Norræn jól : ársrit Norræna félagsins - 01.12.1941, Síða 57

Norræn jól : ársrit Norræna félagsins - 01.12.1941, Síða 57
Norræn jól Hann mátti gjarna koma og vera til Ieiðinda einn eða tvo rúmhelga daga, en ekki á sjálft aðfangadagskvöld. Aðfangadagskvöld var ekki nema einu sinni á ári, og til þess höfðu börnin hlakkað allt árið. Það var ekki hægt að láta þennan karl sitja við jólaborð, þar sem börn voru á heimilinu. Áður fyrr hefði maður gjarna tekið á móti honum, en ekki nú síðan hann varð svona drykkfeldur. Hvað var hægt að gera við svona náunga? Vinnu- mannaskálinn var ekki nógu fínn, en gestaherbergið of fínt. Ruster varð þannig að fara á milli bæjanna í grenjandi byl. Yfirvarar- skeggið hékk rennandi blautt niður á höku, augun voru rauð, þrútin og þreytuleg. Brennivínið var rokið úr kollinum á honum. Hann undraðist. — Gat það verið að enginn vildi hafa hann? Nú sá hann sjálfan sig. Hann sá nú, hve aumur og forfallinn hann var og hve fyrirlitinn hann var. „Það er úti um mig,“ hugsaði hann. „Það er búið með alla nótnaritun og úti um flautuna. Enginn í heiminum þarf á mér að halda. Enginn hefur nokkra samúð með mér.“ Óveðrið hamaðist. Stormurinn reif upp snjóinn og þyrlaði honum í kringum hann. Sumum snjóflygsunum þeytti stormurinn hátt í loft upp, en aðrar barði hann niður í lautir. „Svona er það, svona er það,“ sagði Ruster, „meðan maður dansar og leikur sér er lífið leikur, en þegar maður á að grafast í fönnina er lífið sorg og kvöl.“ En niður áttu allir að fara, fyrr eða síðar, og nú var röðin komin að honum. Hugsa sér, að nú var komið að honum. Hann spurði nú ekki lengur, hvert vinnumaðurinn færi með hann. Honum fannst hann nú aka inn í land dauðans. Ruster litli gerði enga iðrun eða yfirbót. Hann formælti ekki flautu- spili eða „kavaljerlífi“. Hann var ekkert að bollaleggja um, að það hefði verið betra fyrir sig, að hann hefði plægt jörðina eða saumað skó. En hann kvartaði yfir því, að nú væri hann eins og útslitið hljóðfæri, sem enginn gæti lengur haft gleði af. Hann varð allt í einu auðmjúkur maður. Hann var sannfærður um að líf hans myndi enda þetta aðfangadagskvöld. Hungrið eða kuldinn myndi drepa hann. Hann var nú til einskis nýtur, skildi ekkert og átti enga vini. Þá staðnæmdist sleðinn, og allt í einu varð bjart í kringum hann, og hann heyrði vingjarnlegar raddir og einhver hjálpaði honum úr sleðanum 55
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108

x

Norræn jól : ársrit Norræna félagsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Norræn jól : ársrit Norræna félagsins
https://timarit.is/publication/1682

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.