Morgunblaðið - 15.04.2011, Side 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 15. APRÍL 2011
✝ BrynhildurIngibjörg Vil-
hjálmsdóttir fædd-
ist á Brandaskarði,
Skagaströnd í
Austur-Húnavatns-
sýslu 1. október
1933. Hún lést á
heimili sínu hinn 7.
apríl 2011.
Foreldrar henn-
ar voru þau Vil-
hjálmur Benedikts-
son, f. 7.4. 1894, d. 21.10. 1955,
og Jensína Sigríður Hallgríms-
dóttir, f. 4.10. 1892 , d. 7.2. 1963.
Systkini hennar eru Sigríður
Hjaltberg, f. 14.11. 1921, Jón
Margeir, f. 19.3. 1931, Valdimar
Benedikt, f. 15.2. 1935, og Páll
Ísleifur, f. 17.8. 1936, d. 5.2.
1968.
Brynhildur giftist 17. júní
1956 Sigurði Vilhelm Garð-
arssyni, vélstjóra í Grindavík, f.
Elín Sandra Skúladóttir og eiga
þau einn son. Sambýliskona
Unnur Guðjónsdóttir, búsett í
Reykjavík.
Brynhildur ólst upp í for-
eldrahúsum til fjórtán ára ald-
urs en fór þá að vinna fyrir sér
sem kaupakona á ýmsum bæjum
eins og algengt var í þá daga.
Nítján ára fór hún til Grindavík-
ur, kynntist þar maka sínum og
settist þar að.
Í Grindavík starfaði hún við
fiskvinnslu auk heimilisstarfa,
en í seinni tíð starfaði hún mikið
að félagsstörfum og var virk fé-
lagskona í Kven- og slysavarna-
félagi Grindavíkur. Kenndi hún
eldri borgurum handavinnu og
keramikvinnslu, kom á fót út-
skurðarnámskeiðum í tré ásamt
ýmsum öðrum tómstundum.
Útför Brynhildar fer fram frá
Grindavíkurkirkju í dag, 15.
apríl, og hefst hún kl. 14.
17.2. 1934. Börn
þeirra eru: 1) Vil-
hjálmur, f. 13.9.
1956, maki Helena
Reykjalín Jóns-
dóttir, búsett í
Ólafsfirði. Þau eiga
þrjú börn og sex
barnabörn. 2) Jens
f. 20.9. 1959, bú-
settur í Grindavík.
Eginkona hanns
var Eyrún Eyjólfs-
dóttir, þau skildu, þau eiga fjög-
ur börn og þrjú barnabörn. 3)
Garðar Hallur, f. 11.11. 1963,
maki Þóra Kristín Sigvaldadótt-
ir, búsett í Reykjavík og eiga
þau tvö börn. 4) Jóhanna Harpa,
f. 7.12. 1965, maki Kristján
Steingrímsson, búsett í Mý-
vatnssveit og eiga þau tvö börn.
5) Hjalti Páll, f. 25.10. 1971, gift-
ur Helgu Oddsdóttur, þau skildu
og eiga þau tvo syni, barnsmóðir
Í dag verður borin til grafar
elskuleg móðir okkar Brynhild-
ur Ingibjörg Vilhjálmsdóttir.
Mamma er fædd á Branda-
skarði í Skagahreppi árið 1933.
Mamma ólst upp í fimm systk-
ina hópi við leik og störf.
Árið 1953 kynntist mamma
eftirlifandi manni sínum Sigurði
Vilhelm Garðarssyni í Grinda-
vík og þar hafa þau búið síðan.
Pabbi stundaði sjó og var oft að
heiman sumarlangt á síldveið-
um áður fyrr og fór mamma þá
oftast yfir sumartímann heim að
Brandaskarði þar sem hún
hjálpaði móður sinni og bróður
með búverkin. Starf þeirra
kvenna sem störfuðu í sveit var
löngum erfitt og unnu þær ekki
minna en karlmennirnir á bæn-
um. Á sumrin þurfti að sinna
heyskap og er okkur minnis-
stætt að bæði amma og mamma
þurftu, eftir erfiðan dag við hey-
skapinn, að fara heim og elda
mat fyrir heimilisfólkið. Á með-
an á borðhaldi stóð var glatt á
hjalla þrátt fyrir erfiði dagsins.
