Morgunblaðið - 07.01.2017, Síða 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 7. JANÚAR 2017
ofan að), eða eftir færðinni og
hvernig gangi, hvort nóg sé að
gera. Ég sakna þess sárt að afi
Keli opni dyrnar með bros á vör
og ærslist í afkomendum.
Heima hjá afa og ömmu var
einnig heima okkar bræðranna og
spurningar afa lærði ég að meta
að verðleikum, honum voru æsku-
stöðvarnar kærar og allt sitt fólk.
Afi á Laugarvatni var vinmarg-
ur, það sá ég snemma. Hann var
bóngóður er til hans var leitað
varðandi gamla íþróttahúsið og
sundlaugina. Einnig fékk krakka-
skarinn að fylgja með á vagninum
upp hálsinn að gömlu ruslahaug-
unum og til baka, öllum vildi hann
vel. Hann var kallaður til er ég
slasaðist eða var blóðgaður í
slagsmálum, en engin man ég
ákvæðisorðin.
Krefjandi verkamannavinnu
vann afi til sjötugs. Við fullfrískir
bræðurnir á unglingsaldri undr-
uðumst styrkinn er hann hafði til
að bera. Hann var hraustmenni
þó sumarlangt sextán ára hafi
hann legið á Landakoti með
lungnabólgu. Minnisstætt er okk-
ur kaffiboðið fyrir eldri borgara á
Laugarvatni er afi komst ekki í
sökum vinnu sinnar.
Afi er fyrirmynd að svo mörgu
leyti. Hann safnaði ekki verald-
legum auði en góðum minningum
langrar ævi bæði hér heima sem
og á ferðalögum erlendis.
Afi í Austurey var einnig um-
setinn er þau amma dvöldu síð-
ustu ár á sumrin heima í Kross-
holtinu. Þar held ég að afa hafi
liðið hvar best, umvafinn ástvin-
um og æskuminningum, sérstak-
lega nálægðinni við gjöful silung-
smiðin í Víkinni.
Takk, afi.
Jón Snæbjörnsson.
Elsku Keli afi hefur nú kvatt
þennan heim. Allar minningarnar
um tíma okkar saman lifa þó
áfram. Ég man eftir mörgum góð-
um stundum heima hjá honum og
ömmu á Laugarvatni, bæði úti í
garði í fótbolta og öðrum leikjum
sem og inni við spil eða spjall við
aðra í fjölskyldunni þar sem iðu-
lega var mjög gestkvæmt. Ég
man eftir marrinu í mölinni þegar
hann gekk framhjá glugganum
þar sem ég svaf og brakinu í pall-
inum þegar íspinnarnir voru sótt-
ir.
Sumarið 1999 fórum við fjöl-
skyldan í eftirminnilega ferð um
landið með ömmu og afa. Mig
langaði mikið á hestbak og afi,
eins ævintýragjarn og hann var,
ákvað að skella sér með. Í reið-
túrnum stefndi hesturinn minn
beint á tré og líkt og í bíómynd
flæktist ég í trjágreinunum og
varð þar eftir meðan hesturinn
fór sína leið. Þessu gátum við afi
hlegið mikið að.
Elsku afi. Takk fyrir sam-
veruna, gleðina og alla þína góðu
kosti sem ég hef nú að leiðarljósi.
Erla Arnardóttir.
Elsku afi, þú varst alltaf svo
hress og kátur, sama hvað bjátaði
á. Það fyrsta sem kemur upp í
hugann þegar við hugsum um þig
er húmorinn og hláturinn, sem þú
hélst fram á síðasta dag. Þegar
við komum í heimsókn í Græn-
umörkina var alltaf beðið eftir
okkur úti í dyrum með bros á vör
og við boðin velkomin. Þá þurft-
um við að hafa á hreinu hvernig
veðrið væri úti, því eitt var víst –
að það myndi verða spurt um það.
Alltaf var nóg á boðstólum hjá þér
og ömmu, hvort sem það voru
pönnukökur, murta eða jafnvel
KFC, og allir borðuðu alltof mik-
ið. Þá sagðir þú oft og vitnaðir í
Þorstein matgogg að nú værir þú
sko til í að vera sofnaður, vakn-
aður aftur og byrjaður að borða,
og alltaf hlóstu jafn mikið.
