og vísum og
sagði svo lifandi frá sögu Íslands og
landafræði. Frásagnir hennar af líf-
inu í sveitinni á fyrri hluta seinustu
aldar eru ógleymanlegar. Hún sagði
frá á töfrandi hátt líkt og sannur
listamaður. Oft hef ég hugsað til
þess, að Inga væri mesti listamað-
urinn í fjölskyldunni.
Í fjölmörg ár hef ég kynnt íslensk-
ar samtímabókmenntir fyrir norsk-
um lesendum. Á því sviði var Inga
einnig besti viðmælandinn. Hún
kenndi íslensku og íslenskar bók-
menntir öll sín kennsluár en það var
svo fágætt með Ingu að hún hélt
áfram að kynna sér af miklum áhuga
nýjustu skáldsögurnar og ljóðasöfn-
in alveg þar til fyrir skömmu.
Ég kom inn í fjölskylduna með
dætur mínar tvær. Stóra hjartað
hennar Ingu tók þær líka inn í kær-
leikshringinn sinn eins og þær væru
hennar eigin barnabörn. Ég er svo
þakklátur fyrir að hafa átt Ingu fyrir
tengdamóður. Hún kom oft til að
gleðja okkur í Molde, heimabæ mín-
um.
Í huganum á ég sterkar og fagrar
myndir: Inga stendur innan um ilm-
andi rósarunnana framan við hvíta
húsið okkar í Molde og það lýsir af
bjarta hárinu hennar í rósaskrúðinu.
Önnur mynd: Inga er stödd ofan við
bæinn og horfir yfir bláan fjörðinn,
sem liggur út í hafið endalausa.
Hinumegin við fjörðinn gnæfa há-
tignarlegir fjallstindarnir og teygja
sig til himins. Hún brosir og hárið
hennar bærist í vindinum.
Myndin af henni sameinast mynd-
inni af Sigríði mömmu minni, sem ég
orti um fyrir löngu:
Sit með ljósmynd í hendi.
Það er andlit mömmu sem ljómar
framan við svartan hamarinn.
Hár hennar í vindinum.
Aldrei kyrrist vindurinn í hári mömmu
aldrei hættir andlit mömmu að ljóma
framan við svartan hamarinn.
(þýð. Einar Bragi)
Nú lýsa geislarnir frá ástinni, sem
hún gaf okkur, í hjörtum okkar.
Framan við há fjöll og svarta hamra
af sorg okkar og sársauka, nú þegar
hún er farin heim til himna, stendur
hún og ljómar og segir við okkur að
það sé von að finna í vonleysinu.
Þegar hún lá og beið eftir síðustu
langferðinni heyrði ég hana segja:
„Mamma, mamma“. Þá var hún
tilbúin til heimferðar, þar sem
mamma hennar og pabbi, og allir
vinirnir, sem á undan henni fóru,
biðu hennar.
Það er huggun fyrir okkur að vita
að nú er fögnuður á himnum yfir að
hún sé komin heim.
Knut Ødegård.
Landslag lífs míns heldur áfram
að breytast þar sem nú hefur kvatt
einn af demöntunum í því. Drottn-
ingin hún Inga amma sem ég er svo
þakklát fyrir að hafa fengið að kynn-
ast, og kalla ömmu. Allt í kringum
hana staðfesti það að hún var drottn-
ing, gullfalleg sem hún var og átti
svo yndislega fallegt heimili. Allt svo
stílhreint og tært, eins og hún var,
fögur að innan sem utan. Fjölskyld-
ur okkar hafa fléttast saman á svo
magan máta í gegnum tíðina, frá því
löngu fyrir fæðingu mína, fjölskyldu-
albúmin staðfesta það. Inga og fal-
legu dætur hennar, í dásamlegum
kjólum saumuðum af henni, koma
upp aftur og aftur í myndum á mínu
heimili og hjá afa og ömmu sem hafa
bæði kvatt þennan heim.
Okkar heimur er fátækari, en
himnaríki svo sannarlega auðugt.
Hún var sönn listakona og afkom-
endur hennar halda áfram að auðga
líf okkar hinna. Ég er þakklát fyrir
að hafa verið svo lánsöm að þekkja
hana og votta ykkur fjölskyldu henn-
ar mína dýpstu samúð. Guð geymi
minninguna um Ingu ömmu. Hún lif-
ir í hjarta mér.
Rannveig Eva Karlsdóttir.
Rökkur fellur á augu
kvöldsins og önnur blárri
handan við glötuð vor
verður að einu og rennur
saman kvöldið og mynd þín
hljóð og fögur sem minning
hrein og hvít eins og bæn.
