Svava - 01.09.1898, Blaðsíða 43

C'OLDE FELL S LETNDABMALIQ
139
Það var einmitt þá, sem raill hennar stóð yfir, það v ar þvi
líklegt, að þar mundi verða öll saga þess.
Ó, mikli guð! Hvernig átti hún að bera alt þetta?
líasm var viss að sjá og lesa um n orðið, og þá gæti eittr
hvað viljað til, sem vakið gæt-i grunsemd hjá honum.
Yar enginn friður til, enginn óhultleiki—enginn hvíld—
fyrir hanaj Hún fór út úr herberginu, þar gat hún ekki
verið, því augu hans hvíldu á hennijog henni fanst seni
hið óttalega leyndarmál sitt, markaði með eldrauðum
stöfum á enni sór :— ’Hostir Blair, morðingi'!
Hvað átti lnín að gera? Ekkert var mögulegt að
gera, til að afstýra því, að blaðið „Times“ kæmi. Ekki
hægt að hindra liann frá, að lesa málið yfir aftur. Hið
eina, sem hægt var að gora, var nð hún klæddist her-
voðum fyrirvarans, og herti hjarta sitt svo, að ekkert
fengi á liaua; láta ekki ro®ann hverfa úc kinnum sór, nó
falla meðvitundarlaus til jarðar, þótt hann myntist á mál-
ið eða læsi það yfir í áheyrn hennar.
Að vakta sjálfa sig, einungis, því leyndarmálið var
í hennar höndum. Og þá gæti hún setið gagnvart hon-
um; gæti setið við hlið hans ; gæti enda rætt um málið
við hann. Hún mundi þá heyra hans eigið álit á því;
cn hún þurfti að gæta að því, að svíkja ekki sjálfa sig,
Næsta dag var lafði Arden mjög vesöl, Maðar henn-