Fréttablaðið - 05.06.2021, Qupperneq 20

Þeir Hermann Óli Bachmann
og Benjamin Scott Riggs
höfðu ekki þekkst lengi þegar
þeir ákváðu að verja ævinni
saman. Nokkrum árum síðar
lifnaði draumurinn um barn-
eignir sem báðir höfðu bælt
niður, aftur við. Sonur þeirra
kom í heiminn á síðasta ári en
þeir eru ósáttir við réttinda-
leysi sitt sem foreldrar.
Við k y nntumst árið 2014. Ég hafði komið hingað frá New York til að aðstoða vin við uppbyggingu hótels og
veitingastaðar á Egilsstöðum,“ svarar
Benjamin, þegar hann er inntur eftir
upphafi sambandsins.
„ Benjamin bauð mér á stefnumót
sem ég verð nú að segja að var ekkert
sérstakt því sumir voru of timbraðir
frá deginum áður,“ segir Hermann
og lítur stríðnislega á eiginmanninn.
„En það einfaldlega small eitthvað á
milli okkar og við höfum eiginlega
verið saman frá þessu fyrsta stefnu-
móti. Þetta átti bara að vera enn eitt
stefnumót Íslendings og útlendings
og enda þar,“ segir Hermann.
„Já, það má segja að þetta hafi
verið einnar nætur gaman sem fór
illa,“ bætir Benjamin við í léttum tón.
Úr varð að Benjamin flutti hingað
til lands þar sem Hermann hafði
þegar byggt upp fyrirtæki sitt en
hann á og rekur Modus hárstofu og
vefverslunina Hárvörur.is.
„Ég féll algjörlega fyrir landinu,
rólegu tempóinu og nálægðinni
við náttúruna.“ Benjamin kennir
nútímadans og danssmíði við List-
dansskóla Íslands og aðstoðar Her-
mann við rekstur fyrirtækisins.
Lærum hvor af öðrum
„Hann sér um praktísku hliðina og
heldur mér á jörðinni,“ segir Her-
mann og Benjamin bætir við: „Við
erum gott teymi, hann er mjög
skapandi og það er mitt hlutverk að
láta hugmyndir hans verða að veru-
leika og sjá til þess að úr þeim verði
einhver gróði. Sjálfur er ég líklega of
rúðustrikaður, en Hermann minnir
mig á að vera stundum svolítið hvat-
vís. En við lærum hvor af öðrum og
mér finnst það ein fegurðin í okkar
sambandi.“
„Benjamin er frábær kokkur,“ segir
Hermann og viðurkennir að sjálfur
geri hann helst ekkert í eldhúsinu.
„Við höfum það fyrir reglu að elda
eitthvað fínt og borða tveir saman
allavega einu sinni í mánuði. Þá
eldar hann og ég legg á borð og við
klæðum okkur upp fyrir kvöldverð-
inn. Annars er það regla að borða við
matarborðið, geyma símana og spila
Skippo.“
Sonurinn Valur Sturla er tæplega
sjö mánaða gamall og augljóst að
feðurnir eru þegar farnir að huga að
uppeldinu.
„Ég held það sé líka gott fyrir Val
að læra að við setjumst niður við
matarborðið og hann sjái okkur
borða fjölbreyttan mat. Í hraða
hversdagsins er fólk farið að borða
meira rusl en mig langar að kenna
honum mikilvægi þess að borða fjöl-
breytt og njóta matarins.“
Giftu sig fyrst og deituðu svo
Þeir Hermann og Benjamin giftu
sig árið 2015, aðeins nokkrum mán-
uðum eftir að þeir kynntust, enda
lá Benjamin á að fá landvistarleyfi.
„Við höfum stundum grínast með að
við höfum gift okkur og svo farið að
„deita“,“ segir Benjamin og hlær.