Þessi sumarvinna mömmu sýnir
vel tryggð hennar við æsku-
stöðvarnar. Mamma hugsaði vel
um okkur börnin, aldrei minn-
umst við þess að hún væri hörð í
dómum sínum þegar að því kom
að beina okkur á betri brautir,
heldur var það gert í móðurleg-
um kærleika sem sótti rök sín í
skýra hugsun og sterka réttlæt-
iskennd. Erum við systkinin á
því að vel hafi tekist.
Móðir okkar var mjög listræn
og eftir hana liggja mörg falleg
verk sem hún vann bæði í tré og
leir auk allskyns prjónaskapar
og útsaums. Hún var sérdeilis
nýtin og hagsýn húsmóðir en á
því sviði voru þau pabbi mjög
samstiga. Heimili þeirra er fal-
legt og hlýlegt, skreytt mörgu
sem mamma vann.
Mamma var mjög skemmti-
leg heim að sækja og gestrisin
með afbrigðum. Við börnin
minnumst jólaboðanna hennar
þar sem ættingjarnir komu til
að njóta samvista, en sá andi
sem pabbi og mamma sköpuðu á
heimilinu vermdi hjörtu þeira er
boðin sóttu. Einnig reyndi hún
að rækta sambandið við barna-
börnin sín eins vel og hún mögu-
lega gat, þótt þau væru dreifð
um landið. Hún hafði alltaf tíma
fyrir þau.
Mamma hafði næma tilfinn-
ingu fyrir þeim er minna máttu
sín og gæti hún hjálpað þá gerði
hún það. Það var gott að ræða
vandamál sín við mömmu og vit-
um við um marga sem það
gerðu. Hlýja mömmu var ekki
bara hjá mönnum, hún átti líka
gott með að skilja eðli dýra. Ég
man einu sinni að kýrnar á
Brandaskarði höfðu sloppið úr
girðingu og blandast kúm næsta
bæjar. Ég var sendur til að ná í
þær og var ég ekki sem hrifn-
astur af þessu. Ég rak kýrnar
hratt til baka og þegar ég kom
heim sagði mamma: „Þú ættir
að fara hægar með kýrnar,
mundu að þær eru félagsverur
og því fóru þær í heimsókn til
hinna kúnna, rétt eins og við
mannfólkið gerum. Því verður
þú að sýna þeim tillitssemi og
virðingu.“
Mamma kenndi okkur vísu
sem mamma hennar hafði kennt
henni og varð það okkur að lífs-
sýn.
Berðu ætíð höfuð hátt
hvað sem að þér gengur.
Verndaðu blómið veikt og smátt
og vertu góður drengur.
Elsku mamma, við trúum því
að seinna fáum við að hittast og
þá munum við aftur upplifa þá
sönnu gleði sem einkenndi sam-
veru okkar hér í lífinu. Hvíldu í
friði, elsku mamma.
Þín börn,
Vilhjálmur, Hallur,
Harpa, Hjalti og fjölsk.
Í fallegu lagi syngur Kather-
ine Jenkins um göngu með Guði
á ströndinni þar sem fótsporin
verða eftir þegar gengið er hjá.
Móður mína, Brynhildi Ingi-
björgu Vilhjálmsdóttur, hefur
án efa dreymt eitthvað viðlíka
fallegt og hér er vitnað til –
enda sofnaði hún svefninum ei-
lífa á friðsælan hátt hinn 7. apríl
sl. Fótspor móður minnar á
langri ævi urðu bæði mörg og
sterk; fótspor sem sandurinn
mun seint fylla á ný.
Móðir mín lifði tímana tvenna
og fór aðeins 14 ára að heiman
til þess að vinna fyrir sér. Ung
að árum missti hún báða for-
eldra sína og skömmu síðar
yngsta bróður sinn í sjóslysi.
