Morgunblaðið - 30.07.2015, Blaðsíða 82

Morgunblaðið - 30.07.2015, Blaðsíða 82
82 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 30. JÚLÍ 2015 ✝ Eðvarð Jóns-son fæddist 29. apríl 1934 á Bjarmastíg 1 á Akureyri. Hann lést á heimili sínu 21. júlí 2015. Foreldrar Eð- varðs voru Jón Eðvarð Jónsson rakarameistari, f. á Húsavík 11. apr- íl 1908, d. 19. jan- úar 1993, og Halldóra Þóra Rósa Kristjánsdóttir, f. 1. júlí 1905 á Fremri-Kotum í Skagafirði, d. 2. febrúar 1988. Eðvarð átti fimm systkini, en samfeðra eru Reynir Jóns- son, f. 2. desember 1938, Sig- urður Heiðar Jónsson, f. 2. maí 1942, d. 7. júní 2011, og Aðalbjörg Jónsdóttir, f. 24. júní 1944. Systkini sammæðra eru Margrét Jónsdóttir, f. 28. apríl 1943, og Gunnlaugur Matthías Jónsson, f. 12. nóv- Barnabörnin eru Jón Eðvarð Viðarsson, f. 7. september 1998, Gunnþórunn Sól Rík- arðsdóttir, f. 10. september 1999, Elena María Ríkarðs- dóttir, f. 15. október 2005, Auður Berglind Arnarsdóttir, f. 30. júlí 2008, og Brynhildur Lára Ríkarðsdóttir, f. 7. októ- ber 2012. Sambýliskona Eð- varðs síðustu árin var Hrafn- hildur Sigurðardóttir, f. 2. ágúst 1937. Árið 1980 stofn- aði Eðvarð prjónastofuna Glófa sf. ásamt systur sinni, Margréti Jónsdóttur, og störf- uðu þau þar bæði til ársins 2005 þegar fyrirtækið var selt nýjum eigendum. Áður en Eð- varð sneri sér alfarið að rekstri Glófa hafði hann starfað sem verkstjóri, vélaviðgerðamaður og hönn- uður í samtals 30 ár á prjóna- stofunni Heklu sem var hluti af iðnaðardeild Sambands ís- lenskra samvinnufélaga (SÍS) á Gleráreyrum á Akureyri. Eðvarð verður jarðsunginn frá Akureyrarkirkju í dag, 30. júlí 2015, kl. 13.30. ember 1940, d. 7. júní 2000. Eðvarð kvænt- ist Gunnþórunni Rútsdóttur 23. júlí 1960, f. á Bakka- seli í Öxnadal 11. ágúst 1940, d. 18. nóvember 1989. Heimili þeirra hjóna var á Byggðavegi 148 á Akureyri. Eðvarð og Gunnþórunn eignuðust þrjú börn, Viðar Örn barnalækni, f. 30. mars 1961, en fyrrverandi sam- býliskona hans er Guðlaug Unnur Þorsteinsdóttir, f. 2. mars 1961, Margréti Dóru dagforeldri á Akureyri, f. 3. febrúar 1963, gift Arnari Guðmundssyni, f. 1. júlí 1965, og Eddu Rut grunnskólakenn- ara, f. 22. apríl 1977, en hún er gift Ríkarði Bergstað Rík- arðssyni, f. 8. ágúst 1975. Einn daginn er ég kom heim voru komnar nýjar græjur. Pabbi var að tengja hátalarana og koma græjunum fyrir í nýju veggsamstæðunni. Mikið var gaman, nú skyldi hlustað á plöt- urnar í frábærum hljómgæðum en pabbi hafði mikið dálæti á tónlist, naut þess að liggja uppi í sófa og hlusta þegar tími gafst. Hann var dálítið tækjasjúkur og kom oft heim með eitthvert raf- magnstæki fyrir jólin. Á hverju sumri fórum við í ferðalög innanlands, Austurland, Laxárdalinn, Mývatnssveit og Ásbyrgi og eitt skipti fórum við í Skaftárfell, amma og afi með. Það er mjög eftirminnileg ferð sem tók heila viku. Föðursystk- ini pabba bjuggu á Húsavík, allt- af var mikill ævintýraljómi yfir heimsóknunum þangað en þau höfðu reynst pabba afskaplega vel og var hann í miklu uppá- haldi hjá þeim. Foreldrar mínir ferðuðust mikið erlendis og þá einkum til sólarlanda með vina- fólki og fór ég með í þær nokkr- ar. Alltaf mikill glaumur og gleði og farnar margar skoðunarferð- ir á daginn og fátt betra en að svala þorstanum með góðum bjór og skála og segja brandara, sem voru yfirleitt í grófari kant- inum. Veiði var eitt af áhugamálun- um og eitt sinn fórum við í Lax- árdalinn og þar var tjaldað og