Félagsbréf - 01.06.1961, Blaðsíða 45

Félagsbréf - 01.06.1961, Blaðsíða 45
KÉLAGSBRÉF 43 Vísast er, að hann hafi ekki kært sig um að hreyta kenniháttum á gamals aldri. Sigfús Guðmundsson mun af bændum talinn maður hins nýja tíma. Hann hefur fengið Stað fyrir atbeina Ólafs Hjaltasonar biskups á Hólum. Olafur biskup var áður prestur í Laufási. Kynning og vinátta var því ckki ólíkleg milli fjölskyldna biskups og klerks. — Nú er hann Fúsi kominn í Kinn, kunnugur manni öngum. Hver mun leiða höldinn inn með hópinn sinn, svo rekkurinn ekki roti sig i göngum. Hvar mundi þessi vísa vera kveðinn, ef ekki á hlaðinu á Stað þennan vordag árið 1554? Hann hefur drepið á dyr þrjú þung högg sem venja er, en seint er komið til dyra. Hann bíður svolítið áhyggjufullur. Tautar fyrir miinni sér. Áður en varir er vísan komin. Nú er bann Fúsi kominn í Kinn. Og þarna átti hann eftir að vera í 43 ár. Þarna átti hann eftir að deyja og hverfa í moldir landsins. Gleymdur að hálfu, munaður að hálfu enn þann dag í dag. Ljóð manns, sem var jafnlétt um að kveða og náði jafnháum aldri og Sigfús skáld og prestur á Stað, hafa hlotið að vera mikil að vöxtum. 1 einu kvæða sinna segir hann: Minn er óð'ur orðinn margur — Við þekkjum þó aðeins örfá þeirra nú en það eru eftirminnileg ljóð. Þau sýna glöggar svipmyndir af aldarhætti og lífi fólksins og þessa þolin- nióða, raunamædda og þó ofurh'tið breyska manns, sem skrásetur afglöp og syndir samtíðar sinnar. I einu kvæða hans endar hver vísa á ljóðlínunni —¦ og mál er að linni. Og var iþað furða. Við þekkjum sitt af hverju um þennan síðara hluta 16. aldar og mislitara tímabil er erfitt að finna í sögu þjóðarinnar. Það var ? þeim árum, að Bjöm bjó að Öxl, sá er hjó gesti sína til fjár og dysjaði • heygarði. Það var á þeim árum, a'ð Skagfirðingar grófu upp Gvend 'oka og hálshjuggu steindauðan og hálfrotinn, svo að stúlkan, sem hann *tti að ofsækja, gæti bókstaflega gengið honum milli bols og höfuðs sér l" varnar og heilsubótar — og bar þó lítinn árangur. Svo virðist sem sioaskiptin leysi úr læðingi margt það versta og frumstæðasta í eðli fólks- íns — og ekki að ólíkindum. Gömlum erfðavenjum í siðfræði þjóðarinnar kollvarpað, en nýi siðurinn enn rótlaus og mörgum fráhrindandi. Þáttur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Félagsbréf

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Félagsbréf
https://timarit.is/publication/1060

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.