Morgunblaðið - 07.01.2017, Page 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. JANÚAR 2017
✝ Elías Björnssonfæddist á
Vopnafirði 5. sept-
ember 1937. Hann
lést á Sjúkrahúsi
Vestmannaeyja 26.
desember 2016.
Foreldrar hans
voru Aðalheiður
Stefánsdóttir, f. á
Háreksstöðum á
Jökuldalsheiði 20.
des. 1914, d. 14.
ágúst 1995, og Björn Elíesers-
son, f. að Stekk í Vopnafirði 25.
ágúst 1915, d. 16. janúar 1970.
Systkini Elíasar eru Antonía M.
Björnsdóttir, f. 12. des. 1935, d.
10. júní 2008, Sigurbjörn
Björnsson, f. 2. júlí 1939, Stefán
Björnsson, f. 4. júlí 1941, d. 25.
sept. 2009, Alexandra Ásta
Björnsdóttir, f. 23. apríl 1945,
Hámundur Jón Björnsson, f. 23.
nóv. 1946, Þorbjörg Björns-
dóttir, f. 15. ágúst 1948, Þor-
gerður Björnsdóttir, f. 3. maí
1950, Aðalbjörn Björnsson, f.
13. mars 1955.
Elías kvæntist 19. sept. 1959
Hildi Margréti Magnúsdóttur, f.
í Reykjavík 24. ágúst 1941. For-
eldrar Hildar voru Magnús Guð-
bjartsson, f. í Kollsvík 26. feb.
1913, d. 28. feb. 1941, og Ólöf
Sveinsdóttir, f. í Viðfirði 7. jan.
1916, d. 8. nóv. 1983. Fóst-
urfaðir Hildar frá fimm ára
Hann útskrifaðist frá Stýri-
mannaskólanum í Vestmanna-
eyjum árið 1958. Elías stundaði
sjómennsku á hinum ýmsu bát-
um til ársins 1978, m.a. Jötni,
Gandí, Ófeigi, Ver og Kap.
Hann tók við formennsku
Sjómannafélagsins Jötuns árið
1975 með annarri vinnu en fór í
fullt starf árið 1978 og var for-
maður félagsins í 32 ár. Hann sá
einnig um Alþýðuhúsið frá
árinu 1976.
Hann sat í stjórn Sjómanna-
sambands Íslands frá 1976 til
2006, sambandsstjórn frá 1976
og framkvæmdastjórn frá 1990,
kom að öllum samningum sjó-
manna á þessu tímabili. Elías
tók virkan þátt í stjórnmálum
með Alþýðubandalaginu og
sinnti ýmsum trúnaðarstörfum
fyrir flokkinn í bæjarstjórn
Vestmannaeyja, m.a. í hafn-
arstjórn og stjórn Herjólfs.
Hann var einnig fulltrúi stétt-
arfélaganna í stjórn Lífeyr-
issjóðs Vestmannaeyja og stjórn
verkamannabústaða.
Hann var formaður og sat í
stjórn Austfirðingafélagsins í
Vestmannaeyjum í mörg ár.
Síðustu æviárin rak hann „út-
gerð“ með tengdasyni sínum,
Björgvini, á skemmtibátnum
Heiðu. Hann var mikill áhuga-
maður um íþróttir og einkum
knattspyrnu.
Útför hans fer fram frá
Landakirkju, Vestmannaeyjum,
í dag, 7. janúar 2017, klukkan
13.
aldri var Kolbeinn
Stefánsson frá
Skuld, f. 21. nóv.
1914, d. 25. ágúst
1977.
Börn Elíasar og
Hildar eru: 1) Ólöf
Aðalheiður Elías-
dóttir, f. 8. jan.
1958, maki Björg-
vin Eyjólfsson,
synir þeirra eru
Elías Ingi og Ey-
þór, 2) Björn Elíasson, f. 20. jan.
1960, maki Emilía María Hilm-
arsdóttir, börn þeirra eru Hilm-
ar Ágúst, Anton Örn og Elísa
Björk, 3) Kolbrún Elíasdóttir, f.
16. júní 1964, maki Björn
Bjarnason, börn þeirra eru
Birkir, Hildur og Berglind, 4)
Magnús Elíasson, f. 5. mars
1980, maki Harpa Hauksdóttir,
börn þeirra eru Tómas Bent,
Haukur Leó og Lena María.