eldaður matur og svo haldið til veiða. Pabbi gekk niður að ár- bakkanum og fór að kasta flugu. Já, þarna var hann örugglega kominn með stærsta lax sem um gat en var það þá ekki ég sjálf föst á önglinum. En þetta fór allt saman vel og mamma náði öngl- inum úr höfðinu á mér. Afi Jón var rakari og einnig bróðir hans pabba og voru þeir saman með rakarastofu í Strand- götu og ég man eftir að við systkinin fórum með pabba á laugardagsmorgnum þangað að hitta afa og svo fórum við stund- um út bakdyramegin til Odds í Höfn svo pabbi gæti fengið sér kók og pylsu með rauðkáli og við keyptum okkur smá nammi fyrir peninginn sem afi gaukaði að okkur. Þegar við Viðar vorum unglingar fæddist Edda Rut systir okkar. Mikil hamingja fylgdi komu hennar og fannst mér ég fullorðnast mikið við komu hennar. Mamma vann á kvöldin svo að pabbi sá um litluna sína og kúrðu þau gjarn- an saman fyrir framan sjónvarp- ið. Pabbi og mamma áttu marga góða vini sem komu í heimsókn og vinir utan af landi komu jafn- vel í gistingu og var þá sofið í stofunni, það þótti ekki mikið mál. Dýnum skutlað á gólfið og allir glaðir. Þau stunduðu líka KEA-böllin og var þar stór hóp- ur vina sem hittist til að hita upp fyrir djammið. Þá sat ég gjarnan heima og passaði litlu systur. Eftir að mamma dó fór ég að vinna hjá honum í Glófa og var ég oft hægri höndin hans og minnisbók ásamt Möggu systur hans. Ég man ekki öðruvísi eftir pabba en ljúfum og góðum manni sem var alltaf góður við börnin sín og hann átti erfitt með að segja nei við okkur svo hann sagði oftast: Spyrjið mömmu ykkar. Mamma var mjög ákveðin kona og lét okkur alveg vita hvað henni fannst um hlutina en sanngjörn. Nú kveð ég föður minn og minnist alls þess góða er við átt- um saman með þakklæti og gleði í huga og veit að mamma og hann hafa sameinast á ný. Þín dóttir, Margrét Dóra. Blessaður öðlingurinn hann faðir minn er látinn, liðlega 81 árs að aldri og verður borinn til grafar í dag. Það er haft eftir bráðfallegri móður minni að snaggaralegt göngulag og lík- amshreyfingar pabba hefðu strax slegið hana út af laginu þegar hún var svo ljónheppin að kynnast honum. Ljúft lundarfar og að hann skyldi spila á ten- órsaxófón í vinsælli danshljóm- sveit dró örugglega ekki úr áhuga hennar. Lífsganga þeirra saman einkenndist af ástríki og gagnkvæmri virðingu og bar þar aldrei skugga á. Þetta reyndist uppskrift að góðu sambandi og umgjörð fyrir barnauppeldi. Faðir minn gekk í Barnaskóla Akureyrar, síðan í Gagnfræða- skólann og um hríð var hann í Iðnskólanum. Eflaust hefur þröngur efnahagur eitthvað haft að segja um val á framtíðarstarfi en pabbi þreyttist ekki á því síð- ar að ræða hversu mikið hann hefði langað til þess að verða læknir. Atvikin höguðu því hins vegar þannig til að hann réðst ungur til starfa að prjónastof- unni Heklu á Akureyri. Ekki leið á löngu þangað til hann var orð- inn lykilstarfsmaður, viðgerðar- maður prjónavéla, hönnuður og verkstjóri og starfsferillinn ráð- inn en þar starfaði hann við góð- an orstír í nær 30 ár. Kvöld eitt á miðju sumri reis hann hins vegar upp úr sófanum, þar sem hann hvíldi sig alltaf eft- ir vinnu, og sagðist ætla að kaupa sér vettlingaprjónavél. Með blik í augum fletti hann upp í erlendu fagtímariti og sýndi mér stoltur þá vél sem hann vildi kaupa. Ég var langt kominn með menntaskólann og átti hreinlega ekki von á þessu frumkvæði frá svona „gömlum“ manni. Það að hann skyldi ekki leggjast strax