Són - 01.01.2007, Blaðsíða 82

Són - 01.01.2007, Blaðsíða 82
HEBA MARGRÉT HARÐARDÓTTIR82 erindi er mjúkleg og fáguð. Sólin skín varfærnislega af umhyggju fyrir náttúru Þingvalla og við sjáum þegar geislar hennar titra hægt um hamra og gjár. Heiður himinninn er ástríkur á sama hátt og breiðir út faðm sinn. Fjöllin handan Þingvallavatns sveipast móðu rétt eins og þunnri skikkju. Í öðru erindi eru þrár fólksins persónugerðar þar sem þær mæna til Þingvalla. Þetta er tákn um sameiginlegan hug fólksins til Þing- valla, staðarins þar sem hugsjónir gátu orðið að veruleika og þar sem Íslendingar urðu að þjóð. Aðdáun og ást fólksins felst í þessum orðum. Ótti og von lýðsins eru nátengd Þingvöllum og glóa þar á steinunum. Myndmálið dregur fram nálægðina og gerir sambandið lifandi. Jakob líkir síðan Þingvöllum við ólgandi sjó, en þangað streymdi fólk á Alþing frá öllum landsins hornum. Fólkið er þannig sjórinn og ólgan stafar af því að fólk hefur mismunandi skoðanir og tilfinningar. Sumt fólkið er óttaslegið, annað fullt vonar. Ólgan táknar einnig kraftinn sem í Þingvöllum bjó. Kraftur Þingvalla og straumur fólksins sameinast í ólgusjónum. Í sonnettu Jakobs renna þjóðin, landið og sagan saman í eitt eins og hjá Jónasi Hallgrímssyni í kvæðinu „Ísland“. Þriðja erindi hefst á minningu um sögulega atburði, en hún geymist þar sem helgidómurinn stóð. Miklar andstæður bera uppi myndina: grimmd og göfgi, þrek og sár. Mikið hefur gengið á. Tíminn og dauðinn hafa jafnað út sigra og ósigra; stoltum höfðingja og raunamæddum tötraþræl hefur tíminn hlaðið „í sama köstinn“. Í síðasta erindi birtist ljóðmælandi sjálfur er hann segir: „Nú heyri’ eg minnar þjóðar þúsund ár / sem þyt í laufi á sumarkvöldi hljóðu.“ Þessar ljóðlínur urðu fleygar. Saga þjóðarinnar og Þingvalla í þúsund ár, sem fjallað var um í fyrstu þremur erindunum, er dregin saman í lokalínum kvæðisins og henni líkt við náttúrufyrirbæri sem varir skamma stund. Myndmálið verður mjög áhrifaríkt með þessum miklu andstæðum í tíma og rúmi. Lítil náttúrumynd, þytur í laufi, kallar fram þúsund ára sögu þjóðarinnar, „minning um grimmd og göfg, þrek og sár“ og í þeim þyt heyrir hann líka óm þeirra atburða sem hent höfðu íslensku þjóðina á Alþingi í þúsund ár. Sonnettan er ort að enskum hætti, en þó er rímskipan allt öðruvísi en vanalegt er: aBaB/aBaB/aBaB/aB. Hefðbundið enskt form er abab/cdcd/efef/gg eins og áður var tilgreint. Sonnetta Jakobs er að því leyti sérstök að karlrím og kvenrím skiptast á frá upphafi til enda og rímið er það sama út í gegn: aB. Í bók sinni, Das Sonett, heldur Walter Mönch því fram að uppsetningin á „Þingvöllum“ sé það eina
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144

x

Són

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Són
https://timarit.is/publication/1139

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.