Morgunblaðið - 29.04.2017, Side 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 29. APRÍL 2017
✝ Pétur KristinnJónsson frá
Hellum fæddist 1.
febrúar 1924 á
Varmalæk í Borg-
arfirði. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Brákarhlíð í Borg-
arnesi 21. apríl
2017.
Foreldrar hans
voru Jón Jak-
obsson bóndi,
fæddur 1888, dáinn 1971, og
kona hans Kristín Jónatans-
dóttir, fædd 1883, dáin 1967.
Bræður hans voru Jakob,
fæddur 1916, dáinn 2004, og
Kristleifur, fæddur 1919, dáinn
1986. Pétur kvæntist 22. des-
ember 1948 Sólveigu Ernu Sig-
fúsdóttur frá Vogum í Mý-
vatnssveit, f. 15. febrúar 1927.
Foreldrar hennar voru Sigfús
Hallgrímsson bóndi, f. 1883, d.
1966, og Sólveig Stefánsdóttir
frá Öndólfsstöðum í Reykjadal,
f. 1891, d. 1967. Börn Péturs
og Ernu eru: a) Kristín Berg-
Jónasi Pétri Péturssyni, f. 24.
desember 1956. Börn Sólveigar
eru Stefán Pétur, Alma Dröfn,
Ásgeir og Pétur. Barnabörnin
hennar eru þrjú. Pétur ólst upp
á Varmalæk þar sem hann fékk
ungur tilsögn í hljóðfæraleik
hjá Birni Jakobssyni föðurbróð-
ur sínum. Hann var við nám
frá 1940-1942 í Héraðsskól-
anum í Reykholti og frá 1942-
1946 stundaði hann nám í tón-
listarskóla í Reykjavík. Árið
1947 byggði Pétur ásamt konu
sinni nýbýlið Hellur. Þar bjó
hann alla sína starfsævi, var
garðyrkjubóndi og stundaði
fjárbúskap frá 1954. Hann
starfaði einnig sem tónlistar-
kennari við Tónlistarskóla
Borgarfjarðar og var organisti.
Hann var í stjórn Sauðfjár-
ræktarfélags Andakílshrepps,
var hreppsnefndarmaður og
hreppstjóri í mörg ár og
gegndi einnig öðrum trúnaðar-
störfum fyrir sveitarfélagið.
Útför Péturs fer fram frá
Reykholtskirkju í dag, 29. apríl
2017, og hefst athöfnin klukk-
an 12.
Jarðsett verður í Bæj-
arkirkjugarði.
ljót, f. 29. desem-
ber 1949. Fyrrver-
andi eiginmaður
Ingvar S Jónsson,
f. 20. október
1951. Börn þeirra
eru Pétur, Jón
Arnar og Erna.
Barnabörn Berg-
ljótar eru átta. b)
Sigfús Már, f. 4.
október 1951,
kvæntur Helgu
Ægisdóttur, f. 18. febrúar
1956. Börn þeirra eru Sindri
Már og Máni Marteinn. Barna-
börn Sigfúsar og Helgu eru
þrjú. c) Jón, f. 14. október
1952, d. 13.janúar 2016. d) Sig-
urður, f. 6. maí 1956. Fyrrver-
andi eiginkona Jóninna Huld
Haraldsdóttir, f. 2. nóvember
1957. Börn þeirra eru Þóra
Björg, Ingi Rafn, Hjördís Erna
og Haraldur. Barnabörn Sig-
urðar og Jóninnu eru níu. e)
Sólveig, f. 28. mars 1960. Fyrr-
verandi eiginmaður Benedikt
Jónsson, f. 9. apríl 1951. Gift
Ég held að ég hafi verið fjög-
urra eða fimm ára þegar ég hóf að
fara í fjárhús með afa á hverjum
degi til þess að sinna bústörfum.
Það gerði ég með honum þangað
til ég fór til Akureyrar í fram-
haldsskóla.