Við eigum margar góðar minn-
ingar um þig í hjólhýsinu ykkar
ömmu í Krossholtinu en þar
fannst þér svo gott að vera. Þar
fórum við oft með þér út á bát og
þú kenndir okkur að róa. Þú hafð-
ir líka gaman af því að spila við
okkur systkinin, stundum var
jafnvel of gaman þar sem Karen
pissaði t.d. á sig úr hlátri þegar
þau voru að spila hæ gosa. Þú
hafðir alltaf svo mikinn áhuga á
öllu sem við tókum okkur fyrir
hendur og spurðir okkur út í skól-
ann og íþróttirnar. Elsku besti
afi, við þökkum þér fyrir allt og
lofum að hugsa vel um hana
ömmu okkar. Minning þín lifir hjá
okkur.
Karen Inga, Páll Dagur
og Brynjar.
Kæri afi. Þú lifðir tímana
tvenna. Ég kynntist ekki unga
manninum sem reisti sér bú með
Ingu sinni en man á hinn bóginn
hversu ánægður þú varst með
húsið þegar þú komst til okkar
heim í Austurey. Ég man eftir
kátum afa sem kitlaði og þóttist
gefa í nefið, spurði frétta um ísa-
lög og búskapinn. Ég kynntist
hirðusemi á heimili þar sem ým-
islegt, sem fundið var í fjárgöt-
unni, var hengt í klakk og reitt
heim. Oft voru sagðar sögur af
sveitungum og öðru góðu fólki
sem þú kynntist um langa ævi og
slegið á létta strengi en þér var
glaðværð eiginleg. Síðustu árin
var gott að koma til ykkar ömmu
á Selfoss, ræða um daginn og veg-
inn og horfa kannski á föstudags-
þáttinn eða kappleik í sjónvarpi,
áður en haldið var yfir heiðina
heim. En vegir skilja og hinn
slyngi sláttumaður eirir engum.
Megi sumardísir signa minningu
þína.
Arnór Snæbjörnsson.
Það er skrýtin tilhugsun að
hugsa til þess að Keli afi sé búinn
að kveðja. Frá því ég man eftir
mér hafa hann og Inga amma tek-
ið á móti mér með innilegu faðm-
lagi og hlýju. Þó hann hafi ekki
staðið yfir mér með skólabækur
og barið í mig námsefni þá kenndi
hann mér það merkilegasta um
lífið og tilgang þess. Lífssýn hans
og ömmu gæti ekki verið skýrari
og átt betur við í þessu samfélagi
sem við búum í í dag. Í dag póst-
um við myndum af velgengni okk-
ar í lífinu, ástinni og frábæru upp-
eldi okkar á samfélagsmiðla fyrir
einhver „like“. Þegar afi Keli og
Inga amma ólu upp börnin sín þá
var ekki hægt að hrósa sjálfum
sér jafn mikið opinberlega og nú
er gert. Þess vegna þurftu þau í
alvöru að standa sig vel. Því mæli-
kvarðinn á velgengni þeirra yrði
mældur í kynslóðunum sem
kæmu á eftir. Óhætt er að full-
yrða að sá árangur er frábær. Ég
er svo heppinn að vera fæddur inn
í þessa stórkostlegu fjölskyldu.
Amma og afi ákváðu að eignast
níu börn sem öll eru einstakt og
skemmtilegt fólk. Þegar ég var
lítill sagði ég alltaf að afi minn
væri moldríkur karl sem sæi um
að taka ruslið á Laugarvatni. Ég
man að skólafélagar mínir tóku
mig ekki trúanlegan. Þegar ég
hélt ræðu í 90 ára afmælinu hans
afa þar sem mætt voru börnin
hans, tengdabörn, barnabörn og
barnabarnabörn þá áttaði ég mig
á því að ég hafði rétt fyrir mér
þegar ég var lítill. Hann afi minn
var moldríkur. Þarna var hann
mættur gamli karlinn og allir
þarna inni elskuðu hann og ynd-
islegu konuna hans, hana Ingu
ömmu. Það er enginn betri mæli-
kvarði á velgengni en að hafa skil-
að þessu mikilvægasta starfi sem
okkur er gefið í lífinu að vera eig-
inmaður, foreldri eða afi með jafn
miklum sóma og sá gamli gerði.
Hann afi minn skilur þann
stóra lærdóm lífsins eftir hjá mér
nú þegar hann kveður. Hann
skildi þann lærdóm eftir hjá börn-
unum sínum og barnabörnum og
ég upplifi það á hverjum degi.
Mikið sem ég er stoltur og verð
alla tíð af að fá að bera nafnið
hans afa. Hann var hetjan mín og
mikið vona ég að ég muni skila
mínu starfi jafn vel og hann. Ég
ætla alla vegna að leggja mig all-
an fram.
Þorkell Máni Pétursson.
✝ Sigríður S.Bergsteins-
dóttir fæddist í
Reykjavik 30. sept-
ember 1926. Hún
lést á hjartadeild
Landspítalans 22.
desember 2016.
