Tónlistin - 01.06.1946, Blaðsíða 9

Tónlistin - 01.06.1946, Blaðsíða 9
TÓNLISTIN staklingsbundinnar skynjunar, létt á persónulegu hugsæi tónvitundar sinnar, þá staldrar hann ögn við, íhugar farna leið og sér, að hann á ógoldinn skatt til forfeðranna; þeirra andi vaknar með honum. Og hann knýr á luktar dyr fornhyagj- unnar og leysir úr álagaham hina steinrunnu söngvabrúði Breiða- fjarðar, sem siðast hafði tjaldað bekk Eggerts Ólafssonar í votri vör hinnar hinztu siglingar. Hér verða þáttaskipti í lífi Sigvalda. Hann kveður sér hljóðs á sérstæðu tón- máli, sem bærist af hjartaslösum þess, sem bezt hefir verið hugsað á fslandi. Slík verðmæti verða aldr- ei metin til fulls. Þau eru brot af okkar eigin lifsþrá oö leyndustu til- finningu, þau leiða okkur fyrir hug- arsjónir, í hverju það sé fólgið að vera íslendingur og eru því sann- kölluð leiðarljós á hættunnar tim- um, er þjóðerni okkar stafar ógn af aðsteðjandi upplausnaráhrifum, allskonar eftiröpunarsýki og útlend- ingadekri. Og i beinu framhaldi af nýrri dögun og áskorun til á- taka hljómar enn í eyrum okkar: Vek-at eg yður at vini né at vifs rúnum, heldr vek eg yður at hörðum Hildar leiki! Sigvalda Kaldalóns var tónlist annað en innantómt eyrnagaman; því að hlutverk hennar er ekki fal- ið í ærslafullum drykkjuvisum og innihaldssnauðum mansöngvum. Hún er tákn þess æðsta og bezta, er með manninum býr, sett fram á sérstæðan hátt þjóðbundinnar hugsunar. Það er ekki nóg að glingra við tóna, sem af tilviljun berast eyra okkar eða fingurgóm í sumbli eða svanna hóp, heldur verður eðlisgró- in tilfinning, studd af skynsamlegri ihugun, að vísa okkur á rétta leið, svo að hinn „harði [Hildar]leikur" skili okkur skírðum og endurnærð- um í höfn sigurvissu og sjálfstæðis. Að loknu ævistarfi Sigvalda Kalda- lóns, þökkum við honum þann ríkulega skerf, sem hann hefir fram borið þjóð sinni til handa; og fram- tíðin mun hefja nafn hans til þess staðar, þar sem saman standa allir þeir synir íslenzkrar alþýðu, er heil- ir voru i hugsun og hreinir í hjarta. Hallgrímur Helgason. Slæm meðferð Einhverju sinni var efnt til S c h u- b e r t-hljómleika í smábæ einum í Aust- ur-Prússlandi, Schirwíndt. Allt í einu birtist á söngpallinum lögregluþjónn með hund í bandi. Skelfing grípur um sig meSal áhorfenda. Hástöfum er spurt: „HvaS er á seiíSi? Hverju sætir þetta?" — „No-ja, — mér hefir verið sagt, ao" hér væri verio" að misþyrma einhverjum Schubert ...." Symfónían og steinseljan Á hljómleikum í gömlu konserthöll- inni Gewandhaus í Leipzig sátu tvær rosknar konur og töluðu ákaft saman um matartilbúing meoan veriÖ var ao" flytja symfóníu Haydns í G-dúr meo" trumbu- slögunum, sem þær ótal sinnum höfou hlustao* á. Mitt inn í hina skyndilegu þögn á eftir gabbendihum bárust um all- an salinn þessi skáldlegu vísdómsorð: „Ég sýð hana með steinselju." Spilaou ávallt eins og hlýddi meistari á þig. Schumann.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Tónlistin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.