„Ég held að það sé langbesta
leiðin,“ bætir Hermann við. „Þá þarf
maður að hafa fókusinn á réttum
stað og láta þetta ganga upp. Ég var
auðvitað ákveðinn í að láta sam-
bandið ganga, en daginn sem ég
giftist honum var ég alveg viss um að
ég elskaði hann. Við efuðumst aldr-
ei og það er eins og við höfum verið
leiddir saman.“
Þegar talið berst að barneignum
og hvort þær hafi alltaf verið á dag-
skránni verður Benjamin fyrri til
svars.
Engum hollt að
lenda í þessu
Þeir Benjamin og Hermann höfðu ákveðið að taka barn í fóstur þegar upp kom önnur hugmynd. FRÉTTABLAÐIÐ/ERNIR
Björk
Eiðsdóttir
bjork
@frettabladid.is
„Ky nslóðin á undan ok kur
sparkaði upp hurðinni, okkar kyn-
slóð gekk svo í gegn og er að reyna
að halda dyrunum opnum fyrir þá
sem á eftir koma. Við erum líklega
síðasti hópurinn sem ólst upp við
skilaboðin um að það væri ekki í
lagi að vera eins og maður er. Að við
myndum aldrei eignast börn og fjöl-
skyldu og þar fram eftir götunum.
Sem betur fer eru flest vestræn sam-
félög í dag sammála um að fólk eigi
skilið að elska þá sem það vill og
eignast fjölskyldu.“
Tómarúmið í hjartanu stækkaði
Hermann biður eiginmann sinn
um leyfi til að færa samtalið yfir
á íslensku en hingað til hefur það
farið fram á ensku, móðurmáli Ben-
jamin.
„Ef samfélagið sendir þér sífellt
neikvæð skilaboð ferðu að bæla
niður eðlilegar tilfinningar eins og
löngunina til að eignast börn og fjöl-
skyldu,“ segir Hermann, minnugur
þess að hafa á sínum yngri árum
svarað spurningum um hvort hann
langaði að eignast börn neitandi.
„Ekki vegna þess að mig raun-
verulega langaði það ekki heldur
hafði ég fengið þessi skilaboð. Þegar
ég fór að eldast fann ég þó fyrir
tómarúmi í hjarta mínu sem sífellt
stækkaði. Í fyrstu áttaði ég mig ekki
á því hvað það var, en svo fann ég
einn daginn að það var löngunin til
að eignast barn.“
Hermann bendir á að réttinda-
barátta samkynhneigðra sé langt
komin hér á landi en enn sé erfitt
fyrir samkynhneigða karla að eign-
ast börn, mikið erfiðara en fyrir
samkynhneigðar konur.
„Þær hafa verið langt á undan
okkur í þessu ferli. Þær gátu pantað
sér sæði og fyrir mörgum árum fóru
þær hreinlega niður í bæ og létu
barna sig, en sem betur fer tókst
að fræða fólk um að slíkar aðferðir
væru siðferðislega rangar.“
Ekki bjóðandi litlu barni
Hermann útskýrir að erlendis sé
algengt að rígur sé á milli homma og
lesbía en hér á landi hafi undanfarin
ár tekist að mynda góða samstöðu á
milli hópanna.
„Erlendir aðilar sem koma hingað
til lands skilja ekkert hvernig gengur
að allir þessir hópar geti skemmt sér
þétt saman á einum stað,“ segir Her-
mann og telur smæð samfélagsins
hér hafa frekar leitt hópana saman.
„Við getum ekkert verið með ein-
hvern ríg hér.“
Hermann segir lesbíur lengi vel
hafa haft forskot á homma þegar
kemur að barneignum, af augljósum
líffræðilegum ástæðum, en nú aftur
á móti sé mikil samstaða í hópnum
um að hjálpast að við barneignir.
Þeir Benjamin og Hermann fóru
þá leið og eignuðust son sinn með
lesbíu sem jafnframt var í barn-
eignarhugleiðingum, en segja slíka
samninga geta verið varasama.