Foreldrar henn-
ar voru Filippía
Ólafsdóttir, hús-
móðir Syðri-
Hömrum í Holtum,
f. 1. ágúst 1890, d. 5. nóvember
1981, og Bergsteinn Kristinn
Sigurðsson, múrarameistari frá
sem einkaritari skattstjóra og
síðar sem fulltrúi í virðis-
aukadeild. Þann 3. október
1959 gekk Sigríður í hjónaband
með Jóni S. Jakobssyni, skatt-
endurskoðanda, f. 11. nóv-
ember 1918, d. 21. febrúar
1991. Dóttir þeirra er Bergdís
H. Jónsdóttir ferðamálafræð-
ingur, f. 26. nóvember 1960,
gift Kristni Ingasyni verkfræð-
ingi, f. 24. september 1958.
Dætur þeirra eru: a) Sigríður
Þóra lyfjafræðingur, f. 17. júlí
1986, í sambúð með Steingrími
Arasyni nema í HÍ, f. 16. ágúst
1985. Dóttir þeirra er Dagrún
Sara, f. 25. ágúst 2014. b) Þór-
dís læknakandídat, f. 4. febrúar
1991.
Útför Sigríðar fór fram í
kyrrþey frá Dómkirkjunni 3.
janúar 2017.
Fljótsdal í Fljóts-
hlíð, f. 9. nóvember
1894, d. 15. októ-
ber 1929. Komu
þar saman Ferju-
ætt og Grundarætt.
Sigríður var yngst
þriggja systkina;
Þórunn, f. 28. júlí
1920, d. 13. júní
1996, og Baldur, f.
10. ágúst 1923, d.
30. janúar 2009, öll
fædd og uppalin í Reykjavík.
Lengst af starfaði Sigríður hjá
Skattstofunni í Reykjavik, fyrst
Elsku amma Sigga okkar,
takk fyrir allt. Betri ömmu, og í
seinni tíð vinkonu, er ekki hægt
að óska sér. Jólin voru svo
sannarlega tómlegri í ár en
fyrri ár, þar sem nú vantaði
gullkornin frá ömmu Siggu sem
áður gerðu aðfangadagskvöld
enn skemmtilegra.
Amma var sjálfstæð kona,
ósérhlífin og með ótrúlegan
viljastyrk sem aldrei yfirgaf
hana.
Hún gafst ekki upp og gerði
allt sem hún ætlaði sér. Þrjósk-
ari kona er vandfundin. Amma
var einstaklega góðhjörtuð og
gekk úr skugga um að fólkið
sem henni þótti vænt um vissi
af því.
Til þess notaði hún til að
mynda ýmis gæluheiti, allt frá
hjartagulli og ástarengli til en-
glasprænu og andapíku. Hún
hafði óbilandi trú á okkur og
stappaði í okkur stálinu þegar
að á þurfti að halda. Vantaði
eitthvað upp á sjálfstraustið þá
kom amma því í lag, hvatti okk-
ur til dáða og sagði að við litum
út eins og Kleópatra, ef svo bar
undir.
Hún var okkar helsti stuðn-
ingsmaður. Hrósin, sem oftast
voru dramatísk og guðdómleg,
voru svo enn dýrmætari fyrir
það hvað amma var hrikalega
hreinskilin.
Amma var menningarlega
sinnuð og gætti þess að við
systurnar færum reglulega í
leikhús, sýndi okkur listaverk
og spilaði jafnvel, og söng, fyrir
okkur aríur.
Hún lagði mikið upp úr
snyrtimennsku og því að vera
vel til hafður. Hún veitti
kennslu í réttum aðferðum við
að brjóta saman, mikilvægi þess
að hafa vel fægðan dyraþrösk-
uld og þess að fara fínar í leik-
hús.
Amma kunni einnig að njóta
lífsins lystisemda. Hún elskaði
að ferðast, að fara á mannamót
og bauð iðulega upp á freyðivín
til hátíðabrigða, nú og líka þó
það væri bara sunnudagur.
Ömmu fannst gaman að stríða
og ögra okkur. Reyndum við að
stríða henni á móti gekk hún þó
alltaf lengra og átti síðasta orð-
ið.
Þannig kenndi hún okkur að
hafa húmor fyrir sjálfum okkur
og að taka lífinu ekki of alvar-
lega.
Það er ótal margt sem hægt
er að segja fallegt um elsku
ömmu Siggu, en látum þetta
duga að sinni og geymum fleiri
minningar í huga okkar og
hjarta.