aftur í sófann sagði mér að nú væri eitthvað merkilegt í vænd- um. Skömmu seinna, árið 1980, hafði fyrsta prjónavélin verið pöntuð og hann stofnað prjóna- stofuna Glófa (vörumerkið „Varma“) með Margréti systur sinni. Fjöldi tjaldútilega með pabba, mömmu og eldri systur koma upp í hugann. Þó að Moskvíts og Skoda hafi á þeim árum ekki verið almennilega rykheldir voru árviss hósta- og nefstífluköst okkar á íslenskum þjóðvegum léttvæg þegar hugsað er til þeirra gæðastunda sem fjöl- skyldan átti þarna saman. Pabbi var hrifnæmur maður og naut þess sem í boði var hverju sinni. Íslenskur matur fékk hæstu einkunn hjá honum og setningar eins og „þetta er langbesta lambalæri sem ég hef nokkurn tíman smakkað“ heyrð- ust í hvert skipti sem veislumat- ur var á borð borinn. Með sínum heiðarleika, dugn- aði til vinnu og nærgætni við móður mína og okkur systkinin, var pabbi góð fyrirmynd. Það mikilvægasta sem ég lærði af honum var það sem ég sá hann gera, ekki endilega það sem hann ráðlagði mér. Mér er þó minnisstætt að eitt sinn þegar ég hafði haldið veislu sagði hann stundarhátt í símanum suður yf- ir heiðar: „Viðar, þú passar þig á því að drekka afgangsbjórinn áð- ur en hann fer fram yfir síðasta söludag.“ Þessu heilræði verður miðlað til komandi kynslóða í fyllingu tímans. Minningar lifa um góðan dreng og föður sem alltaf studdi mig með ráðum og dáð. Með barnabörnunum hefur honum verið tryggður farvegur fyrir ei- líft líf, og er það vel. Viðar. Nú þegar elsku pabbi minn hefur kvatt okkur reikar hug- urinn að æskunni og þeim tíma sem ég átti með honum og for- eldrum mínum báðum. Ég er yngst þriggja systkina en mamma og pabbi voru orðin 36 og 43 ára gömul þegar ég fædd- ist. Samband þeirra einkenndist af mikilli ást og hlýju. Ég man að þau tóku svo oft utan um hvort annað og þá vildi ég iðulega vera með í faðmlaginu. Amma og afi í móðurætt bjuggu á neðri hæð- inni þannig að ég þurfti aldrei að vera með lykil um hálsinn. Þegar ég kom heim úr skóla hitaði amma oft handa mér kakó og gaf mér eitthvað gott að borða og afi var alltaf tilbúinn að spila við mig. Það var því gott að alast upp á Byggðaveginum. Pabba og mömmu þótti gam- an að ferðast og fór ég með þeim í margar ferðir bæði innanlands og utan. Úr þessum ferðum á ég dásamlegar minningar. Þegar ég var 12 ára dó mamma hins vegar skyndilega og þá má segja að al- gjör kaflaskil hafi orðið í mínu lífi. Heimilislífið sem hafði ein- kennst af gleði og festu varð undirlagt af sorg og óvissu. Þrátt fyrir sorgina talaði pabbi mikið við mig um mömmu og minningu hennar hefur alltaf verið vel haldið á lofti. Fyrir það verð ég alltaf þakklát. Pabbi stóð frammi fyrir því krefjandi verkefni að ala upp dóttur sem var að kom- ast á unglingsaldur. Það var ekki auðvelt en pabbi fékk góða hjálp frá ömmu Margréti og Möggu Dóru systur. Einnig þurfti hann að læra að elda mat þar sem mamma hafði alfarið séð um þá hlið heimilishaldsins. Þetta bjargaðist samt allt saman vel og við pabbi urðum enn tengdari fyrir vikið. Við gátum setið og spjallað tímunum saman um lífið og tilveruna og hann stóð með mér í öllu því sem ég tók mér fyrir hendur. Pabbi var líka stríðnispúki og mikill húmoristi og við grétum stundum saman úr hlátri. Hann lagði áherslu á að ég væri dugleg að læra. Að loknu stúdentsprófi fór ég í háskóla og er kennari í dag og veit að pabbi var stoltur af mér. Þegar ég kynntist Rikka, manninum mín- um, urðu þeir fljótt