Morgunblaðið - Sunnudagur - 06.10.2013, Blaðsíða 46

Viðtal
46 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 6.10. 2013
V
inirnir Hermann Fannar Val-
garðsson og Valdimar Geir Hall-
dórsson bjuggu til húmanískt og
fjörugt viðskiptamódel á þeim
árum sem enginn ætlaði að
nokkrum myndi ganga vel í viðskiptalífinu.
Þeir urðu þekktir sem Hemmi og Valdi og
kom þar til að kaffihús sitt og bar nefndu
þeir Nýlenduvöruverzlun Hemma og Valda.
Þeir völdu árið 2008 til að fara út í rekstur
sem gerði þá áberandi í bæjarlífinu allt þar
til Hermann varð bráðkvaddur haustið 2011.
Í næsta mánuði eru nákvæmlega tvö ár frá
því að Hemmi, eins og hann var jafnan kall-
aður, lést.
Í stuttu máli voru þeir félagar uppá-
tækjasamir og ævintýragjarnir. Allt virtist
leika í höndunum á þeim. Nýlenduvöruverzl-
un Hemma og Valda við Laugaveg varð fljótt
vinsæl. Í kjölfarið tóku þeir við rekstri Tíu
dropa, gistiheimilið Reykjavík Backpackers
var þeirra hugarfóstur, þeir ráku bílaleigu,
tölvuþjónustuna Macland og ýmis önnur
stærri og minni verkefni. Þeir urðu svokall-
aðir athafnamenn og líklega þeir mest áber-
andi af yngri kynslóðinni.
Hemmi og Valdi voru perluvinir og við-
skiptafélagar. Sumir sögðu; hið fullkomna Jin
og Jang. Hemmi var yfirleitt á útopnu og
gerði ókunnuga fljótt að frænkum og fóst-
bræðrum. Valdi var sá sem hélt sig aðeins til
hlés og segist yfirleitt hafa neitað að koma í
viðtöl. „Hemmi yrði örugglega ánægður með
mig núna – að sjá mig sitja hér,“ segir Valdi-
mar, sem finnst ekki annað hægt en að hann
sé kallaður Valdi í viðtalinu.
Hann viðurkennir að kynni hans af Hemma
hafi dregið hann aðeins út úr skelinni. „Ég
var svo feiminn að ég faldi mig alltaf í öllum
veislum. Það var oft hlegið að því að Hemmi
sankaði að sér skrítnu fólki sem endaði á því
að verða góðir vinir hans. Ég hef alltaf gert
ráð fyrir því að ég tilheyri þeim skrítna hópi
þar sem ég er mannfælinn með eindæmum.
Við vorum samt ekki andstæður að öllu leyti
og ég nota auðvitað klisju núna en þetta er
samt satt, en við sáum aldrei vandamál í
neinu – við hugsuðum í lausnum,“ segir Valdi
og brosir.
Vildi vera með mínum nánustu
Það hefur lítið farið fyrir Valda frá því að
Hemmi lést en hann skaut upp kollinum aftur
nýverið og um síðustu helgi fór verkefni hans
Bestaboð í loftið á vefsíðunni bestabod.is. Við
ætlum að spjalla um það á eftir en fyrst er
það spurningin: Hvert fór hann? Langaði
hann ekki að halda áfram með ævintýrið sem
þeir félagar höfðu byrjað með?
„Jú, mig langaði að vísu að halda áfram.
En þegar þú ert orðinn vanur að vinna eitt-
hvað á ákveðinn hátt, í ákveðnu samhengi
með svona nánum félaga er undarleg tilfinn-
ing að ætla að halda áfram. Það má segja að
maður hafi ekki síður verið að vinna í þessu
til að vera í nærveru góðs vinar sem Hemmi
varð. Umhverfið var svo breytt og mig lang-
aði til að stoppa aðeins og vera með mínum
nánustu. Þá langaði mig líka frekar að búa til
minningar úr þessum tíma eins og hann hafði
verið heldur en að halda áfram með eitthvað
sem yrði aldrei alveg eins. Hemmi var farinn
út úr myndinni og mér þótti tímabært að
staldra við.“
Valdi tók þá ákvörðun með eiginkonu sinni
og í samráði við Söru Óskarsdóttur, ekkju
Hemma, að ganga eins vel frá rekstrinum og
hægt væri í hendurnar á öðrum. „Þetta hafði
verið stíf uppbygging. Ég var með góðan
samstarfsaðila fyrir norðan sem tók við mínu
hlutverki þar í uppbyggingu Akureyri Back-
packers en hitt settum við á sölu og gengum
þannig frá öllu að við gætum gert það sem
við vildum. Þegar því var lokið skipti ég bíln-
um okkar Sigrúnar út fyrir tröllajeppa, sem
kom henni nokkuð á óvart þegar ég renndi í
hlaðið. Ég pakkaði dótinu okkar inn í bílinn
og saman héldum við upp á hálendið og
dvöldum þar í viku í tímaleysi og þögn. Svo
ókum við bara eitthvað. Lögðum af stað án
þess að vita hvert við værum að fara, sýndum
börnunum landið og nutum líðandi stundar.“
Þegar heim var komið lögðu þau bílnum og
fluttu út til Danmerkur með ekkert nema
bakpoka. Húsið þeirra var leigt út og þau
kvöddu veraldlegar eigur sínar á Íslandi í bili.