(Stefán Hörður Grímsson.)
Það stafaði ljóma af Ingu ömmu.
Allt í kringum hana var einlæg og
elskuleg birta. Hárið ljóst og gyllt,
augun tindrandi og skörp. Heimsókn
til ömmu var sömuleiðis umvafin
birtu og hlýju. Hvítt teppi, hvítur
sófi, hvítir fallegir dúkar. Ömmu hús
einkenndist af kyrrð, fegurð og
birtu.
Amma hafði einlægan áhuga á öllu
því sem við barnabörnin tókum okk-
ur fyrir hendur. Við tvö deildum
mörgum áhugamálum, þar á meðal
garðyrkju og skólastarfi. Líf hennar
var helgað kennslu, og hún kenndi
manni á lífið. Hún sagði að maður
ætti að tala við blómin sín, þá myndu
þau vaxa og dafna. Það sama gerði
hún við okkur, hún hlúði að öllum
börnunum sínum á einstakan hátt.
Hún fylgdist vel með gróskunni í eig-
in garði, og hafði mikið yndi af að sjá
allt vaxa og dafna. Oftsinnis ræddum
við kennslufræðina, námsefnið, bók-
menntirnar og skólalífið. Amma
hafði sterkar skoðanir á gildi mennt-
unar og studdi okkur öll með ráðum
og dáð í námi okkar og störfum.
Daglegt líf allrar fjölskyldunnar
tengdist Ingu ömmu. Innlit á Hof-
teiginn var órjúfanlegur þáttur í
dagsins önn. Alltaf var amma að
bauka eitthvað, sinna blómunum,
sauma, lesa, skipuleggja og flokka.
Hún var mjög sjálfstæð og framsýn
kona. Hún hafði sterkan vilja og vildi
gera hlutina vel og með sínu lagi. Var
sérlega gefandi að fá að taka þátt í
alls kyns störfum með henni.
Amma var lagin við að segja sög-
ur, og oft fléttuðust þær saman, eitt
leiddi af öðru og stundum mátti hafa
sig allan við að fylgja þræðinum. Oft
var nú hlegið þegar minningarnar og
ættartölurnar leiddu okkur í gönur.
Eftir að hún átti erfiðara með að rata
á réttu orðin hélt ánægjulegt tal okk-
ar engu að síður áfram. Nærvera
hennar var svo sterk, tónfallið og
svipbrigðin svo skýr að litlu skipti,
þótt orðin væru ekki öll til staðar.
Rökkur fellur á augu ævikvölds-
ins, en fögur minningin lifir. Minn-
ingin um ömmu sem var svo góður
vinur, gat ávallt hlustað og hug-
hreyst, átti ráð og hlýjan faðm, sýndi
umhyggju og stuðning. Hún verður
ætíð til staðar.
Bjarni Benedikt Björnsson.
Inga amma mín. Hlýja, glaða,
fagra, einlæga, sanna. Mig skortir
orð til að lýsa þessari konu, sem var
mér svo óendanlega kær allt mitt líf
og var svo einstök á allan hátt.
Þegar ég lít til baka er eins og það
hafi alltaf verið bjart í kring um hana
Ingu ömmu. Ég sé hana fyrir mér,
sitjandi í ljómandi hvítu stofunni
sinni með mér, og frá henni streymdi
öll hlýja sem til var í heiminum. Bara
fyrir mig. Þá stundina var hún bara
vegna mín, og hún leyfði manni af
svo óendanlegu örlæti að finna það.
Allt lék í höndunum á Ingu ömmu,
börn, föt, blóm, matseld, hvaðeina –
og hún kenndi mér að umgangast
þessa hluti af listfengi, virðingu og
einlægni, að njóta þeirra og gleðjast
yfir þeim. Listin umkringdi ömmu
alla ævi hennar, bæði á eiginlegan og
óeiginlegan hátt. Í hvítu stofunni
hennar eru listaverk það eina sem er
í lit, svartur flygill, málverk íslensku
meistaranna, bækur, önnur hljóð-
færi. En listin var líka samtvinnuð
Ingu ömmu, karakter hennar og öllu
hennar fasi. Hún lifði í listinni, and-
aði með listinni. Hún var alltaf syngj-
andi, alltaf lesandi, alltaf að upp-
götva og sjá og skoða. Alltaf að leita
fegurðarinnar, viskunnar, hins góða.
Sem kennari gat hún miðlað af svo
mikilli þekkingu, innsæi og ná-
kvæmni. Hún kenndi mér svo ótrú-
lega margt.