Hún er þessi sterka kona af
gamla skólanum sem lagði allt í
sölurnar fyrir eiginmann sinn
og börnin fimm. Heimilið var
hennar griðastaður og þar átt-
um við börnin alltaf öruggt
skjól. Móðir mín var húsmóðir
af guðs náð og sá fyrir öllum
okkar þörfum á meðan faðir
okkar var löngum stundum til
sjós. Líf sjómannskvenna hefur
löngum verið vanmetið – enda
hafa þær alla tíð orðið að standa
undir öllum þörfum fjölskyld-
unnar á meðan heimilisfaðirinn
dró björg í bú. Þannig var móðir
mín. Hún var í senn konan sem
fæddi okkur og klæddi, upp-
fræddi og elskaði og um leið
okkar besti vinur. Faðmur
hennar var stór og náði langt út
fyrir heimilið – enda mátti hún
ekkert ekkert aumt sjá án þess
að láta til sín taka. Hún var
elskuð og virt af öllum og verð-
ur sárt saknað af þeim fjöl-
mörgu sem áttu því láni að
fagna að kynnast henni. Mestur
er þó harmur föður míns sem
sér nú á bak lífsförunaut sínum,
eiginkonu og vini um áratuga-
skeið; konu sem hann gat alltaf
reitt sig á og treyst fyrir sam-
eiginlegum verðmætum þeirra
hjóna; fjölskyldunni þeirra í
landi.
Ég bið góðan Guð að varð-
veita og styrkja föður minn á
þessum erfiðu tímum.
Blessuð sé minning móður
okkar og ömmu. Spor hennar í
sandinum munu aldrei hverfa.
Jens, Sigurður og Sindri.
Elsku amma, ég vil byrja á að
þakka þér fyrir þau 26 ár sem
ég fékk að upplifa með þér,
þessi ár eru ómetanleg og
geymi ég hverja einustu minn-
ingu í hjartanu mínu. Það eru
sannkölluð forréttindi að hafa
átt þig sem ömmu. Ég trúi því
varla að ég skuli sitja hérna og
skrifa minningargrein um þig
því ekki hefði mig grunað að þú
myndir fara frá okkur svona
fljótt. Ég man þegar ég var lítil,
þá voru ófá skiptin sem ég kom
til þín og yfirleitt fann ég ilm-
andi kökulykt þegar ég opnaði
útidyrnar, þú varst alltaf að
baka og varst alltaf með eitt-
hvað gott á boðstólum þegar ég
kom til þín. Þegar ég fékk að
gista hjá þér sátum við stundum
langt fram á kvöld og spiluðum
kasínu og enduðum svo á að fá
okkur lagköku og mjólk fyrir
svefninn, svo fórum við inn í
rúm og þú last eða söngst fyrir
mig og kenndir mér fjöldann
allan af fallegum bænum.
Mér fannst alltaf svo gott að
koma í ömmu hús og breyttist
það ekkert þegar ég varð eldri,
ég var hálfgerður heimalningur
hjá þér og við gátum talað um
allt milli himins og jarðar. Það
var nú alltaf stutt í grínið hjá
þér og eru örugglega ekki nema
um 2-3 vikur síðan þú vildir
endilega að ég smakkaði rosa-
lega góðan engiferdrykk sem þú
varst að sjóða, ég tók risastóran
sopa og þetta var svo sterkt að
ég fékk tár í augun, og þú stóðst
þarna og glottir og fannst þetta
nú ekkert lítið fyndið. Ég
gleymi ekki hlátrinum þínum,
hann var svo smitandi. Patrekur
og Antonía elskuðu að fá að fara
í heimsókn til langömmu sinnar,
þú gast setið með þeim og lesið
fyrir þau tímunum saman. Það á
eftir að vanta svo mikið að hafa
þig ekki lengur, að geta ekki
skroppið til þín, hringt í þig eða
rekist á þig úti í búð. Það er
enginn sem kallar mig Jensínu
sína lengur.