Elías fæddist á Hámundar-
stöðum í Vopnafirði árið 1937,
ólst þar upp til fimm ára aldurs
en flutti þá til Vopnafjarðar.
Hann var 18 ára þegar hann
flutti til Vestmannaeyja en
hafði áður verið á vertíð í Sand-
gerði 16 ára gamall. Í Eyjum
fór hann á sjóinn og áhugi hans
kviknaði á verkalýðsmálum um
1956.
Elías kynnist þar lífsförunaut
sínum, Hildi M. Magnúsdóttur.
Með þessum orðum vil ég
minnast föður míns, hans Ella
Bjöss.
Ég gekk með honum inn á
sjúkrahúsið á þriðjudegi fyrir
jól, hann kvaddi okkur á öðrum
degi jóla. Við vorum öll hjá
honum.
Pabbi kom frá Vopnafirði til
Eyja árið 1955, 18 ára gamall. Í
þá daga þurftu elstu börnin í
níu barna hópi fljótt að fara að
vinna og leggja til heimilisins.
Ellefu ára gamall lagði hann
grásleppunet sem hann og
Bubbi bróðir hans útbjuggu
sjálfir. Hann fór 16 ára gamall
með föður sínum á vertíð í
Sandgerði.
Fljótlega eftir að hann kom
til Eyja kynntist hann móður
okkar, þá var hún aðeins 15 ára
gömul. Þau gengu í hjónaband
19. september 1959 og voru
saman í 60 ár. Pabbi átti mörg
áhugamál. Las mikið, hlustaði á
tónlist og spilaði á munnhörpu.
Hann var góður dansari og
dansaði mikið á yngri árum. Ég
kynntist því þegar ég fór að
fara á þorrablótin hjá Austfirð-
ingafélaginu. Við tókum alltaf
sporið saman í stofunni heima á
gamlárskvöld. Hann var áhuga-
maður um mat, sá alltaf um
matinn heima á stórhátíðum.
Mikill áhugamaður um íþróttir,
stundaði sund sér til heilsubót-
ar í mörg ár. Á sumrin fór hann
á alla fótboltaleiki hjá karlaliði
ÍBV, átti sinn stað á Hólnum,
mátti alls ekki missa af leik
með Liverpool í ensku deild-
inni.
Hann stundaði sjóinn í meira
en 20 ár, var stýrimaður á ýms-
um bátum. En eftir að bakið
gaf sig sneri hann sér alfarið að
verkalýðsmálum, tók við sem
formaður Sjómannafélagsins
Jötuns árið 1975. Barðist fyrir
bættum kjörum sjómanna í 32
ár.
Ég hugsa oft til baka til þess
tíma þegar ég fór á fund út-
gerðarmanna, þá 10-14 ára
gömul, til að biðja um pening
fyrir mömmu. „Getur mamma
fengið pening?“ Þetta skildi ég
illa, spurði oft: „Er pabbi ekki
búinn að vinna fyrir þessum
peningum? Erum við að fá lán-
að?“
Fyrsta baráttumál hans var
að það yrði greitt vikulega inn
á bankareikning. Hann sagði
sjálfur að stærsti sigur hans
sem formaður var þegar mán-
aðaruppgjörið við sjómenn varð
að veruleika, áður hafði verið
gert upp eftir vertíðina.
Við gerðum stundum grín að
því að pabbi ætti Austfirðinga-
félagið í Vestmannaeyjum með
henni Villu og Sömbu. Það var
skyldumæting hjá fjölskyldunni
á öll þorrablót félagsins.
Pabbi var harður Alþýðu-
bandalagsmaður og tók þátt í
bæjarpólitíkinni, hafði sterkar
skoðanir á stjórnun bæjar-
félagsins. Uppeldið og lífsbar-
áttan mótaðu skoðanir hans.
Hann var kröfuharður við
sjálfan sig og aðra og vildi að
við systkinin stæðum okkur vel
í skólanum. Kæmum vel fram
og færum í framhaldsnám.
Ekki kom til greina að synir
hans færu á sjóinn.
Síðustu ár var hann í fullri
vinnu á ýmsum netmiðlum.
