Morgunblaðið - 12.12.2015, Blaðsíða 66

66
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 12. DESEMBER 2015
BÆKUR
Það var gott að fá að slaka aðeins á
stundum og fíflast með unga liðinu í
hádeginu því restin af deginum var yf-
irleitt frekar mikið púl. Herdís reyndi
þó að brjóta upp erfiða daga hjá mér
og þar sem fóturinn var farinn að
reyna þá þótti upplagt að setja mig í
sundlaugina, til þess að létta á hnénu.
Þetta þótti mér afar skemmtilegt.
Það ber þó kannski að minnast á
það hér að hún mamma mín var með
sykursýki, sem hún hafði fengið þeg-
ar ég fæddist. Því hafði ég alla tíð
vanist því að hún væri með hana og
það var bara hluti af lífinu að hjálpa
mömmu að passa upp á að blóðsyk-
urinn félli ekki með því að passa að
hún borðaði. Það var ástand sem við
kölluðum að vera lág, þ.e. þegar blóð-
sykurinn féll og þá varð mamma
svona svolítið eins og hún væri ölvuð,
talaði óskýrt, hélt illa jafnvægi og
varð heilt á litið mjög ólík sjálfri sér.
En við þessu ástandi var þó til skjót
lausn. Ef hún fékk sér smávegis kók
að drekka þá skaust blóðsykurinn
upp aftur og hún varð eðlileg, á oftast
ótrúlega skjótum tíma. Því var hún
eiginlega alltaf með litla kókflösku í
veskinu til þess að forðast svona
uppákomur.
Ætli það hafi ekki verið einn dag-
inn upp úr miðjum september sem
við ákváðum að taka smá æfingu í
lauginni en hún var frekar nýleg.
Þetta er svona 25 metra innilaug og í
henni eru öll helstu þægindi fyrir fatl-
aða. Það er hár kantur við annan end-
ann á henni svo að þeir sem eru nógu
færir til þess að vippa sér yfir bakk-
ann geta gert það, það er auðvitað
einnig boðið upp á lyftuferð út í laug
og svo er þægilegur stigi fyrir þá sem
það geta. Svo eru að sjálfsögðu hand-
rið út um allt.
Laugin sjálf er hvorki djúp né köld.
Vatnið í henni er haft frekar volgt því
það eru engir sem synda af neinum
krafti í henni og ekki má fólkinu nú
verða kalt. Það eru alltaf tveir sjúkra-
liðar að störfum í lauginni og sinna
hlutverkum baðvarða og aðstoða þá
sem þurfa. Ég þurfti ekki neina að-
stoð frekar en fyrri daginn, mamma
sá alltaf um allt svoleiðis fyrir mig og
hún kom mér út að laug. Þar beið
Herdís mín en hún hafði verið mun
fljótari að koma sér út í. Mamma ætl-
aði bara að fylgjast með af bakk-
anum. Það voru ekki margir í laug-
inni en þó einhverjir en ég gerði
mínar æfingar alveg eins og Herdís
sagði mér að gera. Ég átti svo auðvelt
með að standa í vatninu og hnéð gaf
sig ekkert því að vatnið tók svo mikið
af þunganum á sig og svo veitti það
líka mótstöðu þannig að sundið var að
styrkja mig vel.
Þetta var í sjúkraþjálfunartím-
anum mínum sem var rétt fyrir há-
degið og fljótlega fóru menn að tínast
upp úr lauginni til þess að ná í hádeg-
ismat. Ég var aðframkomin eftir
átökin í lauginni og var mjög fegin
þegar Herdís kallaði þetta gott og við
fórum að potast upp úr. Mamma tók
við mér og við fórum allar inn í klefa.
Í sturtunni gat ég setið í þar til gerð-
um sturtuhjólastól svo minn yrði ekki
blautur. Þegar ég var komin á hand-
klæðinu í minn eigin stól og inn í klefa
þá voru flestir hinna farnir. Herdís
var að klæða sig í síðustu spjarirnar
og ég hóf að þurrka mér eftir bestu
getu.
Herdís fór og brátt vorum við
mamma einar eftir í klefanum. Ég
áttaði mig ekki strax á því að mamma
var allt í einu orðin mjög svifasein og
það hafði tekið okkur óratíma að
koma mér í fötin, ég var nú ekkert
sérstaklega hraðskreið þessa dagana
en mamma átti það nú til að drífa
okkur áfram, því áttaði ég mig á því
að eitthvað hlyti að vera að. Þar sem
ég sit klædd í hjólastólnum mínum
verður mér litið á mömmu sem er að
paufast við að ganga frá handklæðinu
mínu og þá sé ég samstundis að hún
er orðin lág. Ég sting því upp á því við
hana að hún fái sér smá kók. Hún
hafði sjálf verið að velta því fyrir sér
hvort þetta gæti verið að gerast svo
hún þrætti ekkert við mig heldur
tyllti sér á bekkinn hjá veskinu sínu
og hóf að leita í því.
En aldrei þessu vant hafði hún
gleymt flöskunni heima. Nú voru góð
ráð dýr. Ég vissi að við yrðum að
koma okkur sem fyrst upp á deild áð-
ur en hún yrði verri en þar vissi ég að
hjúkrunarkonurnar gætu hjálpað
okkur. Ég tók því saman það sem ég
gat tekið og mamma það sem hún gat
en ég sá hana bara verða sljórri með
hverri mínútunni sem leið. Komin
með töskuna í fangið stakk ég upp á
við mömmu að við héldum á stað út
og upp. Því héldum við af stað en til
að komast út þurfti maður að fara aft-
ur út að lauginni og taka svo langan
gang út á sundlaugarganginn svokall-
aða. En þegar við komum út ganginn
langa að glerhurðinni við enda hans
þá var hún læst.
