Heimilisritið - 01.03.1945, Qupperneq 57

Hann tók eyðublaðið af henni,
braut það vandlega saman og
stakk því í brjóstvasa sinn. Svo
sagði hann brosandi.
„Ekki öðruvísi en svo, að það
er verið að sýna gleðileik í
London, sem ég hefi lagt pen-
inga í og sem mun veita mér
góðar tekjur“.
„Hvað meinarðu? Þú lagt
peninga í?“
Hann tók undir handlegg
hennar og leiddi hana í áttina að
farþegaklefunum.
„Mér finnst þilfarið of fjöl-
farið, til þess að ræða svona
persónulegt málefni, frænka
mín“, sagði hann í hálfum hljóð-
um. „Við skulum heldur koma
inn í klefann þinn“.
Hún virtist í fyrstu ætla að
veita viðnám, en svo hristi hún
Martin allt í einu af sér og flýtti
sér á undan þeim niður stigann,
niður á neðra þilfarið. Nokkrum
mínútum síðar voru þau öll þrjú
inni í klefa hennar.
„Gefðu mér nú skýringu, und-
ir eins“, hreytti gamla konan
út úr sér og stóð hnarreist og
hreyfingarlaus andspænis Mar-
tin.
Anna reyndi að verjast brosi.
Hún gat ímyndað sér að sú
gamla væri meira en lítið gröm,
því að henni var afar illa við
að farið væri á bak við hana.
„Það er ekki mikið að út-
skýra, frænka", sagði Martin.
„Þú manst eftir Zenu Gaye?“
„Eg man eftir henni“, svar-
aði hún reiðilega. „Mér skildist
að þú værir hættur að hafa
ríokkuð saman við hana að
sælda. Martin, ég skammast mín
fyrir þig“.
„Við höfum aldrei verið annað
meira en vinir“, sagði hann fljót-
mæltur. „Hún leitaði til mín og
sagðist hafa tækifæri til að fá
aðalhlutverkið í þessu leikriti.
Hún sagðist vera viss um að
það myndi takast vel, en að sig
vantaði peninga, sem hún yrði
að hafa í undirbúningskostnað-
inn, ef hún ætti að fá hlutverk-
íð. Hún bað mig um að hjálpa
sér, en ég svaraði því til, að ég
ætti sjálfur enga peninga. Þá
sagði hún að....“.
„Að líkindin, til þess aðþúyrð-
ir einkaerfingi minn, væri svo
mikil, að þú myndir geta fengið
lán út á væntanlegan arf, ha?“
Augu Matildu skutu gneistum.
„Haltu áfram! Eg held mér fari
loks að skiljast hvernig í öllu
liggur“.
Martin forðaðist að líta fram-
an í hana.
„Jæja, já, frænka, þannig var
það“, svaraði hann. „Peningarn-
ir fengust hjá veðlánara og ég
undirskrifaði ýms skjöl þar sem
ég skuldbatt mig til að endur-
greiða lánið, ef leikritið gengi
illa. En hvað um það, frum3ýn-
ingin fær mikið lof og mér væri
sízt að skapi að vera í London
núna og taka þátt. í hrifning-
unni!“
HEIMILISRITIÐ
55