Hann var virkur á Facebook og
gerði athugasemdir við greinar
á netinu. Hann greindist með
Parkinson-sjúkdóminn árið
2005, barðist við hann af mikilli
þrautseigju, var alltaf að. Fór
tvisvar í viku í sjúkraþjálfun og
í talþjálfun, var alltaf með
verkefni úti í bílskúr sem ent-
ust allt til síðasta dags.
Hann var drengjunum mín-
um ákaflega góður, það var
alltaf gott að fara í Hrauntúnið.
Elsku pabbi, við kveðjum þig
með trega. Þín verður sárt
saknað af afkomendum þínum.
Hvíl í friði. Þín dóttir,
Ólöf Aðalheiður Elíasdóttir.
Margar góðar minningar á
ég með pabba. Hann var alltaf
tilbúinn að leiðbeina mér og
hjálpa. Hann var alltaf að
brýna fyrir mér að passa mig á
hinum og þessum hlutum, t.d.
ekki fara niður á bryggju, ekki
vera í spröngunni eða klifra í
fjöllum o.fl.
Pabbi vildi ekki að ég færi
mér að voða. Í kringum 1970
keyptu mamma og pabbi íbúð
að Hrauntúni 28 í raðhúsi sem
var tilbúið undir tréverk. Óla
systir og ég fórum oft með
pabba að hjálpa til við að inn-
rétta íbúðina, við vorum að
hjálpa til við að hlaða milli-
veggi, mála o.fl.
Flutt var inn í íbúðina rétt
fyrir jól 1971, þessi jól voru all-
ir mjög þreyttir. Pabbi var
mjög duglegur að gera við alla
hluti sjálfur. Við eignuðumst
fyrsta bílinn okkar fljótlega eft-
ir að við fluttum inn í Hraun-
túnið. En bíllinn var ekki nýr
og þurfti oft að gera við hann.
Ég var mjög ánægður að hann
vildi alltaf hafa mig með og að-
stoða við viðgerðina. Mitt verk-
efni var að lýsa honum og rétta
verkfæri til hans. Ég hefði
sennilega orðið góður ljósa-
meistari. Ef illa gekk að gera
við þá notaði hann ýmis miður
falleg orð og fussaði og sveiaði.
Ekki man ég eftir því að hann
skammaðist í mér, hann var
alltaf að leiðbeina, t.d. að segja
mér hvað verkfærin hétu. Alltaf
vildi hann hafa mig með og var
ég mjög ánægður með það að
eiga þessar gæðastundir með
pabba. Við töluðum oft saman
um handbolta og fótbolta. Hann
hélt mikið upp á ÍBV, Einherja
og Liverpool. Þegar kom að því
að ræða um Liverpool vorum
við ekki sammála því ég held
með Manchester Utd. Við
fylgdumst mikið með Einherja
því liðið er frá Vopnafirði þar
sem pabbi er fæddur.
Hugur pabba var mikið í
kringum pólitík. Hann var
mjög mikill félags- og verka-
lýðssinni og mjög vinstrisinn-
aður. Hann gekk snemma í Al-
þýðubandalagið í Vestmanna-
eyjum og tók mjög virkan þátt í
starfi þess. Hann var á fram-
boðslista Alþýðubandalagsins
til sveitarstjórnar í þrennum
kosningum; 1978, 1982 og 1986.
Eins og svo oft áður tók pabbi
mig með sér, fór ég ungur að
hjálpa til hjá Alþýðubandalag-
inu. Margar og góðar stundir
áttum við þegar við ræddum
um pólitík. Það var enginn sem
gaf sér tíma í að ræða um póli-
tík við hann. Það góða við þetta
var að við vorum mjög oft sam-
mála. Við vorum svo sammála
um það fram á síðustu stundu
að við vildum jöfnuð í þjóð-
félaginu og hlúa vel að þeim
sem áttu erfitt. Undir það síð-
asta ræddum við mikið um það
misrétti sem væri í þessu þjóð-
félagi. Þetta voru algjörar
gæðastundir sem við áttum,
bara við tveir saman.
Pabbi, nú ert þú kominn á
annan stað en við munum halda
áfram að tala saman um fót-
bolta, pólitík o.fl.