Þegar kom að því að fara í fjár-
húsin þá kom hann yfir og kallaði
á mig. Við tölum um að fara yfir
þegar farið er á milli húsanna á
Hellum. Yfirleitt heyrðist hann
segja, „er einhver aðalmaður hér“
og það var merki um að ég ætti að
fara í vinnugalla og niður í fjárhús
með honum – en fyrst, að fara yfir
í kaffitíma og leggja sig í smá-
stund. Svo settum við hendur fyr-
ir aftan bak og gengum löturhægt
niður í fjárhús. Þar sem mitt
fyrsta hlutverk var að klappa
hrútunum, finna handa þeim
besta heyið í hlöðunni og taka
handfylli af því til þeirra. Við velt-
um fyrir okkur persónuleika hrút-
anna. Af hverju voru sumir þeirra
styggir og sumir spakir? Reynd-
um gjarnan að vingast við þá sem
voru styggir með því að klappa
þeim þó þeir vildu það ekki. Sópa,
klappa hrútum, vatna, taka til
hey, gefa, undirbúa hey fyrir
næsta morgun, dytta að ein-
hverju, heim að leggja sig. Þannig
var verkferlið yfirleitt hjá okkur á
veturna.
Afi var vanafastur maður. Hver
dagur átti sín verk sem þurfti að
vinna og hverri árstíð fylgdu
ákveðin verkefni. Hann naut
hvers dags. Var með einstakan
húmor og gat gert hversdagsleik-
ann að mestu skemmtun. Hann
spilaði á píanó á hverjum degi, las
bækur og lagði sig bæði eftir há-
degismat og kaffitíma. Hann var
glettinn við okkur börnin þegar
við vorum mörg í sveitinni á sumr-
in. Þóttist stundum ætla að pissa á
kofa sem við frændur Stefán Pét-
ur Sólveigarson höfðum smíðað í
leyfisleysi. Sem varð til þess að við
settum læsingu á hurðir og
klæddum kofana að innan með
plasti. Svo hló afi fyrir utan kof-
ann og stríddi okkur.
Hann var með okkur alla daga.
Hann vakti okkur um helgar með
píanóspili. Kynnti mig fyrir fugl-
um sem höfðu fasta búsetu á
Hellum – „hvað eru tjaldarnir að
gera sýnist þér,“ sagði hann.
„Ertu búinn að sjá halta karrann í
dag?“ Hann var góður bóndi og
lítillátur. Hafði ekki gaman af því
að senda lömbin í sláturhús. Vildi
frekar leggja rækt við vinskap við
dýrin, planta trjám, rækta land og
vera meðal fólks. Segja brandara
og ræða mál við gesti og heima-
menn. Fólk laðaðist að honum.
Við barnabörnin lékum við hann
og fólk sem þekkti hann sótti í að
hitta hann.
Afi var frumkvöðull. Amma og
afi breyttu landi sem ekkert var í
glæsilegt ræktarland. Nýttu heitt
vatn í gróðurhús og framleiddu
ýmislegt, mest gúrkur og tómata,
einnig vínber, papriku, epli, chili
svo eitthvað sé nefnt. Ég fór í
gróðurhúsin á hverjum degi á
sumrin að passa upp á hitann, tína
af, skera af, dytta að, rétta af
bognar gúrkur með því að hengja
lítil lóð á þær, fara í kaffi til ömmu,
leggja sig, vakna, muna að teygja
sig, slá gras, planta, „hvar skyldi
halti karrinn vera“, labba lötur-
hægt með hendur fyrir aftan bak í
gegnum allan Stóra skóg bara við
tveir og reka kindurnar heim.
Afi hafði gaman af því að þrefa
við fólk um heimsmálin en hann
var átakafælinn og þoldi ekki að
rökræða um erfið mál. Fékk
pabba í málið ef einhver kind var í
sárum og þurfti að aflífa. Ég veit
ekki til þess að hann hafi oftar en
einu sinni aflífað kind. Það gerði
hann til þess að ég þyrfti ekki að
gera það.
Ingi Rafn Sigurðsson.
Elsku afi. Þar sem ég sit hér og
hugsa til þín rifjast ýmislegt upp
úr barnæskunni þar sem ég ólst
upp við hliðina á þér og ömmu. Þú
varst tónlistarkennarinn minn frá
sex ára aldri en þú kenndir mér
svo miklu meira en bara að spila á
píanó. Þú kenndir mér að skynja
og skilja tónlist með hjartanu. Þú
hafðir alla þolinmæði heimsins
fyrir þessari litlu stelpu sem var
nú oft bara að gera einhvern ósk-
unda með hárið út í loftið eins og
Ronja ræningjadóttir. Það var
heilmikill aldursmunur á okkur,
þú varst tæplega sextugur þegar
ég fæddist en ég upplifði aldrei að
við værum að neinu leyti ójöfn,
bara á mismunandi stað í lífinu.