miklir fé- lagar. Nokkrum mánuðum síðar veiktist pabbi alvarlega og þurfti að fara í endurhæfingu á Krist- nes. Hann stóð sig eins og hetja og þurfti stífa þjálfun til að tala og skrifa á ný. Hann var svo ákveðinn í að láta sér batna að ekki leið á löngu þar til hann var búinn að taka bílpróf á ný. Eftir þetta fór þó heilsu hans hægt hrakandi og mér fannst oft erfitt að vera ekki nær honum. Við fór- um þó reglulega norður með dæturnar þrjár að hitta hann. Fyrir tveimur árum flutti hann á Dvalarheimilið Lögmannshlíð. Það er góður staður sem minnir miklu frekar á heimili en stofn- un. Þar er elskulegt starfsfólk og einnig ýmis dýr til að gleðja heimilisfólkið. Þegar ég kom til að kveðja pabba í hinsta sinn var mikil ró yfir honum. Mikið þótti mér erf- itt að þurfa að sleppa hendinni hans. Við systkinin sátum lengi hjá honum og það sem fyrst kom upp í huga okkar var hversu góð- ur maður pabbi var. Minningin um yndislegan föður lifir. Elsku pabbi, nú ert þú kominn í öruggan faðm mömmu. Þetta er nýtt upphaf hjá ykkur og ég vona að þið njótið ferðarinnar. Þín, Edda Rut. Hann Eðvarð Jónsson, tengdafaðir minn, hefur kvatt þessa tilveru saddur lífdaga. Mig langar að minnast hans með ör- fáum orðum. Kynni okkar hófust 1989 þegar Magga Dóra, eldri dóttir hans, og Gunnþórunnar fór að bjóða mér heim til sín á Byggðaveginn í upphafi okkar kynna. Komst ég fljótt að því að hann og afi minn þekktust vel og höfðu í gegnum árin átt í við- skiptum með ullarvörur og áttaði mig þarna á því hvaða maður þetta var sem kom reglulega um sumartímann og fylgdist með því hvort vettlingarnir hefðu ekki selst vel frá síðustu heimsókn. Þau hjón tóku mér afar vel frá fyrsta degi og fyrir það er ég þeim þakklátur. Fljótlega eftir að kynni okkar tókust lést Gunn- þórunn langt um aldur fram og var Edda augljóslega mikið áfall. Það sumar náðum við Margrét þó nokkrum samverustundum með þeim sómahjónum í hjólhýs- inu í Vaglaskógi, sem var heimili þeirra um helgar. Eddi var heiðvirður maður, ekki mjög langmáll og ef maður bað Edda að þegja yfir einhverju fór það ekki lengra. Hann helg- aði líf sitt prjónaskap og vann lengi fyrir Sambandið á gullald- arárum þess, þegar hann var „upp á sitt besta“ í þeim bransa er óhætt að segja að ekki hafi margir haft jafn yfirgripsmikla þekkingu á prjónavélum og vélprjónaskap og hann. Ávallt vann hann sitt verk vel eins og margir samstarfs- og samtíðar- menn geta vitnað um. Fyrirtæk- ið Glófa rak hann ásamt Mar- gréti systur sinni og mökum þeirra í u.þ.b. aldarfjórðung. Þrennt er ég sérstaklega þakklátur Edda fyrir, í fyrsta lagi að hafa eignast Möggu Dóru sem dóttur, sem hefur verið lífs- förunautur minn og vera þannig afi Auðar Berglindar, dóttur minnar. Hitt tvennt lýtur að því að njóta lífsins þegar daglegu amstri sleppir, hann öllum öðr- um fremur kenndi mér að meta það að setjast niður og dreypa á góðu viskíi og hlusta á fallegan djass og blús. Hvíl í friði, Eddi minn. Arnar (Addi). Eðvarð Jónsson ✝ Lilja JóhannaBragadóttir fæddist 23. júní 1977. Hún lést 21. júlí 2015. Hún ólst upp í Hveragerði hjá kjörforeldrum sín- um Guðrúnu Jó- hönnu Ein- arsdóttur, f. 25. janúar 1938, d. 18. desember 1997, og Braga Guðmundsyni, f. 17. ágúst 1936. Eiginmaður Lilju Jóhönnu er Sigurður Reginn Ingimundarson, f. 25. nóvember 1972, frá Ólafsfirði. Þeirra börn eru Sylvía Rós, f. 23. október 1996, og Bríet Eva, f. 25. desember 2000. Þau bjuggu síðustu 10 árin á