Ég á eftir að leggja fyrir þig
ýmsar spurningar, þótt ég fái
ekki svör eins fljótt og áður, þá
munt þú hjálpa mér að finna
rétt svör.
Með kveðju, þinn sonur
Björn Elíasson.
Núna er Formaðurinn, Al-
þýðubandalagsmaðurinn, Liv-
erpool-maðurinn, ættarhöfðing-
inn og síðast en ekki síst
Hárinn fallinn frá.
Hann lét lítið stoppa sig, lá
sjaldan á skoðunum sínum, var
baráttuhundur en aldrei lang-
rækinn. Hann stóð við orðin sín
og stóð í skilum, var forsjáll og
farsæll. Hann átti mikið ríki-
dæmi í fjölskyldu sinni, var
stoltur afi og frábært höfuð
ættarinnar. Hann var góður
kokkur, elskaði fótbolta en
þoldi ekki Manchester United.
Hann átti ráð við öllu og rétti
fram hjálparhönd beint eða á
bak við tjöldin. Hann elskaði og
passaði upp á Heiðu sína, en
Hildur átti hug hans allan.
Þess vegna segi ég stoltur,
hann Elli Bjöss var pabbi minn.
Magnús Elíasson.
Hinn 26. desember síðastlið-
inn kvöddum við Ella afa. Afi
var vinnusamur og gerði hlut-
ina eftir eigin nefi, hratt og
örugglega með áherslu á hratt.
Það er alltaf erfitt að kveðja en
þegar við hugsum til baka rifj-
ast upp ótal minningar hver
annarri dýrmætari. Flestar
minningar okkar um Ella afa
áttu sér stað heima hjá ömmu
og afa í Vestmannaeyjum. Þær
allra fyrstu eru þegar hann fór
með barnavísuna Fagur fiskur í
sjó, strauk á okkur lófann og
við reyndum að draga höndina
snöggt að okkur.
Fagur fiskur í sjó,
brettist upp á halanum
með rauða kúlu á maganum.
Vanda, banda,
gættu þinna handa.
Vingur, slingur,
vara þína fingur.
Fetta, bretta,
svo skal högg á hendi detta.
(Höf. ók.)
Hjá afa mátti allt, við horfð-
um á bannaðar hasarmyndir og
fengum að vaka lengur en
vanalega. Hann var alltaf tilbú-
inn að tefla, spila og dansa við
okkur.
Svo eru það allar sögurnar,
hann gat sagt manni endalaust
af skondnum sögum frá sínum
yngri árum. Frægust er þvotta-
balasagan sem við heyrðum
nokkuð oft en fengum aldrei
leiða á. Í örstuttu máli er sú
saga um það þegar afa og einn
af bræðrum hans rak út á sjó í
gömlum þvottabala.
Við vorum svo heppin að fara
með afa í sólarlandaferðir. Afi
kunni nefnilega að njóta sín og
við fengum að njóta með. Út að
borða á nýjum veitingastað á
hverju kvöldi og leigubíll tek-
inn á alla staði.
Elsku afi, við erum þakklát
fyrir allar stundirnar sem við
áttum saman. Við kveðjum þig
með miklum söknuði og lofum
að passa upp á ömmu fyrir þig.
Birkir, Hildur og Berglind.
Afi minn var Elías Björns-
son. Ég les um hann sem
verkalýðsforingja í gömlum
greinum, harðan í horn að taka,
„óvinur þjóðarinnar nr. 1“ á
einhverjum tíma í einhverju
samhengi fyrir að standa með
sannfæringu sinni. Hann stóð
með sannfæringu sinni og mót-
mælti kvótakerfinu harðlega
þegar átti að leggja það á þjóð-
ina, þann óskapnað, þeir hefðu
betur hlustað á hann. Hann
hefur setið í samninganefndum
og verið fulltrúi verkalýðsins
víða. Þetta er hlið sem ég þekki
lítillega því fyrir mér var hann
fyrst og fremst afi minn.
Afi minn var atorkusamur,
ákveðinn, marksækinn og for-
vitinn. Það voru alltaf einhver
verkefni í kringum hann sem
maður gat hjálpað við eða bara
fylgst með, það skipti ekki
máli: setja upp gervihnattar-
disk, mála þakið, grilla læri, slá
blettinn, laga grindverkið,
tengja sjónvarpið inn í litla
herbergi, leggja kapla fyrir
innstungu, því að hafa milli-
stykki var bara hálfkák. Aldrei
lognmolla í kringum Ella Bjöss.
