Tónlistin - 01.06.1946, Side 7

Tónlistin - 01.06.1946, Side 7
TÓNLISTIN 5 Sigvalda að leggja fyrir sig ævistarf læknisins, en láta tónverk allt fyrst um sinn mæta afgangi stopulla frí- stunda, þótt máttur tónanna hefði þegar náð miklum ítökum í hug liins unga menntamanns. Honum tókst að ljúka ásetningi sínum til fulls og varðveita gullið jafnvægi milli skyldu og skemmtunar. Tví- tengslin voru orðin að sálrænum veruleika. Skylda læknisins efldi skemmtun tónskáldsins og öfugt Svo fjarskvldir sem báðir þættir tvítengslanna voru, því liarðari þrautir hefir kostað að leiða þá saman til gifturíkrar einingar. En læknisstörf Sigvalda oa tónsmíðar um þrjátiu ára skeið sýna okkur Ijóslcga, live heilladrjúg lausnin liefir reynzt. Þetta er sú hlið, sem að manninum sjálfum snvr, þróun pcrsónuleika hans og þjóðfélaasvit- undar. En nú væri' reynandi að lita n þá hliðina, sem að tónrænu stnrfi hans snýr, meta tónlistarframln^ hans og gildi þess fyrir þjóðina, en það er einmitt tilcfni þessarar stúttu greinar. Einar skáld Renediktsson er eitt sinn staddur á stúdentamóti i Stokk- hólmi með gestum frá hinum nor- rænu löndum. Þar heyi-ir hann þá spilað laa, gamalkunnugt frá vist- inni i Latinuskólanum i Reykjavik. Þessir handgengnu tónar sneria dvpstu vilund skáldsins og leiða fram á sjónarsvið hans margar liúfar endurminningar. Bersvnilegt er á Ivsingu Einárs, að söngmaður hefir hann verið íroður og ofur niinniiffnr á tónferð alla. Þetta ^nmla lag hefir búið i undirvitund hans um fjölda ára, og nú brýzt það fram sem vitrun úr leyndustu hug- arfylgsnum. Einar er gagntekinn af einfaldleik þessa sænska lags, Jijartanleik þess og hreinleik, og hann gerir lagið að glæstri fyrir- mynd hins skapandi anda. En þó er eins og verði hann lostinn undrun við heyrn þessara óbrotnu tóna. Hann furðar sig á Imí. að lislin geti verið svo auðsótt sköpun og skiln- ingi án þess þó að glata gildi sinu: Já, þetla var listin, sú heilaga, háa, að hækkast ei yfir hið daglega lága, að stilla ei hjartnanna hörpur að nvju. að hljóma þeim næst, því það er þeim kærst; að forðast ei leik hinnar léttu gigfu, að leita ei neins af því það sé fjærst - og bliki þér sjónir af biartara degi að bera þær varlega á annara vegi. Þegar rennt er augum vfir lífs- starf Sigvalda Kaldalóns, verður þetta kvæði stórmeistarans örugg leiðsögn að kjarna efnisins. Það skýrir fyrir okkur, hvað til ])css ber, að harpa Sigvalda hefir fundið end- uróm svo víða vegu sem raun er á orðin. Lög Sigvalda eru hreinborin afkvæmi ómengaðrar sönglundar fyrst og fremst. Þau þræða engar krókaleiðir vandmetinna heila- brota, sem langan tima biða viður- kenningar, heldur eru þau kveðin beint út úr frjórri og auðugri söngvasál, sem samrýmist daglegu lifi hióðarbarnsins með bvi nð slá á þekka og hjartfólgna strengi. Nú er svo kömið.' að serhver söngvari tekur tög Sigvalda til meðferðar, en

x

Tónlistin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.