Úrval - 01.11.1977, Blaðsíða 18

Úrval - 01.11.1977, Blaðsíða 18
16 URVAL hafði talið hundrað bílferðir sama daginn, var hann viss um, að enginn gæti séð til hans. Hann varð að komast út af eigin rammleik. Seinni laugardaginn voru vonir og fé leitarmannanna að ganga til þurrðar. Joe Vihtelic og Tom Fahner dreifðu lýsingu áJohn ígrennd við Hoodfjall og sneru svo til Rainer til að gera lokatilraun. Til þess að spara tímann fóru þeir yfir fjöllin, tóku nákvcemlega sömu leið og John hafði cetlað, bara t hina áttina. Um klukkan sjö um kvöldið hcegði Tom verulega á sér til að taka mjög varasama hámálarbeygju og gaf svo í upp brekkuna hinum megin. Um fimmtíu metrum neðar, ofan í gljúfrinu, heyrðijohn enn einn bílinn fara hjá. 15. daginn beindi John í örvænt- ingu sinni athyglinni enn einu sinni að trjábolnum. Annað hvort varð hann að fara eða fóturinn af honum. Það gekk greinilega ekki að höggva í hann með tjakkskaftinu — tréð var fjaðurmagnað og varpaði höggunum til baka. Þar að auki var það of sárt, þegar hann hitti 1 fótinn á sér. Hann varð að fá annað verkfæri. Hann opnaði litlu skjalatöskuna sína og ýtti henni niður að lækjar- farveginum. Síðan beygði hann krók á einn fleininn úr toppklæðning- unni og tók að kraka steina í átt að töskunni, síðan varlega upp á brúnina á henni — og horfa á þá falla niður rétt utan við töskuna. Loks, þegar komið var fram í rökkur, tókst honum að ná hnuliungi á stærð við fallbyssukúlu upp í töskuna. Hann krækti í handfangið á töskunni og dró hana gætilega til sín. Nú var hann eins og myndhöggvari með meitil og hamar. Hann setti hvassari enda tjakkskaftsins þvert að bolnum og sló á hinn endann með steininum. I fyrsta sinn fann hann, að járnið gekk í gegnum æðarnar í viðnum og gerði far. Nú vissi hann, að það var aðeins tímaspursmál, hvenær hann losnaði. En það var orðið dimmt og hann var orðinn þróttlítill, svo hann neyddi sig til að hvílast. í fyrsm skímu grárrar dögunar var hann tilbúinn. Þetta var sextándi dagurinn, sem fóturinn á honum var rígfastur við mælaborðið og eftir því sem honum sóttist verkið fann hann blóðið taka að streyma óhindrað á ný um þá hluta fótarins, sem enn voru á lífí. Hann stundi af sársauka, því honum fannst þetta eins og glóandi járn væri rekið í hann. En þegar síðasti búturinn af bolnum féll frá, eftir þriggja klukkustunda vinnu, tróð John sér út um gluggann, lyfti höndum til himins og hrópaði: ,,Ég er laus! Eg er laus!” Hann braut grein af tré til að hafa fyrir hækju og hóf erfiða ferð um 50 metra háa snarbratta brekkuna, og dró meidda fótinn á eftir sér. Ferðin tók hann fast að klukkustund. Þegar
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132

x

Úrval

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.