Við áttum margar góðar
stundir saman: í Alþýðuhúsinu,
úti í bílskúr, í kaffi með ömmu
við eldhúsborðið, niðri á Sjó-
mannafélaginu við Skólaveginn,
á sjó að veiða, að veiða í vötn-
um landsins, á Vopnafirði, að fá
okkur pylsu á ferðalagi um
landið, á Mallorka í billjard, að
horfa á fótbolta á Hásteinsvelli.
Undir það síðasta hitti ég hann
sjaldnar en ég átti með honum
dýrmætan tíma þegar ég kom
til Vestmannaeyja. Eitt skiptið
hjálpaði ég honum að setja upp
karókíkerfi inni í litla herbergi
eftir þvílíkum krókaleiðum og
svo tókum við lagið saman með
Ragga Bjarna – ómetanlegt!
Annað skipti kom ég út í bíl-
skúr og hann var að baksa við
línu sem hann hafði keypt til
þess að leggja en einhverra
hluta vegna var hann að losa
alla krókana af og búa til færi
úr þeim. Nýta þessa króka. Ég
sat hjá honum, losaði króka,
naut þess að vera með honum
og spjalla um liðna tíma í Eyj-
um. Samverustundir sem ég á
eftir að rifja upp í framtíðinni
og ylja mér við. Takk fyrir allar
góðu stundirnar, afi minn.
Fjölskyldan var afa mjög
kær og hann vildi hafa alla hjá
sér í Hrauntúninu um jól og
áramót. Þetta var ekki al-
mennilegt um hátíðarnar nema
allir kæmu saman. Nú kvödd-
um við þig annan í jólum og
héldum áramót í þínum anda:
Mikill góður matur, horft á
skaupið, skotið upp, dansað og
spjallað; gleði og gaman. Allir
saman.
Sakna þín, afi, hvíl í friði.
Þinn nafni,
Elías Ingi Björgvinsson.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Ættarhöfðinginn Elli bróðir,
eða Elli Bjöss eins og fjöl-
skylda hans kallaði hann, er
fallinn frá á áttugasta aldurs-
ári. Þó að söknuður okkar sé
mikill við fráfall hans var þessi
hörkumaður svo illa farinn af
Parkinson-veiki að hvíldinni var
hann ef til vill feginn.
Elli fór ungur að aldri til
sjós í Eyjum og 18 ára varð
hann ástfanginn af Hildi. Það
var ást við fyrstu sýn, sagði
hann. Sjómannsblóð rann í æð-
um Ella og því naut hann þess,
fram undir það síðasta, að róa
til fiskjar á Heiðu, bátnum sem
þeir Björgvin, tengdasonur
hans, áttu. Elli var maður
verkalýðsins og barðist fyrir
bættum kjörum sjómanna.
Hann var í 32 ár í forystu fyrir
sjómenn í Vestmannaeyjum og
var heiðraður fyrir sín störf,
sem honum þótti mjög vænt
um.
Í umræðu hinna vinnandi
stétta var aldrei komið að tóm-
um kofanum hjá Ella og hann
bar hag aldraðra mjög fyrir
brjósti hin síðari ár. Þá var Elí-
as jafnaðarmaður og fylgdi
þeim að málum sem báru hag
lítilmagnans fyrir brjósti. Hann
hafði mikinn áhuga á fótbolta,
studdi lið Eyjamanna og fylgd-
ist líka með okkur Einherja-
mönnum á Vopnafirði. Liver-
pool var svo hans lið á
Englandi. Það fannst sumum
okkar mjög skrítið val hjá svo
skynsömum manni.
Elli var mikill Vopnfirðingur
og Eyjamaður í senn, fylgdist
með gömlu heimabyggðinni af
miklum áhuga, meðal annars
vegasamgöngum. Hann hafði
því mikla ánægju af þegar far-
inn var rúntur með þau hjón á
nýjum Vopnafjarðarvegi fyrir
nokkrum árum, loksins þegar
hann var orðinn að veruleika.