Ég hugsaði svo oft til ömmu, þeg-
ar eitthvað skemmtilegt var í vænd-
um, þegar lífið umfaðmaði mig af
gleði og gæsku. Þá hugsaði ég: Mikið
gleðst hún amma mín með mér núna
– ég hlakka til að deila þessari gleði
með henni. Fáir glöddust af jafn-
miklum innileik með manni á slíkum
stundum. En það var ekki síður þeg-
ar ég mætti erfiðleikum, hvort sem
þeir voru jafnstórir lífinu sjálfu eða
jafnvel örsmáir og hversdagslegir.
Hvernig hefði hún amma mín höndl-
að þessa stöðu í mínum sporum? Ég
leitaði í huganum að svarinu og fann
það rétta, taldi mig finna það. Og fyr-
ir hennar tilstilli hafði ég oft gæfu til
að breyta rétt og huggast. Það er
ómetanlegt veganesti í lífinu að eiga
svo sterka og góða fyrirmynd.
Þetta veganesti hverfur ekki þó
Inga amma mín sé núna látin. Þvert
á móti lifir það með mér og er ein af
dýrmætustu gjöfunum sem ég hef
þegið. Allt það sem hún gaf af svo
miklu örlæti lifir áfram í mér, í börn-
unum mínum og okkur öllum sem
þekktu hana. Amma og arfleifð
hennar mun fylgja mér um ókomnar
stundir. Þess vegna kveð ég hana í
endalausri gleði og óendanlegu
þakklæti fyrir allt það sem hún var
og verður mér.
Blessuð sé minning hennar alla
tíð.
Inga María Leifsdóttir.
 Fleiri minningargreinar um Ingu
Þorgeirsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu daga.
Minningar 17
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 10. MAÍ 2010
✝ Þór Jóhannssonvar fæddur 31.
janúar 1925 á Siglu-
firði. Hann lést 3. maí
sl. Þór var sonur
hjónanna Jóhanns
Garibaldasonar verk-
stjóra hjá Síldarverk-
smiðjum ríkisins og
Önnu Gunnlaugs-
dóttur húsmóður. Þór
var elstur þriggja
systkina, en hann lifa
systkinin Jónína og
Margeir Pétur.
Á kvennrétt-
indadaginn 19. júní 1949 kvæntist
hann Elínu Rannveigu Eyfells, dótt-
ur Ingibjargar Eyfells hann-
yrðakennara sem rak verslunina
Baldursbrá um árabil og Eyjólfs J.
Eyfells listmálara. Þau eignuðust
fimm börn og eru fjögur á lífi. Anna
Kristín býr í New York í Bandaríkj-
unum ásamt manni sínum Franco
Marinai og eru dætur þeirra Ma-
tilde Ella Nuvola og Chiara Ebe
Isola. Sólveig býr í Torremolinos á
Spáni ásamt manni sínum Antonio
Tomé Ares og eru börn þeirra
Manuel Thor, Ingibjörg Irena og
Elisa Rakel. Ingibjörg Eyja býr í
Enköping í Svíþjóð ásamt börnum
sínum Elínu Elísabetu og Stefan
Mikael. Elín og Martin Kimland
maður hennar eiga synina Johan
Oliver og Aron Henrik. Jóhann
Garibaldi býr í Reykjavík og eru
dætur hans Ása Kristín og Sigurdís
Rós. Eyjólfur Einar lést árið 1988,
en börn hans og Ingi-
bjargar Jóhanns-
dóttur eru Jóhann og
Eyrún Harpa. Yngst-
ur í hópi barna-
barnanna er Thor
Andri, sonur Ingi-
bjargar og Thors
Ólafs Hallgríms-
sonar.
Þór lærði hús-
gagnabólstrun hjá Jó-
hanni Stefánssyni
meistara í hús-
gagnabólstrun, sem
gárungarnir kölluðu
Jóa dívana, og vann um árabil við
bólstrun hjá Gamla kompaníinu í
Reykjavík og hjá Guðmundi Hall-
dórssyni. Þegar tækifæri bauðst
starfaði hann fyrir Síldarverk-
smiðjur ríkisins víðsvegar um land-
ið. Þór starfaði í áraraðir við hús-
byggingar hjá Jóni Samúelssyni
múrarameistara og varð eftirsóttur
járnabindingamaður. Síðar tóku
við verslunarstörf fyrst hjá G. Þor-
steinsson og Jónsson og hjá Íselco,
þar sem hann starfaði þar til hann
fór á eftirlaun. Þór hafði mikinn
áhuga á ferðalögum jafnt innan-
lands sem utan og var lengi félagi í
Ferðafélagi Íslands og um skeið
formaður ferðafélagsins Útivistar.