Þegar ég var eitthvað um átta ára
aldurinn þá var Ingi bróðir búinn
að kenna mér alls konar fimleika
og ég vildi sýna þér þá á túnblett-
inum heima. Þér leist nú svo sem
ágætlega á þetta en taldir að það
mætti bæta aðeins hjá mér,
spurðir mig hvort amma væri
nokkuð úti á stétt og þegar ég
neitaði því þá glottirðu í kampinn,
tókst tilhlaup og sýndir mér
hvernig maður færi í kraftstökk,
með því að gera það sjálfur. Þó ég
hafi verið lítil þarna þá skyldi ég
samt að þetta var nú kannski svo-
lítið óvanalegt og ég finn hvað
þessi minning er lýsandi fyrir það
hversu gaman þú hafðir af lífinu.
Dag eftir dag
dreg ég að mér anda þinn
anda að mér daglega út og inn
já dag eftir dag.
Fljúga um í huga mér
augnablik er fleyta sér
á tímans hafi fley
sem áfram líða.
Nótt eftir nótt
læðast að mér hljóðlega
laumast inn í huga minn næturljóð
já nótt eftir nótt.
Fljúga um í huga mér
augnablik er breyta sér
í bát er siglir um
á tímans hafi.
Sumarið kemur og fer
staldrar haustið við
síðan vetur, desember
já svo kemur vor eftir langa bið
sem betur fer
birtir í huga mér.
Það húmar að
hljóðlega ég hverf á braut
andi minn svo tímalaus
fjarar út
og hverfur í tímans haf
Brjótast um í huga mér
augnablik er breyta sér
í bát er siglir um
á tímans hafi.
(Magnús Þór Sigmundsson)
Kær kveðja
Hjördís Erna Sigurðardóttir.
Á hverju ári reyni ég að komast
í sauðburð, að læra og lesa og
vaka, vil ekki missa af þessum
tíma þótt ég geri ekki nema hálft
gagn. Það er eitthvað við hann
sem róar mig, hreinsar hugann og
setur mig í annan takt, finn þá yf-
irleitt hvað það er langt síðan ég
hef náð sambandi við sjálfa mig.
Það er þessi tími þegar allt rennur
saman einhvern veginn, dagur og
nótt, draumar og veruleiki, líf og
dauði, svo stutt á milli og allir
verða pínulítið ruglaðir, æstir í
skapinu og dreymandi í senn.
Lyktin af jörðinni að vakna og
hneggið í hrossagauknum, allt tal-
ið um veðrið, fuglana og skepn-
urnar.
Ég held að vorið hafi verið
uppáhaldsárstíminn hans afa Pét-
urs. Hann sagði það ekki, en mað-
ur fann það. Afi sagði kannski
stundum fátt en nærvera hans var
samt svo merkingarbær. Hann
var hæglátur og hógvær, nærgæt-
inn en vakandi fyrir umhverfinu,
fólki og náttúrunni. Hvert verk
fékk sinn tíma en vannst oftast
vel, hann var snyrtimenni og mjög
reglusamur. Við göntuðumst ein-
hvern tímann með það barnabörn-
in, þegar hann var einmitt á þess-
um árstíma að smíða stíurnar
fyrir sauðburðinn, að hann hefði
hætt að negla í miðju kafi og því
aðeins neglt naglann til hálfs því
það var kominn hádegismatur.
Eftir hádegishléið hélt hann síðan
áfram þar sem frá var horfið og
rak naglann í gegn. Tíminn hljóp
ekki í burtu frá afa en samt var
hann ekki afkastalítill. Hann vann
ekki í skorpum eða æsingi þótt
verkefnin væru árstíðabundin og
reyndi ekki að keppast við að
spara tímann með því að gleyma
að njóta hans og tapa honum
þannig. Verk bóndans klárast
auðvitað aldrei en afi kunni þá list
að njóta verkanna meðan hann
vann þau. Þannig lifði afi vel. Afi
og amma á Hellum. Lifðu fallega.
Afi var tónlistarkennari og
kenndi mér að spila á hljóðfæri.
Það hefur verið sagt að kennarar
geti kennt á þrjá vegu, af metnaði,
með ótta og af kærleika. Afi
kenndi af kærleika og í raun
hugsa ég að hann hafi trúað því að
fólk hefði einstaklingseðli. Hann
reyndi ekki að breyta neinum og
var ekki kröfuharður þannig að
maður reyndi ekki að vera öðru-
vísi eða betri en maður var.