Ég gat alltaf leitað til þín, ef
ég var spennt yfir einhverju þá
hlakkaði ég alltaf til að fara til
þín og segja þér frá því. Og ef
ég var leið þá varst þú alltaf til
staðar með góð ráð og mér leið
alltaf betur eftir að hafa talað
við þig. Ég hef alltaf talað mikið
um hvað ég sé heppin að eiga
þig sem ömmu, þú tókst alltaf á
móti mér með opnum örmum og
kvaddir mig með kossi og faðm-
lagi. Þú varst svo sannarlega
engill í dulargervi hérna á
jörðu, en núna ertu engill á
himnum. Það er erfitt að hugsa
til þess að þú sért farin fyrir
fullt og allt og að ég eigi ekki
eftir að sjá þig aftur, en ég á eft-
ir að vera dugleg að tala um þig
og rifja upp minningar um þig
með Patreki og Antoníu.
Ég veit þú ert ekki langt und-
an, og við munum hittast aftur
þegar sá tími kemur. Þangað til
ylja ég mér við minningar af
þér. Ég ætla að kveðja þig með
uppáhaldsbæninni minni sem þú
kenndir mér þegar ég var lítil.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Sveinbjörn Egilsson.)
Elsku afi, megi Guð og allir
hans englar veita þér styrk á
þessum erfiðu tímum. Ég elska
þig, amma mín, að eilífu. Þín
ömmustelpa,
Jenný Björk.
Elsku amma mín. Ég bjóst
ekki við að þurfa að kveðja þig
svona fljótt og var engan veginn
undir það búin þegar ég fékk
þær fréttir að þú værir farin frá
okkur. Það var skrítið að koma
heim til ykkar í dag og þar var
engin þú til að taka á móti
manni, faðma mann og kyssa.
En ég veit samt að þú munt allt-
Brynhildur Ingibjörg
Vilhjálmsdóttir
✝ Vigdís Þor-móðsdóttir
fæddist á Finns-
stöðum í Ljósa-
vatnshreppi 1. júní
1931. Hún lést á
Landspítalanum,
Borgarspítala 8.
apríl 2011.
Foreldrar Vig-
dísar voru Nanna
Jónsdóttir hús-
freyja, f. 7. maí
1907, d. 17. september 1976, og
Þormóður Sigurðsson, sókn-
arprestur í Þóroddsstað-
arprestakalli, f. 30. apríl 1903,
d. 26. mars 1955. Vigdís var elst
sex systkina sem eru: Árni, f. 5.
ágúst 1932, d. 9. apríl 1970,
Kristbjörg, f. 23. september
1933, Sigríður Bóthildur, f. 18.
júlí 1942, d. 1. ágúst 1964, Sig-
urður Jón, f. 13. júlí 1949, d. 22.
september 1954, Kolbrún, f. 11.
janúar 1952.
Vigdís giftist 27. september
1953 Sveini Skorra Höskulds-
syni, f. 19. apríl 1930, d. 7. sept-
Reykjavík, maður hennar Hall-
grímur Óli Hólmsteinsson, f. 3.
desember 1965, viðskiptafræð-
ingur. Sonur þeirra Hólmsteinn
Skorri, f. 17. ágúst 2000. Önnur
börn Ásgerðar og Hallgríms eru
Valgerður Arnardóttir, f. 2. jan-
úar 1983, Guðmundur Örn Arn-
arson, f. 17. apríl 1986, og Guð-
mundur Hallgrímsson, f. 6.
janúar 1987. 4) Gunnhildur, f.
27. apríl 1967, lífefnafræðingur
í Garðabæ, maður hennar Svan-
björn Thoroddsen, f. 3. sept-
ember 1965, hagfræðingur.
Synir þeirra eru Ásgeir Skorri,
f. 20 mars 1990, og Tryggvi, f.
24. febrúar 1992.
Vigdís stundaði nám við
Menntaskólann á Akureyri
1947-49 og við Húsmæðraskól-
ann í Hveragerði 1951-52. Vig-
dís var búsett í allmörg ár er-
lendis með fjölskyldu sinni,
fyrst í Danmörku 1958-59, í
Kanada 1960-61 og í Svíþjóð
1962-68. Eftir heimkomu hóf
Vigdís störf sem bankafulltrúi
hjá Landsbanka Íslands í Lang-
holtsútibúi og seinna í aðal-
bankanum Austurstræti til árs-
ins 1995.