Álftanesi. Lilja Jó- hanna stundaði nám í Hringjsá og lauk síðan sjúkra- liðanámi og stúd- entsprófi frá Fjöl- brautaskólanum í Breiðholti. Þá lá leið hennar í Há- skólann í Reykjavík þar sem hún stundaði nám í sálfræði frá 2014. Lilja verður jarðsungin frá Bessastaðakirkju í dag, 30. júlí 2015, kl. 15. Kveðja frá Gleym mér ei styrktarfélagi Gleym mér ei styrktarfélag var stofnað til að styrkja málefni sem tengjast missi barns á með- göngu. Lilja Jóhanna var félag- inu liðsstyrkur og góður félagi. Hún lagði meðal annars dygga hönd á plóg í undirbúningi að innihaldsríkri og fallegri minn- ingarstund um missi á meðgöngu og barnsmissi í Bústaðakirkju á síðasta ári. Hennar störf fyrir fé- lagið einkenndust af alúð og samviskusemi. Að leiðarlokum viljum við þakka fyrir störf hennar í þágu félagsins og send- um aðstandendum öllum innileg- ar samúðarkveðjur. Fyrir hönd Gleym mér ei styrktarfélags, Anna Lísa Björnsdóttir og María Peta H. Hlöðversdóttir. Látin er félagskona Kven- félags Álftaness, Lilja Jóhanna Bragadóttir. Lilja Jóhanna gekk til liðs við kvenfélagið í janúar 2012. Hún sótti fundi og starfaði að ýmsum málum innan félags- ins en hún var í jólaballsnefnd 2013. Sú nefnd sér um að halda jólaball fyrir börn og fjölskyldur á Álftanesi ár hvert. Lilja var rit- ari í stjórn kvenfélagsins 2014- 2015, sem er stórt og viðamikið starf sem hún sinnti af mikilli samviskusemi. Hún tók einnig þátt í ýmsum viðburðum á veg- um kvenfélagsins eins og kaffi- hlaðborðinu 17. júní, kirkju- kaffinu og fleiru. Hún kom með okkur í ferð til München sumarið 2013 og áttum við þar, 36 hress- ar konur, yndislegar stundir saman. Á síðasta janúarfundi fé- lagsins vorum við með þema um Taíland og þar sem Lilja Jó- hanna hafði farið í ferðalag þangað sumarið 2014 fengum við frábæran fyrirlestur hjá henni um ferðina hennar, bæði í máli og myndum. Þar sagði hún frá sinni upplifun af landinu, fólkinu, menningunni og matnum. Einnig kynnti hún okkur fyrir Núvitund sem hún hafði kynnt sér þar og var einróma álit okkar sem sótt- um fundinn hve dýrmætt það var að fá að kynnast henni á svo per- sónulegum nótum. Hún var góður félagi og minn- umst við hennar með mikilli hlýju og kærleika. Við vottum fjölskyldunni inni- lega samúð okkar og biðjum Guð að styrkja þau í sorginni. Fyrir hönd Kvenfélags Álfta- ness, Anney Bærings- dóttir, formaður. Lilja Jóhanna BragadóttirElskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi oglangafi, EIRÍKUR RAFN THORARENSEN loftskeytamaður, Klausturhvammi 9, Hafnarfirði, lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi, mánudaginn 27. ágúst. . Rafn Thorarensen, Bryndís Þorsteinsdóttir, Elín G. Thorarensen, Ingveldur Thorarensen, Ragnar Eysteinsson, G. Magnús Thorarensen, Gunnlaug Þorvaldsdóttir, Jón Thorarensen, barnabörn og barnabarnabörn. Formáli | Minningargreinum fylgir formáli sem nánustu aðstandend- ur senda inn. Þar koma fram upplýsingar um hvar og hvenær sá sem fjallað er um fæddist, hvar og hvenær hann lést og loks hvaðan og klukkan hvað útförin fer fram. Þar mega einnig koma fram upplýs- ingar um foreldra, systkini, maka og börn. Ætlast er til að þetta komi aðeins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í minning- argreinunum. Undirskrift | Minningargreinahöfundar eru beðnir að hafa skírnar- nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum. Minningargreinar
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.