Stundum man ég að hann sagði
sposkur: „Jæja, ertu nokkuð búin
að æfa þig?“ Hann vildi samt að
maður spilaði fallega – sem þýddi
ekki hátt – og það mátti ekki
„glamra“. Afi gat verið glettinn og
hæðinn en aldrei meinfýsinn.
Hann var organisti þótt hann væri
ekki mikill guðsmaður, hann
hlustaði mikið á tónlist og spilaði
jafnt klassíska tónlist sem dæg-
urlög ekki síst svo við krakkarnir
gætum sungið. Á sumrin fórum
við í kvöldkaffi til ömmu og feng-
um þá gjarnan köku eftir að
syngja Hægt og hljótt við undir-
spil afa.
Barnæskan mín var ævintýri
og stór hluti af henni eru samvist-
ir mínar við ömmu mína Ernu og
afa minn Pétur. Hún er grundvöll-
ur tilveru minnar og þegar ég þarf
þess við þá læt ég draumana blíða
bera mig upp brekkuna heima að
Hellum.
Afi gengur niður að fjárhúsum,
í bláa vinnugallanum með kaskeiti
á höfðinu, hendur fyrir aftan bak,
hlustandi á fuglana, beygjandi sig
kannski niður til að taka upp lítinn
snærisspotta og setja í vasann,
gengur hægt en jafnt, vakandi
fyrir náttúrunni, fjöllunum, fugla-
söngnum, veðrinu, „veistu hvað
það þýðir þegar ljósar undir?“,
gengur út í vorið, árstímann sem
hann unni svo vel.
Þóra Björg Sigurðardóttir.
Nú, þegar Pétur Jónsson er
kvaddur hinsta sinni, leita á hug-
ann og hlaðast í fallegan minn-
ingavegg ótal fallegir steinar.
Veggurinn liggur ekki við
heimreiðina til að allir rati heim,
heldur af hlaðinu og út í stærri
heim, til að fræðast og freista gæf-
unnar. Við munum eftir Pétri þar
sem hann sat daglangt við píanóið
og benti litlum fingrum á réttar
nótur, að úr yrði lag, óður til lífs-
ins. Þar sýndi hann öllum jafna
hlýju og áhuga án tillits til færni.
Fylgdi nemendum á leið þeirra,
fremur en að skikka þá til fyrir-
fram ákveðinnar bókar.
Á kennarastofunni var hann
kyrrlátur, athugull en líka ræðinn
og spaugsamur. Hann reyndist
hógvær ístöðumaður tónlistar í
grunnskólanum, er stóð vörð um
það, að nemendur gætu stundað
námið á skólatíma og fléttaði það
sem best hann mátti inní stunda-
skrá hvers og eins. Sjálfsagt þótti
að læra á píanó, ekkert síður en
aðrar námsgreinar.
Hugur hans til samstarfs og
stuðnings við skólastarfið kom í
ljós þegar mikið stóð til. Hann lék
fyrir söng og dansi á litlu jólunum,
í atriðum á árshátíð eða öðrum
skemmtunum og við skólaslit léku
jafnan nemendur hans. Hann var
manna umburðarlyndastur þó
viljinn væri oft meiri en getan og
mat áræði og óttaleysi framar
öðru.
Einn veturinn voru allir á heim-
ilinu okkar í píanónámi hjá Pétri,
fullorðnir og börn. Með innsæi
sínu, þolinmæði og húmor kom
hann þeim til nokkurs þroska.
Samstarfið einlægt og jákvætt,
kórónaðist jafnan á þrettándan-
um heima. Það var þeim hjónum
svo eðlilegt að koma og slá upp há-
tíð, þar kristallaðist þeirra lífs-
mottó, að maður er manns gaman.
Pétur við hljóðfærið og jólalögin
streymdu fram, hækkuð eða
lækkuð í tónhæð – allt eftir þörf-
um. Erna tók undir með sinni
þýðu og hljómmiklu rödd og dans-
inn dunaði í litlu stofunni, stemn-
ing sem aldrei gleymist. Þá er
vert að geta þess og þakka, að
mörg haust nutu hrossin okkar
kjörlendis á Hellum.