Útför Vígdísar Þormóðs-
dóttur fer fram frá Fossvogs-
kirkju í dag, 15. apríl, og hefst
athöfnin kl. 13.
ember 2002, pró-
fessor í íslenskum
bókmenntum við
HÍ. Foreldrar hans
voru Sólveig
Bjarnadóttir hús-
freyja, f. 10. ágúst
1905, d. 24. júlí
1979, og Höskuldur
Einarsson, f. 23.
nóvember 1906, d.
11. mars 1981,
bóndi og hrepp-
stjóri í Vatnshorni í Skorradals-
hreppi. Börn Vigdísar og Sveins
eru: 1) Þormóður, f. 5. júní 1953,
arkitekt í Reykjavík, kona hans
er Sigríður Hjörleifsdóttir, f. 5.
júlí 1954, félagsráðgjafi. Börn
þeirra eru Vigdís, f. 10 apríl
1979, og Hjörleifur Skorri, f. 13.
ágúst 1984. 2) Höskuldur, f. 26.
júlí 1954, arkitekt í Reykjavík,
kona hans Helena Þórðardóttir,
f. 14. febrúar 1961. Börn þeirra
eru Sveinn Skorri, f. 22. sept-
ember 1987, og Sólveig Lóa, f
22. mars 1995. 3) Ásgerður, f. 6.
júlí 1964, íslenskufræðingur í
Elsku amma Dísa, ég sakna
þín og mun ávallt gera. Ég
minnist alltaf þess þegar ég,
Vala systir og mamma bjuggum
hjá ykkur afa í Grænuhlíðinni og
þið hjálpuðuð mömmu með okk-
ur. Þetta voru alveg einstaklega
góðir tímar og við svo heppin að
kynnast svona yndislegri ömmu
eins og þú varst alltaf við okkur
barnabörnin. Ég man líka þeg-
ar þú leiddir mig í skólann í
grunnskólanum og horfðir á eft-
ir mér yfir göturnar eða Miklu-
brautina og veifaðir, fannst það
voða gaman. Þegar við vorum
líka alltaf á sumrin í bústaðnum
í Skorradal, þá sé ég alltaf
þessa yndislegu ömmu sem
gerði æðislegan morgunverð og
gerði allt fyrir mann sem maður
vildi. Ég mun alltaf sakna þín og
þegar ég hugsa til þín fæ ég
endalaust af góðum og fallegum
minningum.
Hvíldu í friði elsku amma mín.
Guðmundur.
Amma Dísa var besta amma í
heimi. Ég veit að enginn á betri
ömmu en hana.
Einhvern tíma þegar ég gisti
hjá þér man ég að ég mátti fá
hvað sem ég vildi, eins og lakkr-
ísinn sem var í krukkunni, og ef
ég spurði um eitthvað fórum við
saman út í Kringlu og náðum í
það. Við fórum saman út í
göngutúr. Þú eldaðir langbesta
graut sem ég hef smakkað og
kenndir mér að láta salt og
smjör ofan á egg. Við horfðum
saman á sjónvarpið og þú varst
að prjóna. Þú prjónaðir sokka á
mig. Þeir voru flottir og góðir
sokkar og ég notaði þá mikið. Þú
komst til okkar á jólunum og
sast hjá mér og spurðir mig um
sundæfingarnar mínar. Í
Skorradal fórum við mamma og
tíndum sveppi (kantarellu-
sveppi) því þú hafðir sagt að þeir
væru svo góðir.
Nú veit ég að þú hefur það
gott amma mín því þú varst búin
að vera lasin. Takk fyrir allt gott
og skemmtilegt sem þú hefur
kennt mér og sagt mér.
Þinn
Hólmsteinn Skorri.