Amma var frábær fyrirmynd
á svo margan hátt og við vonum
að sem flestir hennar eiginleik-
ar fylgi okkur út í lífið.
Elsku amma okkar, takk fyr-
ir að hafa verið þú.
Þínar,
Sigríður Þóra og Þórdís.
Elskuleg föðursystir okkar,
Sigríður Skuld Bergsteinsdótt-
ir, lést í Reykjavík 22. desem-
ber síðastliðinn eftir skamm-
vinn en snörp veikindi. Lauk
þar lífshlaupi sem einkenndist
af reisn, sjálfstæði og ævintýra-
löngun.
Sigga frænka var fædd og
uppalin í Reykjavík og var hún
yngst þriggja systkina. Þriggja
ára missti hún föður sinn, Berg-
stein Kristin, og hafði fráfall
hans ævarandi áhrif á syst-
kinahópinn, móður og ömmur
sem héldu heimili saman eftir
andlát hans.
Bergsteinn Kristinn var
atorkumikill og stórhuga bygg-
ingameistari en jafnframt blíð-
lyndur og hlýr í viðmóti við
börn sín.
Móðir Siggu var Filippía
Ólafsdóttir. Amma Pía var trú-
hneigð, hagsýn og eljusöm, stál-
minnug og fús að fara með
kvæði eða segja sögur.
Henni tókst með útsjónar-
semi og dugnaði að halda hús-
inu á Grettisgötu eftir að Berg-
steinn féll frá. Þar var oft
mannmargt því þar bjuggu ótal
aðrir ættingjar um lengri eða
skemmri tíma.
Sigga frænka ólst upp í
öruggu skjóli kvennanna á
Grettisgötunni og þróaðist með
henni og Þórunni systur hennar
einstök vinátta sem varði þar til
Þórunn féll frá fyrir 20 árum.
Baldur bróðir hennar, faðir
okkar, erfði atorku föður síns
og áhuga á íslensku máli og
naut þess að vera eini dreng-
urinn í faðmi þessara kvenna.
Sigga Skuld lauk gagnfræða-
prófi og vann lengst af hjá
Skattstofu Reykjavíkur. Þar
kynntist hún manni sínum, Jóni
S. Jakobssyni, sem var ættaður
úr Húnavatnssýslu.
Jón var yfirvegaður og fág-
aður maður, hlýr í fasi og við-
ræðugóður jafnt við börn sem
fullorðna. Dóttir þeirra er
Bergdís frænka okkar og hefur
frændsemi og ræktarsemi
systkinanna af Grettó orðið fyr-
irmynd að samskiptum okkar
dætra þeirra. Jón lést árið 1991,
liðlega sjötugur að aldri.
Sigga frænka var afar glæsi-
leg kona og björt yfirlitum. Hún
var fagurkeri og lét sér annt
um útlit sitt, klæddist vönduð-
um fötum, bar dýrindis skart-
gripi og var tignarleg í fasi.
Hún var listhneigð, hafði
áhuga á myndlist og leiklist og
var dugleg að sækja listvið-
burði.
Heimili þeirra Jóns bar list-
rænum áhuga hennar og hirðu-
semi órækt vitni. Sigga var
vinamörg, hafði gaman af því að
sækja mannfögnuði og hélt
ríkulegar veislur fyrir vini og
vandamenn.
Hún var húmoristi og hló
hátt, gjarna á innsoginu.
Henni var stundum mikið
niðri fyrir og þá fangaði hún at-
hygli samferðamanna sinna með
sterkum skoðunum og blæ-
brigðamikilli tjáningu.
Alltaf fór Sigga eigin leiðir
því hún var sérsinna og fann
sína eigin útgáfu á öllum hlut-
um án þess þó að ögra eða
brjóta upp hefðbundin munstur.
Hún var síung í anda og
myndaði fram á síðasta dag vin-
skap við sér yngra fólk sem hún
fann samhljóm með. Þegar ald-
urinn færðist yfir og heilsan var
ekki sú sama og áður, kom
sterkt fram hversu hörð hún
var af sér, dugleg og sjálfstæð.
Sigga var okkur dýrmæt fyr-
irmynd og frænka, hún kenndi
okkur að konur ættu að gera
kröfur, vera sjálfstæðar og
móta líf sitt með þeim hætti
sem hverri og einni hentaði.
Við leiðarlok þökkum við
systur fyrir líf Siggu frænku og
allt það góða sem hún var okk-
ur. Sé hún Guði falin.
Sigríður, Kristín,
Margrét og Bergþóra
Baldursdætur.
