Ófeigur - 15.12.1950, Blaðsíða 22

Ófeigur - 15.12.1950, Blaðsíða 22
22 ÖFEIGUR stórmannlega. En um þetta leyti þóttist Löve hafa fengið sambönd í Winnipeg og vera fastráðinn þar til ,,vísindastarfsemi“ við háskólann. Sagði hann nú upp embætti sínu við íslenzka „vísindastarfsemi" og bjóst til að hrista af fótum sér ryk 'íslenzkrar sannleiksleit- ar. En þegar til kom, varð ekkert hjónaband úr þess- ari skynditrúlofun við amerísk náttúruvísindi. Háskól- inn í Winnipeg hefur að líkindum látið sér hægt, en hitt var þó enn verra, að þegar kom að vegabréfinu, báru öll vitni, að Löve væri rammur kommúnisti. Að vísu hafði hann gengið í Framsóknarflokkinn meðan Eysteinn stýrði menntamálunum, en gekk strax af þeirri trú um leið og annar ráðherra tók við. Hefur kommúnisminn í þetta sinn orðið sanntrúaðri sál f jöt- ur um fót. Veit Löve nú tæplega hvar hann á að slá sínum „vísindalegu“ landtjöldum. Hann ætti að heim- sækja vini sína austan við járntjaldið og vera þar alla sína daga. * Enginn íslendingur hefur fengið jafnvirðulega útför eins og Jón Arason. Fjölmenn fylking Skagfirðinga fór suður að Skálholti á erfiðum árstíma, gróf upp lík- ami biskups og sona hans, ók þeim lítt til höfðum úr höndum böðuls og moldar að Laugarvatni, lauguðu þar hinar jarðnnesku leifar þjóðhetjanna, og héldu svo á- fram yfir hálft iandið undir hátíðlegum hringingum allra kirkjuklukkna, unz komið var norður í sjálfan Skagaf jörð. Þá hringdi hin volduga höfuðklukka á Hól- um svo ákaflega, að hún sprakk. Þjóðin sýndi í þess- um aðförum öllum, hve mjög hún virti og mat hetju- skap þeirra feðga og harmaði örlög þeirra. Síðan voru þeir frændur jarðsettir heima á Hólum við dómkirkj- una. Varð sókn jarðneskra leifa þeirra feðga og út- för þeirra gerð með meiri stórhug en tíðkazt hefur við nokkra aðra jarðarför hér á landi. Vandamenn og vinir þeirra feðga sýndu í verki svo að ekki verður um villzt, að Hólar í Hjaltadal voru sá staður þar sem bein þjóðhetjanna áttu að hvíla í mold þess dals, sem var svo nátengdur frægð þeirra og fórnardauða. Nú liðu nokkrar aldir svo, að engum manni kom til hugar að raska grafarró Hólafeðga. Fyrir hér um bil 30 árum tók maður að nafni Guð-
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Ófeigur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ófeigur
https://timarit.is/publication/1352

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.