Þegar út var komið beið þeirra hús með vind-
sængum og engu öðru. Valdi hlær og segist
að vísu dauðsakna hlutanna sinna í dag en
þarna hafi orðið tímamót og þau viljað skoða
hvað skipti þau raunverulega máli í lífinu.
„Við lögðum upp með að vera úti í um 11
mánuði en konan mín fór í skiptinám. Svo er-
um við búin að vera þarna lengur en við ætl-
uðum og vitum ekki hvenær við komum heim.
Dóttir okkar var að byrja í sex ára bekk og
við viljum í það minnsta leyfa henni að klára
fyrsta árið og Sigrún Baldursdóttir eiginkona
mín er fatahönnuður og er farin að selja
vörur sínar úti sem gengur mjög vel. Þá er-
um við búin að kaupa okkur æðislegt rúg-
brauð frá árinu 1988. Ekta bifreið til að nota
í ferðalög á meginlandinu.
Fórstu strax að vinna þegar þú komst út?
„Nei, það liðu nokkrar mánuðir þangað til ég
fór að leita mér að nýrri vinnu. Fyrstu mán-
uðirnir fóru í að bíða eftir að krakkarnir
kæmust inn í leikskóla og mamma þeirra var
upptekin í skólanum þannig að við börnin átt-
um dýrmætan tíma saman. Á hverjum
morgni smurði ég nesti og kom þeim svo fyr-
ir á Kristjaníuhjólinu og svo gerðum við allt
það sem okkur datt í hug. Við eyddum
kannski heilu dögunum í að prófa allar rólur
og rennibrautir sem við sáum, fara á íþrótta-
velli og í klifurgrindur og við borðuðum mik-
inn ís. Þetta var frábær tími en ég var lengi
að komast að því, og ég fattaði það ekki fyrr
en ég var kominn út, að ég hafði geymt til-
finningar til að vinna úr síðar. Ég hafði bitið
það í mig að ganga frá hlutunum heima eins
vel og ég gæti. Þegar ég fór að pæla í sorg-
inni komst ég tiltölulega fljótt að þeirri nið-
urstöðu að ég ætti að eyða meiri tíma í að
vera þakklátur fyrir að hafa kynnst Hemma
svona vel heldur en að gráta að hann væri
farinn. Það var held ég mjög góð ákvörðun
og gerði það að verkum að ég sá þetta með
öðrum augum. Þetta var náttúrlega orðinn
hlutur og ekkert við því að gera. Nema að
finna einhverja leið til að eiga góðar minn-
ingar.“
Smíðar leikmyndir fyrir
danska sjónvarpið
Valdi ól manninn í Kópavogi og Reykjavík og
aðspurður hvort það séu einhver viðskiptagen
í fjölskyldunni segir hann reyndar svo vera.
„Faðir minn var nokkuð séður í því sem hann
var að gera hér áður fyrr. Hann stofnaði hug-
búnaðarfyrirtækið Þróun sem var annað hug-
búnaðarfyrirtækið sem stofnað var á Íslandi.
Í dag hefur það sameinast nokkrum fyr-
irtækjum og heitir nú Landsteinar Strengur.
Hann á líka heiðurinn að einum fyrsta ís-
lenska hugbúnaðinum sem hét Birki. Hann
hætti sínum rekstri í kringum árið 2000 og
ræktar nú hnúðkál í Borgarnesi.“ Hvernig fer
maður úr hugbúnaði í það að rækta hnúðkál?
„Ég veit það ekki. Ætli maður finni ekki
stundum ró í einhverju allt öðru en maður er
vanur,“ segir Valdi sem virðist þekkja það vel
sjálfur.