Við snerum þá til baka inn að laug
til að finna sjúkraliðana og biðja þá að
opna fyrir okkur. Mamma var orðin
frekar mikill flækjufótur á þessum
tímapunkti en sem betur fer gat hún
stutt sig við hjólastólinn. Þegar við
vorum komnar að lauginni aftur átt-
uðum við okkur á því að við vorum
einar þarna. Við vorum læstar inni í
sundlauginni og mamma varð sífellt
lægri og lægri og við urðum hræddar.
Mamma virtist að einhverju leyti
gera sér grein fyrir því að hún var lág
og að við værum fastar. En mamma
hefur alltaf verið mjög dugleg að
bjarga sér og því núna, þótt hún væri
sannarlega orðin ólík sjálfri sér, þá óð
hún um í leit að einhverri útgönguleið
fyrir okkur. Ég var sjálf heldur
gagnslaus og hálfósjálfbjarga í stóln-
um en reyndi þó að draga mig áfram
með hægri fætinum eins og Sissú
hafði kennt mér og fylgdist vel með
mömmu. En ég var dauðhrædd um
að hún dytti út í laugina því þá gæti
ég ekkert gert. Þó að laugin væri ekki
djúp þá þóttist ég viss um að mamma
væri komin á það stig í lágleikanum
að hún myndi ekki geta bjargað
sjálfri sér upp úr og ekki gæti ég
stokkið út í og bjargað henni. Því
reyndi ég að svipast um eftir annarri
lausn og draga hana frá lauginni
sjálfri og rak þá augun í sundlaug-
arvarðabúrið, lítið glerbúr sem
sjúkraliðarnir sátu oftast í og fylgd-
ust með lauginni. Þar gæti verið sími
stakk ég upp á.
Mömmu fannst þetta fyrirtaks
uppástunga og því skakklappaðist
hún þangað með mig á eftir sér. Þeg-
ar við komumst í búrið urðum við
mjög ánægðar að sjá að þar var sími.
En í hvern áttum við að hringja? Við
ákváðum að hringja í sama númer og
ég hringdi í síðast þegar ég var í
neyð, gemsann hans pabba. Pabbi var
samt ekki beint í aðstöðu til að koma
okkur til bjargar. Hann var staddur
úti á Keflavíkurflugvelli, nánar til
tekið inni í rana á leið sinni út í vél á
leið á fund í Kaupmannahöfn. Honum
var þó að sjálfsögðu mjög brugðið
þegar hann heyrði hvernig komið var
fyrir okkur og sagðist mundu redda
þessu. Við lögðum á og það leið ekki
löng stund uns stórskotalið Grens-
ásdeildar kom æðandi inn um gler-
dyrnar við gangendann, læknar,
hjúkrunarkonur og sjúkraliðar komu
hlaupandi inn. Við mamma sátum
ennþá í glerbúrinu og mamma var
orðin ansi slöpp.
Þegar þau höfðu fundið okkur og
ég útskýrt hvað væri í gangi þá
skaust einn sjúkraliðinn fram og sótti
kók. Mömmu var því snarlega bjarg-
að með þeim sæta drykk og innan
skamms var hún orðin hún sjálf aftur.
Við mæðgur urðum þeirri stund fegn-
astar að komast upp á herbergi aftur
og þar tókst okkur að hlæja að þessu
og finnast þetta fyndið. Starfsfólk
deildarinnar var hins vegar alveg
miður sín yfir þessu og sérstaklega
aumingja sjúkraliðarnir sem unnu í
lauginni. Þær höfðu eitthvað verið að
drífa sig út og slepptu því að skoða í
klefana áður en þær læstu enda datt
þeim ekki í hug að nokkur gæti verið
svona lengi að koma sér í fötin. En við
mamma saman í þessu ástandi; ég
lömuð og hálfósjálfbjarga og hún lág,
hreyfðumst á snigilhraða.
Við vorum nú ekkert að gera neitt
veður út af þessu en vildum gjarnan
fá að vita hvernig þau fréttu af okkur
þarna niðri. Pabbi hafði víst hringt
upp á deild í hálfgerðri geðshræringu
úr flugvélinni rétt áður en hún fór í
loftið og tilkynnt hjúkrunarkonunni
sem svaraði að lömuð dóttir sín og
eiginkona sem væri að öllum lík-
indum í alvarlegu blóðsykurfalli væru
læstar inni í sundlauginni. Þetta sím-
tal hafði valdið miklu fjaðrafoki og all-
ir sem vettlingi gátu valdið þotið nið-
ur. Elsku pabbi hafði svo bara þurft
að taka á loft og vissi ekkert hvernig
þetta hafði endað en við heyrðum nú í
honum um leið og hann lenti.
Gleymdust í búningsklefanum
Með blóð á heilanum er
einlæg en jafnframt
spaugileg frásögn Sól-
veigar Árnadóttur, sem
lenti tvítug óvænt inni í
allt öðrum heimi en hún
ætlaði sér þegar hún fékk
heilablóðfall. Bókaútgáf-
an Sólveig gefur út.
Morgunblaðið/Eggert
Fékk heilablóðfall Sólveig Árnadóttir greinir frá baráttu sinni í Með blóð á heilanum.