„Ég hafði aldrei séð fallegri
konu en hana Vigdísi!“ Þannig
lýsti móðir mín fyrstu sýn af
Vigdísi Þormóðsdóttur sem var
jarðsungin í gær tæplega átt-
ræð. Mágkonurnar munu fyrst
hafa hist þegar Sveinn Skorri,
móðurbróðir minn, kom með
unnustu sína í foreldrahús í
Vatnshorni í kringum árið 1950.
Nú eru þær báðar kvaddar með
söknuði, með einungis fjögurra
mánaða millibili.
Vigdís var sannarlega glæsi-
leg kona, augun dökk og skýr og
reisn yfir fasi og framkomu.
Sjálf kynntist ég henni ekki vel
fyrr en 1975, þegar hún var orð-
in hálffimmtug. Tildrögin voru
þau að ég var send í fóstur til
Vigdísar og Sveins Skorra þegar
ég fór í menntaskóla. Þau hjón
og frændsystkini mín tóku mér
eins og ég væri sjálfsagður hluti
af kjarnafjölskyldunni og ég var
frænka og fósturdóttir í einu.
Heimili þeirra heiðurshjóna
var menningarheimili enda voru
þau bæði alin upp í íslenskri
sveit af fólki sem lagði áherslu á
andann ekki síður en efnið.
Bækur á heimilinu voru þar
kannski fleiri og meiri en al-
mennt gengur og gerist enda
ævistarf húsbónda helgað þeim.
Hvarvetna mátti sjá fallegt
handbragð Vigdísar, bókband,
batik og bróderí. Gestagangur
var mikill og öllum tekið fagn-
andi sama á hvaða aldri eða í
hvaða ásigkomulagi þeir voru.
Veislur þeirra hjóna eru líka eft-
irminnilegar, ekkert var til spar-
að, hvorki í mat né drykk. Hlut-
verk húsmóður á stóru
rausnarheimili fór Vigdísi vel.
Við Vigdís urðum strax mikl-
ar vinkonur. Við gátum setið
löngum stundum á kvöldin við
kertaljós með tebolla og spjallað
um eldamennsku; gæði matar,
nýjar uppskriftir eða slátur og
súrmat, um handavinnu; gömul
mynstur eða frjálsar aðferðir;
um fatasaum, en engin sem ég
þekki gat tekið gamlan frakka,
vent honum við og saumað
flunkunýjan jakka úr honum
nema Vigdís. Og allt var þetta
áður en endurvinnsla komst í
tísku. Hún sagði mér líka sögur
af ættboganum úr Þingeyjar-
sýslum, sögur sem ég hefði ella
ekki heyrt en eru mér nú enn
dýrmætari en áður.
Hin síðustu árin var vinkona
mín orðin þreytt. Heilsan fór
þverrandi og henni þótti erfitt
að geta ekki lengur sinnt áhuga-
máli sínu, hannyrðum, af sama
sköpunarkrafti og áður. Við
höfðum samt alltaf nóg að
spjalla og hún sagði stolt sögur
af barnabörnum sínum og lífinu í
Hvassaleitisblokkinni þar sem
hún eignaðist góða vini.
Mér þykir leitt að geta ekki
fylgt Vigdísi til hvíldar. Ég sendi
mínu góða frændfólki og vinum
innilegar samúðarkveðjur. Góð-
ar minningar ylja okkur öllum.
Salvör Jónsdóttir.
Í mörg ár hékk á vegg yfir
borðinu okkar á Húsavík vöndur
af grösum. Þetta voru þau grös
sem nefnd eru reyr og ilma hvað
best allra jurta sem þrífast í
þessu hrjóstruga landi. Falleg
eru þau líka þegar þau eldast,
bregða litum. Og lengi eftir að
vöndurinn var hættur að ilma
var hann þarna sem falleg mynd
er kallaði fram ilminn sem eitt
sinn var. Og minningu um góða
heimsókn.
Reyr finnst ekki alltaf í þjóð-
braut og þarf nokkra kunnáttu
og næmi til að leita hann uppi.
Yfir þeirri kunnáttu bjó mynd-
arkonan Vigdís Þormóðsdóttir.
En það var hún sem tíndi og bar
þennan vönd inn í hús frænda
Vigdís
Þormóðsdóttir