Valdi er með diplómapróf í viðskiptum frá
Danmörku en á menntaskólaárunum fór hann
að vinna sem lærlingur í smíðum og hefur
smíðað allt sitt líf með hléum. Það hefur jafn-
an verið mál manna að hann sé sérlega flink-
ur í þeim efnum. Úti í Danmörku hefur hann
meðal annars verið að smíða leikmyndir fyrir
danska ríkissjónvarpið og TV 2. Annarsvegar
leikmynd fyrir þáttaröðina Baðhúsið sem er
nýfarið að sýna úti og verkstæði jólasveinsins
í Jóladagatalinu á DR 1 sem sýnt verður nú
um jólin.
Það gekk ekki smurt að finna vinnu til að
byrja með úti í Danmörku. Gat hann ekki
bara vinsamlegast bent fólki á að hann væri
hinn helmingurinn af Hemma og Valda? Dan-
ir höfðu greinilega ekki fylgst nógu vel með
viðskiptalífinu hér heima. „Ég endaði á því að
ráða mig sem húsvörð hjá aðila sem hefur
umsjón með yfir fjörutíu byggingum í Kaup-
mannahöfn og ég flakkaði því á milli og skipti
um glugga og gerði annað sem þurfti að gera.
Þetta kann ég auðvitað hvað best við – að
vinna með höndunum. Ég vinn þó aðallega
sem verktaki í dag, tek að mér mismunandi
verkefni í trésmíði og dett svo í annað eins og
smíðarnar fyrir DR 1. Ég fékk þær smíðar í
gegnum tvo skemmtilega stráka sem ég
kynntist og urðu algjörir meistarar í að að-
stoða mig í daglegu lífi. Þá vantaði þriðja
manninn sér til aðstoðar. Núna er ég svo auð-
vitað kominn á kaf í Bestaboð ásamt góðum
samstarfsaðilum og vinum.“
Vefsíðan hefur vakið þónokkra athygli þótt
aðeins sé vika liðin frá því að hún fór í loftið
og en hún byggist á bráðsniðugu viðskipta-
módeli í frásögn Valda. Um hvað snýst síðan
í stuttu máli?
„Á vefsíðunni getur fagfólk, listamenn, píp-
arar, rafvirkjar, smiðir, garðyrkjufólk, forrit-
arar, svo eitthvað sé nefnt, gerst áskrifendur
á síðunni og búið þar til eigin svæði til kynn-
ingar á sér og sínum verkum, með ljós-
myndum af því sem það hefur gert áður sem
og jafnvel birt meðmæli frá fyrri við-
skiptavinum. Þetta fagfólk sjáum við um að
flokka í viðeigandi þjónustuflokka hjá okkur.
Á móti fara svo bara allir þarna inn sem
vilja og eru í leit að fagfólki í minni eða
stærri verkefni. Á síðunni er hægt að fylla út
stutta verklýsingu sem er mjög einfaldur
rammi – hvort sem þarf að láta helluleggja,
reisa millivegg, smíða eitthvað, vinna bókhald,
láta þrífa hjá sér eða hvað svo sem er og
vöntun er á fagfólki í verkið. Loks geta fag-
aðilarnir komið með tilboð í verkið. Við send-
um sem sagt verkið á þá fagaðila sem verkið
gæti átt heima hjá og þeir ákveða hvort þeir
vilji bjóða í verkið. Verksalinn getur loks
samþykkt verktilboðið ef honum líst vel á
prófíl viðkomandi inni á Bestaboð sem og
auðvitað verðtilboðið. Þetta er hugsað til að
tengja saman fólk og verk.“
Valdi segir að sér hafi einkum þótt þetta
sniðugt þar sem hann þekki bæði hvernig það
getur verið erfitt fyrir fagfólk að rata á verk-
Þetta hefði
aldrei orðið eins
ATHAFNAMAÐURINN VALDIMAR GEIR HALLDÓRSSON EÐA VALDI EINS OG HANN
ER JAFNAN KALLAÐUR VAR HINN HELMINGUR TVÍEYKISINS HEMMI OG VALDI. ÞEGAR
HERMANN FANNAR FÉLL FRÁ FLUTTI VALDIMAR ÚT OG BYRJAÐI NÝTT LÍF.
Júlía Margrét Alexandersdóttir julia@mbl.is
„Hjá mér byrjaði þetta með
svartri, þykkri bók sem ég hafði
einkum krotað í á ferðalögum,
hugmyndir og annað sem mig
langaði til að framkvæma,“ segir
athafnamaðurinn Valdimar Geir
Halldórsson. Sonur hans Emil
Kjartan er þriggja ára.
* Þegar ég þarf aðvelta einhverju al-varlega fyrir mér fer ég
stundum út að hlaupa.
Ég er þá kannski ekki í
beinu samtali við
Hemma en ég hugsa
samt hvernig hann
hefði gert þetta og tekið
á einhverju. Alveg eins
og þegar við vorum að
kasta hugmyndum á
milli okkar.“