Ungur að aldri gerðist Pétur
handgenginn jazzsveiflunni, lék
um skeið á skemmtistöðum í höf-
uðborginni og þótti efnilegur. Síð-
ar á lífsleiðinni kom það fyrir að
hann þótti í hreinskilnara lagi
þegar tónlistarflutningur var til
umræðu og væri oftar en ekki nei-
kvæður. Þá hafa menn líklega
ekki áttað sig á því hve víðsýnn og
næmur hann var. Hann var ekki
maður ills umtals en hin brotna
laglína jazzins hafði opnað honum
annan og dýpri skilning á hinu
hefðbundna hljómfalli. Á bak við
rólegt fas Péturs logaði eldmóður
og vilji til framfara og þarflegra
verka. Borgarfjarðarhérað kveð-
ur nú aldinn son sinn sem ekki
stóð á torgum eða barst mikið á,
heldur hlúði að því sem nær hon-
um stóð.
Eiginleikar hans veittu honum
og fjölskyldunni lífsfyllingu. Hann
naut þess að grúska, ræktaði jarð-
arfold fyrir féð sitt og moldina
mjúku og hlýju við yl undir gleri.
Fegurð lífsins leitaði hann
einnig uppi á ferðalögum og við
brunn tónlistarinnar.
Steinunum í hleðslunni verður
nú lofað að gróa saman, íklæðast
mosahulunni. Við þökkum og
söknum vinar, biðjum honum
blessunar og að Guð styrki fólkið
hans að heiman og heim.
Jónína og Guðlaugur.
Pétur Jónsson
Flatahraun 5a • www.utfararstofa.is • Símar: 565 5892 & 896 8242
ÚTFARARSTOFA HAFNARFJARÐAR
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Auðbrekku 1, Kópavogi
Sverrir Einarsson Kristín Ingólfsdóttir
síðan 1996
ALÚÐ •VIRÐING • TRAUST • REYNSLA
Símar allan sólarhringinn:
581 3300 & 896 8242
www.utforin.is
Komum heim til aðstandenda og
ræðum skipulag útfarar ef óskað er
Ástkær eiginmaður minn, faðir, fósturfaðir,
tengdafaðir, afi, langafi og langalangafi,
JÓN H. GÍSLASON
vélvirki,
Eskivöllum 1, Hafnarfirði,
lést á hjúkrunarheimilinu Sólvangi í
Hafnarfirði sunnudaginn 23. apríl.
Útför hans fer fram frá Fríkirkjunni í Hafnarfirði fimmtudaginn
4. maí klukkan 13.
Gestheiður Þorgeirsdóttir
Gísli Vagn Jónsson Bryndís Garðarsdóttir
Katrín Kr. Ankjær Hans Ankjær
Gestur Kristinsson Oddný Guðmundsdóttir
Esther Kristinsdóttir Sigurður Bergsteinsson
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabarn
Elskulegur bróðir okkar, mágur og frændi,
INGIBERGUR AÐALSTEINSSON
frá Tálknafirði,
Gnoðarvogi 14, Reykjavík,
lést mánudaginn 24. apríl.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju
þriðjudaginn 2. maí klukkan 13.
Þeim sem vildu minnast hans er bent á Ljósið.
Birgir Aðalsteinsson
Þorsteinn Aðalsteinsson
Guðrún Aðalsteinsdóttir Ástráður Örn Gunnarsson
Stella Aðalsteinsdóttir Örn Þórisson
og frændfólk
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir
og afi,
RAFN HARALDSSON
frá Bræðrabóli, Ölfusi,
lést á Heilbrigðisstofnun Suðurlands
25. apríl.
Útför hans fer fram frá Fossvogskirkju þriðjudaginn 2. maí
klukkan 15.
Sigurbjörg Jónsdóttir
Daði Rafnsson Thelma Hrönn Sigurdórsdóttir
Hlín Rafnsdóttir Derek Murphy
Rafn Haraldur Rafnsson Ásgerður Kristrún Sigurðard.
Sigríður Rafnsdóttir Manello Marakabei
og barnabörn
Frænka okkar,
HULDA PÁLMARSDÓTTIR,
Baugatanga 3,
áður Fálkagötu 28,
lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli 8. apríl.
Útförin fer fram í Neskirkju fimmtudaginn
4. maí klukkan 13.
Fyrir hönd ættingja,
Sigurlína, Pálmar, Dagný og Axel