Úrval - 01.11.1982, Side 3

1
11. hefti
41. ár
Úrval
Nóvember
1982
Hópur til þess kjörinna manna er að baslast við að stjórna þessu landi. Á
ýmsu gengur þar á bæ, enda er stundum ekki gott að átta sig á hvort verið er að
reyna að ná sem arðsömustum búskap til hagsældar fyrir allt vinnufólkið eða
hvort þeir sem fyrir búinu standa á einn og annan hátt eru einfaldlega að
reyna að bregða fæti hver fyrir annan til þess að reyna að láta bala sem mest á
sér. Þar að auki er einkennileg sú árátta hjúanna að vera sífellt með einhvern
prívatuppsteyt og hjúahópa að vilja fá meira en aðrir.
Um þessar mundir eru líklega allir pólitíkusar landsins sammála um að harð-
ara sé í ári en oft endranær. Þetta kemur meðal annars fram í merkilegri laga-
smíð sem gerð var á úthallandi sumri og kallast bráðabirgðalög. Ekki verður
betur séð um þessar mundir en allir flokkar og flokkspartar séu þeim sammála í
hjarta sínu. Að minnsta kosti eiga þau að fá að taka gildi í friði fyrir öllum. Mál
málanna meðal nafnbótarmanna búsins um þessar mundir virðist fremur vera
togstreita um dagsetningu fyrir nýjar alþingiskosningar heldur en samkomulag
um hvernig reka eigi þjóðarbúskapinn svo flestir geti þolanlega við unað.
Eitt af því sem felst í þessum bráðabirgðalögum, sem virðast eiga að gilda
fyrst um sinn til bráðabirgða, er ákvæði um að samkomulag það sem „aðilar
vinnumarkaðarins’ ’ gerðu með sér fyrr á þessu ári skuli ekki gilda til fulls held-
ur skuli inn í það koma eitthvað sem er víst kallað , ,skerðing vísitölu” og þýðir
einfaldlega að launþegar fá ekki eins mikið kaup og forkólfar þeirra sömdu um
að þeir fengju. Sem sagt, þessir „frjálsu samningar” sem gerðir voru eiga ekki
að gilda heldur er kaup samkvæmt þeim skert með lagaboði.
En hvað skeður? Jú, þrýstihópur innan þjóðfélagsins, bókagerðarmenn,
hefur ákveðið að frá og með fyrsta desember fari hann í verkfall. Það gera
bókagerðarmenn til að þetta skerðingarákvæði bráðabirgðalaganna nái ekki til
þeirra því út úr verkfallinu ætla þeir — að því er virðist — að semja aftur um
það sama og þeir sömdu í sumar bráðabirgðalagalaust. Og sýnist sumum vand-
séð hvort þeir eigi ekki fremur að semja milliliðalaust við ríkisstjórnina en
veslings prentsmiðjueigendurna.
Hvað svo? Takist þeim þetta verða allir hinir þrýstihóparnir sóma forsvars-
manna sinna vegna að fara sömu leið. Hvar er þá komið skerðingarákvæði
bráðabirgðalaganna? Eða munu forráðamenn búsins setja undir þennan leka
og skipa að allir sitji við sama borð með skerðingu og öllu saman? Eða er ein-
faldlega verið að efna til skrípaleikja? _ .