Læknablaðið - 01.12.1957, Síða 72

166
L ÆKNABLAÐID
ekki eítir því að blæðingar
féllu niður um skemmri eða
lengri tíma, telur þó að þær
Iiafi verið fremur meiri um
það leyti er hún leitaði læknis
1955. Ivonan man ekki ná-
kvæmlega hvenær hún hafði á
klæðum sumarið 1956, en held-
ur þó að það hafi verið um 17.
júlí, og ])á eins og venjulega
staðið 3—4 daga. í ágúst var
einnig „alll í lagi“ og komu
hlæðingarnar eftir 1 mánuð.
Þann 16. sept. var hún húin að
hlæða í 3 daga, en þá var
blæðingin það mikil að hún
leitaði læknis. Að þessu
sinni komu blæðingarnar
snögglega og án nokkurs að-
draganda eins og hún á vanda
til. Blæðingin var það mikil,
að hún lá einn dag í rúminu,
en úr því var hún á fótum og
magn var ekki meir en hún
átli vanda til; þangað til að
aftur hyrjaði mikil hlæðing á
ljórða degi. Læknirinn lét Iiana
nú fá „dökka dropa“ og silfur-
litaðar töflur. Eftir þetta dró
töluvert úr hlæðingunni, en
hún hætti þó ekki alveg, og við
hreyfingar ágerðist hún alltaf.
Þann 5. október var lconan
vistuð í sjúkrahúsinu Sólheim-
um og legið skafið. Niður-
slaða vefjarannsóknar ó skaf-
inu var: ahortleifar með hólgu-
breytingum. Auk þess var tek-
ið fram: „Vegna áherandi ó-
reglu á cliorionvef er rétt að
fylgjast vel með konu þessari
framvegis, þar eð ekki er úti-
lokað að um malign vöxt kunni
að vera að ræða (chorionepit-
helioma).“
Konan var nú send heim eft-
ir 10 daga sjúkrahúsvist, og
síðan voru engar blæðingar né
útferð þangað til þann 28. októ-
ber, að aftur fór að blæða.
Enn fékk konan „dökka
dropa“, sem virtust eitthvað
draga úr hlæðingunni einn dag,
en síðan var hlæðing mikil og
þá var hún vistuð á V. deild.
Konan var heldur veikluleg,
en í góðu holdafari. Hlustun á
lungum var eðlileg. Iljartaslög
regluleg, en systolislct hlást-
urshljóð yfir öllu hjarta. Kvið-
ur mjúkur og eymslalaus. Eng-
in uppþemha, og engin finnan-
leg fyrirferðaraukning; engar
deyfur.
Púls 80. Blóðþrýstingur 115/
76. Þvagrannsókn -a- APS. Smá-
sjárskoðun á þvagi neikvæð.
Hæmoglobin: 85%. Blóðsökk
8 mm. Kahn. neg. Blóðflokknr:
0, Rh. +.
Skoðun fjölgunarfæra: Burð-
arliður og leggöng eins og hjá
fjölhirju. Töluvert hlóð i leg-
göngum. Legháls stór, dálílið
klofinn: ekki að sjá á honum
sór. Legið um 10—11 cm. langt
og jafnt stækkað, liggur sveig't
framávið, er vel hreyfanlegt
og eymslalaust. Vinstra megin
stendur út úr leginu um 6 cm.
stór harður hnútur, en til