Og þegar Elli og Hildur komu í
heimsókn til Vopnafjarðar var
hátíð í bæ hjá okkur systkinum
og helst vildi Elli hafa grill-
veislu og dansa. Elli var ham-
hleypa til verka allt til enda og
lét sjúkdóminn ekki sigra sig
fyrr en í fulla hnefana. Við ætt-
ingjar minnumst vinnu hans
ásamt bræðrum og mágum við
þakið í Ásgarði, æskuheimili
okkar, fyrir margt löngu, með
„kókið“ sem næringu. Margar
skemmtilegar sögur sagði Hild-
ur okkur líka af Ella og hann
hafði gaman af.
Fyrir mig, yngsta bróður,
var Elli mikil fyrirmynd og eft-
irminnileg og ómetanleg er
námsdvöl mín í Vestmannaeyj-
um haustið 1972 og fram að
gosi 1973, sem hafði mikil áhrif
á mig og tengsl mín við Eyjar.
Undanfarin sumur hafa vin-
áttuböndin styrkst eftir að við
feðgar fórum að heimsækja
Ella og fjölskyldu á Þjóðhátíð í
Eyjum. Einstök og elskuleg
voru Elli og Hildur heim að
sækja. Þær samverustundir
hafa gefið okkur og honum
mikið, þeir Tryggvi spjallað um
liðna tíð, og síðasta spjallið átt-
um við í bakgarðinum hjá hon-
um þar sem Bjartur ræddi við
hann um þjóðmálin og Heiðar
sýndi honum spilagaldra sem
Elli hreifst mjög af.
Svona var Elli, alltaf ungur í
anda, og væntumþykjan skein í
gegn. Strákarnir kunnu svo vel
að meta hann og þótti svo vænt
um þau hjón. Hjartans þakkir,
Elli og Hildur.
Megi góðar minningar um
höfðingjann, Ella Bjöss, veita
þér, Hildur, og öllum í fjöl-
skyldunni styrk. Guð blessi
okkur öll.
Aðalbjörn Björnsson, synir
og systkini hins látna.
Ég átti þeirri gæfu að fagna
að kynnast Elíasi Björnssyni í
gegnum starf mitt hjá Lífeyr-
issjóði Vestmannaeyja, góð vin-
átta skapaðist milli okkar. Elli
Björns, eins og hann var gjarn-
an kallaður, hafði mikla reynslu
af stjórnarsetu í sjóðnum, þar
af nokkur ár sem stjórnarfor-
maður. Hann hafði ætíð hag
sjóðsins og velferð sjóðfélaga
að leiðarljósi, báru störf hans
þess glöggt vitni.
Það var ekki síst eftir að
stjórnarsetu hans lauk að
reglulegar heimsóknir á kaffi-
stofu sjóðsins urðu ómissandi
og skemmtilegur þáttur í lífi
okkar starfsfólksins. Hann átti
til að „skamma“ okkur eins og
hann sagði sjálfur, hafði sterk-
ar skoðanir, var hreinn og
beinn. Elli bjó að víðtækri og
dýrmætri reynslu sem hann var
óspar að láta okkur í té. Fót-
bolti var stór hluti af kaffistofu-
spjallinu, á stundum fjörugar
og bráðskemmtilegar umræður
þar sem lið og leikmenn voru
greindir og farið yfir stöðuna
hverju sinni.
Reglulega sóttum við Elli
sjóinn til þess að fiska í soðið á
Heiðu VE. Sjómennska var
Ella í blóð borin og þrátt fyrir
erfið veikindi síðari ár, var þeg-
ar á sjóinn var komið líkt og
þau væru ekki lengur til staðar.
Lífsgleði og ánægja skein í
gegn, sjórinn var hans leikvöll-
ur.
Ég heimsótti Ella fyrir
stuttu þar sem hann lá á Heil-
brigðisstofnun Vestmannaeyja.
Hann talaði um að koma við í
kaffi í lífeyrissjóðnum og að við
þyrftum að fara á sjóinn þegar
veður leyfði. Nú liggur ljóst
fyrir að við höfðum þegar farið
okkar síðustu sjóferð saman.
Eftir situr söknuður en jafn-
framt þakklæti fyrir allar góðu
stundirnar. Sendi ég eftirlif-
endum innilegar samúðarkveðj-
ur á erfiðum tímum.
Haukur Jónsson.
Elías Björnsson