Tónlistin - 01.06.1946, Blaðsíða 38

Tónlistin - 01.06.1946, Blaðsíða 38
36 TÓNLISTIN reyndi að hækka ris sitt og seilast til viðameiri viðfangsefna, er gæfu betra svigrúm til ríkrar reynslu. Foster-lögin gó'ö'kunnu eru að vísu alþýðleg, en samt sem áður verða þau að teljast vafasamur ávinningur' í hljómleikasal, til þess eru áhrif þeirra ekki nægilega sterk, ekki sízt vegna frumstæðrar hljómsetningar í tilbreytingarsnauðum tóníka-dómínant- hljómum því nær einum saman. Sveitin getur gjarna sett merkið hærra og litast uin bekki meðal nútímans. Af nógu er að taka, svo að eyrun séu ekki síhlaðin end- urtekningum, sumum aldagömlum, sem sérhver píanólærlingur hamrar í gegn sér til unaðar jafnskjótt og hann er farinn að geta „sleppt sér". Hermann Ambrosius er þekktur fyrir ágætar tilraunir sínar með samstillingu ýmissa alþýðuhljóðfæra. Nálgast verk hans þessarar tegundar oft anda baroktímans. Ágætar verkanir koma fram með því að skipta aðeins um fáa hljóma og láta þannig i víxlleik myndast frjálsar laglinur, sem vaxa út úr slíkri einfaldri hljómskipun. Þríleikskonsert fyrir mandólín með undirleik strengslátt- arhljómsveitar er t. d. skemmtilegt form; Ambrosius hefir sýnt fram á hina marg- víslegu möguleika þesskonar forms, þó með því að nota aðeins mjög sparlega nýtízku-hljóma, og minnir hljómur þess einna helzt á gamla klassíska cembaló- músík. Með alþýðlegum hljóðfærum, svo sem Mandólínhljómsveitin hefir á að skipa, er einnig hægt að ráða ágætlega fram úr alvarlegum verkefnum; því til sönnunar skal aðeins bent á „Sinfonietta" eftir Beilschmidt, og Walter Knape hag- ræ'ðir meira að segja reglulegum fugato- kafla i verki sínu „Lítil kvöldmúsík", er hann kryddar með ljúffengum nýhljóm- um og lifaðri hrynjandi. Sömuleiðis er æskilegt að sameina ýmisskonar tónflutn- ing, svo sem einsöng með undirleik strengjahljóðfæra, eins og Hermann Wennig hefir gert, eða karlakór og mand- ólínhljómsveit (Walter Kretschmar). — Mandól'mhljómsveit ætti að geta orðið miðdeplill al[þýðiegrar hljóðfæraiðkunar undir áhugaríkri og kunnáttusamri for- ystu, og mætti hún þá að sjálfsögðu leggja lið öðrum samleiksformum. Har- mónikan á rétt á sér sem alþýðuhljóðfæri, sé hún haglega handleikin, og jafnvel get- ur hún í hljómsveit með eintómum liar- mónikum gert pólýfóntónbálki góð skil. Fiðla, bratz og gitar falla ágætlega sam- an, ogzítarinn á öruggt sæti með aðgengi- legum og auðlærðum hljóðfærum; 3—4 zítarar geta verið mjög eftirtektarverðir í samspili. Byrjuu Mandólínhljómsveitar- innar er þakkarverð, og eiga allir. spilar- arnir vi'Öurkenningu skilið fyrir áhuga sinn, ekki sízt hinn trausti kjarni flokks- ins, sem einn annast þriðjung verkefn- anna, Briem-kvartettinn, sem kenndur er við hinn eljumikla og umhyggjusama kennara flestra hljóðfæraleikaranna, Sig- urð Briem, en hann hefir þjálfað nem- endur í gítar- og mandólínleik með hinni mestu natni og góðfýsi um. mörg undanfarin ár. Hljómsveitin lék lögin öll mjög þokkalega, en glöggt mátti greina skort á snerpu og tilþrifum, og þyrfti vissulega að kynda svolítið betur undir, svo að eyru manna yrðu óðfúsari að hlusta og leikendurnir sjálfir blóðheitari. Kammermúsík . „Tónlistarf élagsins" hafði fram að bera klarínettukvintett Mozarts í A-dúr og Forellen-kvintettinn eftir Schubert með aðstoð Árna Krist- jánssonar (píanó), EinarsWaage (kontra- bassi) og Vilhjálms Guðjónssonar (klar- ínetta) auk strokkvartetts Tónlistarskól- ans. Samleikur allra þessara aðilja var vandaður eftir föngum, en ekki hefði heildarsvipur verkanna rýrnað við snarp- ari beitingu þeirra hljóðfæra, sem helzt máttu stinga í stúf við samfylgd sína, svo sem klarínettan. Adolf Busch heimsótti landið meö heimskunnum fiðlutónum sínum, fáguð- um og eldskírðum, viðkvæmum og stál- hörðum. Fiðluleikarinn er meðal þeirra, sem bezt kunna tök á anda hins radd- fleygaða pólýfón-leiks barok-tímans. Samraddað spil hans á marga strengi í einu er óviðjafnanlegt í einfaklleik sínum
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Tónlistin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.