Þær voru ófáar vinnuferðirnar sem
farnar voru í Þórsmörk til bygg-
ingar skála félaganna þar.
Þór verður jarðsunginn frá Ás-
kirkju í dag, 10. maí 2010, og hefst
athöfnin kl. 13.
Það var líf og fjör í Sundunum á
sjötta og sjöunda áratug síðustu ald-
ar. Holóttar malargötur, skurðir,
uppgröftur, hálfbyggð hús, flutt inn á
málaðan steininn. Krakkar um allar
götur, mömmur heima, pabbar alltaf
að vinna. Kassabílar, sto og stórfiska-
leikur, kartöflugarðar, Vatnagarðar,
Kleppsströndin, Bítlarnir að öðlast
frægð. Malt og appelsín hátíðar-
drykkir, kjúklingur og svínasteik dýr
og sjaldséður veislumatur, spaghetti
bolognese framandi og spennandi og
forréttindi að þekkja einhvern sem
ferðaðist til útlanda því útlenskt
nammi var fjársjóður.
Þór og Elín voru meðal þeirra sem
byggðu sér hús í Efstastundi á þess-
um árum. Keypt var gamalt hús á
góðri lóð og nýtt byggt. Þá var ekki
borið fé á fólk, knékrjúpa þurfti fyrir
bankastjórum til að fá lán og unnið
var myrkranna á milli við húsbygg-
ingar auk fullrar dagvinnu. Þór, eins
og margir ungir menn þess tíma, var
harðduglegur, í fastri vinnu, en sótti
aukavinnu út um landið þegar færi
gafst til að sjá fyrir stóru heimili sem
Elín rak af miklum myndarskap.
Þegar leikskólagöngu minni lauk við
6 ára aldur fór ég í dagfóstur til
frænku minnar Elínar og þar sem
móðir mín kenndi í Vogaskóla þótti
eðlilegast að ég hæfi skólagöngu í
Langholtsskóla. Var ég því heima-
gangur hjá Elínu og Þór í Efstasundi
í fjögur ár um miðjan sjöunda ára-
tuginn.
Þór var þúsundþjalasmiður eins og
þeirra er getið í ævintýrunum. Hann
var ákaflega vandvirkur og dverg-
hagur, við bólstrun, húsasmíði, tré-
smíði, flísalögn, dúklögn eða aðra iðn.
Hann var listhneigður og hafði gam-
an af því á sínum yngri árum að dýfa
pensli í lit. Þór var af gamla skólan-
um og fór vel með bæði muni og fé.
Engu var kastað á glæ og alltaf mátti
laga bilað húsgagn, leikfang eða
verkfæri. Hann hafði unun af því að
dunda í bílskúrnum og kom sér þar
upp verkstæðisaðstöðu. Matjurta-
garðinn ræktuðu þau alla tíð og eru
ófáar kartöflurnar, næpurnar og róf-
urnar sem komið hafa upp úr þeim
reit.
Þau Elín ráku sitt heimili af mynd-
arskap, Elín hjartað og sálin, alla um-
vefjandi með umhyggju og kærleika.
Sérstaklega hafa barna- og barna-
barnabörnin notið þess að eiga þar
notalegt athvarf. Þess hefur dóttir
mín einnig notið, því Elín og Þór hafa
verið í afa- og ömmu-hlutverkinu
vegna ótímabærs fráfalls foreldra
minna fyrir rúmum tuttugu árum.
Á seinni árum þegar börnin voru
flutt að heiman og vinnuálagið
minnkaði hafði hann unun af því að
ferðast bæði í raun og í huganum og
fóru þau Elín víða í tengslum við
heimsóknir til dætranna og fjöl-
skyldna þeirra. Þau voru í hópi þeirra
Íslendinga sem hófu að ferðast til
Spánar snemma á sjöunda áratugn-
um með Guðna í Sunnu og Ingólfi í
Útsýn. Þetta fólk færði ferska
straum aftur til Íslands, m.a. með
suðrænni matarmenningu.
Þór átti við langvinn veikindi að
stríða síðustu æviárin, en hugurinn
var kvikur og ferskur fram á síðasta
dag. Mjög hlýtt var á milli þeirra
hjóna og stóð Elín eins og klettur við
hlið hans alla tíð. Að leiðarlokum
þakka ég umhyggju, hlýju og stuðn-
ing í gegn um árin og bið Elínu og öll-
um aðstandendum blessunar.
Dóra.
Þór Jóhannsson