Við kveðjum nú okkar ást-
kæru Siggu frænku sem var
ekki bara frænka okkar, heldur
vinkona. Hún kallaði okkur vor-
menn Íslands, og varð okkur
bræðrum ómissandi þegar
amma Þórunn, og systir henn-
ar, lést þegar við vorum í kring-
um fermingaraldurinn. Hún
fylgdist með uppvexti okkar af
áhuga, og þegar við áttum
heima í útlöndum vegna náms
var það tilhlökkunarefni að
koma heim til Íslands og þiggja
árlegt jólaboð hennar, njóta
kræsinga, spjalla um líðandi
stund og bregða upp myndum
úr fortíð af fólkinu okkar á
Grettisgötunni.
Það var merkilegt fólk, og í
litlu húsi sem nú er gistihús í
hjarta Reykjavíkur, spunnust
örlagaþræðir þriggja kynslóða.
Þar mættust gleði og sorg, og
aðeins þriggja ára varð Sigga
frænka föðurlaus, yngst þriggja
systkina. Ef til vill þess vegna
kunni Sigga frænka að njóta
lífsins, hún bjó sem ung kona í
Los Angeles og ferðaðist víða
um heim. Hún þoldi ekki leið-
inlegt fólk, og vildi hafa fallegt í
kringum sig. Við bræður fund-
um að hún hélt upp á okkur,
sem hlýtur að þýða að við séum
skemmtilegir. Svo fundum við
upp orðið „frænkuvænt“ sem
við notuðum í gríni um allt
mögulegt sem við héldum að
myndi hljóta náð fyrir augum
Siggu frænku, og það hvarflaði
ekki að okkur að fjárfesta í
neinu sem ekki væri frænku-
vænt.
Þegar árunum fjarri Íslandi
fjölgaði, hringdi hún stundum í
okkur og við í hana til að tala
um daginn og veginn. Hún hef-
ur sennilega vitað að það er
ekki alltaf dans á rósum að vera
einn í útlöndum, og að alveg
eins og lóan þurfa ungir vor-
menn að taka sumrinu mót og
rata heim með hækkandi sól.
Einum okkar barst pakki til
Þýskalands fyrir jólin með gjöf
fyrir yngsta fjölskyldumeðlim-
inn.
Þegar pakkinn var opnaður
hafði Sigga frænka kvatt þenn-
an heim, en það breytti ekki
einskærri ánægju lítillar stúlku
sem rak upp gleðióp þegar hún
opnaði gjöfina sína. Vá, vá, vá,
sagði sú litla og sýndi sparikjól
sem bar Siggu frænku gott
vitni. Fallegur og bjartur. Við
þökkum góða samleið með
elskulegri frænku okkar.
Þórður Þ. Gunnþórsson,
Finnur Þ. Gunnþórsson,
Bergur Þ. Gunnþórsson.
Yndislega frænka, Sigga
Skuld, hefur kvatt okkur og er
farin á vit nýrra ævintýra.
Hennar er sárt saknað. Hún var
stór persóna og mikill mann-
vinur. Tignarleg kona, alltaf
uppábúin, fatastíllinn fágaður
og hárið fallega lagt.
Sigga Skuld var þekkt fyrir
að láta skoðanir sínar í ljós.
Hún var réttsýn, hrein og bein,
alltaf blátt áfram. Hún var
heimskona og hafði ferðast til
margra landa, bjó lengi í Los
Angeles og sagði oft skemmti-
legar sögur þaðan. Hún hafði
þetta opna og áreynslulausa
viðmót til allra hluta. Hún var
svo hlý og góð.
Heimili hennar bar þess
einnig vitni hvað hún var mikill
fagurkeri. Það var svo gott að
koma til hennar, faðmurinn svo
stór og hlýr.
Elsku Sigga Skuld frænka
fylgdi mér í gegnum allt lífið,
var mér alltaf svo góð og tók
Einari Sörla eins og og sínum
eigin tengdasyni. Spurði alltaf
frétta af litla Sörla. Megi allar
góðar vættir fylgja þér, elsku
frænka.
Þín
Guðrún Gunnarsdóttir.
Sigríður Skuld
Bergsteinsdóttir
Útfarar- og lögfræðiþjónusta
Vesturhlíð 2 Fossvogi | Sími 551 1266 | útför.is
Með kærleik og virðingu
Útfararstofa Kirkjugarðanna
Snævar Jón Andrésson
Við erum til staðar
þegar þú þarft á
okkur að halda
Við önnumst alla þætti
undirbúnings og framkvæmd
útfarar ásamt vinnu við dánar-
bússkiptin. Við þjónum með
virðingu og umhyggju að
leiðarljósi og af faglegum metnaði.