„Að mínu mati á fólk ekki að gera
þetta. Það er ekki bjóðandi litlu
barni að lenda í þessu, né fjölskyld-
unum í kring. Tengslamyndunin
fyrsta árið er í molum og það er ekk-
ert sem heldur utan um okkur. Það
hafa fjölmargir gert þetta og flestir
segja að allt gangi vel, en ef þú sest
niður og horfir í augun á fólkinu
þá kemst maður að ýmsu,“ segir
Hermann, en þeir eru sem feður
ósáttir við hvernig barnsmóðir
þeirra hefur, að þeirra sögn, svikið
umsamda umgengni og fyrirkomu-
lag frá fæðingu sonar þeirra og eina
leiðin fyrir þá sé nú að reka forsjár-
mál fyrir dómstólum.
„Ef fólk býr ekki saman þegar
barn kemur í heiminn fær móð-
irin sjálf krafa öll réttindi,“ segir
Hermann og telur það stangast
á við Barnasáttmála Sameinuðu
þjóðanna. „Barnasáttmálinn er
mjög skýr og við erum aðilar að
honum. Þar er skýrt að hagsmunir
barna en ekki foreldra gangi fyrir. Ef
löggjafinn sæi til þess að foreldrar
væru jafnir frá upphafi, kæmu allir
jafnir að borðinu til að semja um
umgengni og uppeldi barnsins.“
Ætluðu að búa saman fyrsta árið
En bökkum nokkur ár aftur í tím-
ann, þegar upp kemur hugmyndin
að búa til barn. Hermann hafði
þekkt barnsmóður þeirra í mörg ár
og fór hún með honum í vinnuferð
til Akureyrar þar sem upp spannst
samtal sem átti eftir að breyta lífi
þeirra allra.
„Á þessum tíma höfðum við
Benja min talað mikið um barneign-
ir og vorum ákveðnir í að taka barn í
fóstur. Ég sagði henni frá því og hún
stakk þá upp á að við tvö eignuð-
umst einfaldlega barn saman. Ég
útskýrði þá fyrir henni að vegna
veikinda og lyfjameðferðar á yngri
árum gæti ég ekki eignast börn og
kom hún þá með hugmyndina að
því að eignast barn með Benjamin,
manninum mínum.“
Hermann segist hafa orðið
spenntur fyrir hugmyndinni og
rætt hana við Benjamin, sem sjálfur
þekkti konuna ekki, og í framhaldi
hittust þau þrjú og fóru yfir málin.
„Við spurðum hana hvernig hún
sæi þetta fyrir sér ef af yrði og hún
sagðist vilja skipta allri umgengni
jafnt og óskaði eftir að búa hjá
okkur meðan á meðgöngu stæði og
þar til barnið yrði eins árs,“ segir
Hermann.
„Okkur fannst hugmyndin um að
verja fyrsta árinu saman góð enda
vita allir að sá tími tekur á og við
gætum þannig öll hjálpast að,“ segir
Benjamin.
Þeir Hermann og Benjamin fóru
því að leita að hentugu húsnæði
og fundu hús með risíbúð þar sem
barnsmóðirin gæti búið og þeir á
neðri hæðinni. „Okkur fannst það
betri hugmynd en að við værum öll
saman í einni íbúð, ég var hræddur
um að það myndi enda illa,“ segir
Hermann og þannig bjuggu þau,
verðandi foreldrarnir í átta mánuði.
Flutti út án fyrirvara
Barnið var búið til með þekktri
heimatilbúinni aðferð þar sem
sæði er komið fyrir í sprautu og sér
móðirin sjálf um að koma því upp.
„En þremur vikum eftir að hún varð
barnshafandi flutti hún út án nokk-
urs fyrirvara,“ segir Hermann.
Samskiptin höfðu farið versnandi
og að sögn feðranna hafði móðirin
færst töluvert frá upprunalegum
hugmyndum um fyrirkomulag og
umgengni og dró það sífellt að skrifa
undir umgengnissamning.
Feðurnir réðu því ráðgjafa til að
hitta alla þrjá foreldra og reyna að
koma á sáttum, en eftir nokk-
Sem betur
fer eru flest
vestræn
samfélög í
dag sam-
mála um
að fólk eigi
skilið að
elska þá
sem það
vill og
eignast
fjölskyldu.

20 Helgin 5. júní 2021 LAUGARDAGUR