Úrval - 01.11.1982, Síða 7

BLÓMA TORGIÐ í KOPARNÁMUBÆNUM
5
skömmtun. Eftir vinnu, er þær sátu í
herberginu sínu, héldu þær áfram að
láta sig dreyma um vorið þegar blóm-
in myndu blómgast undir gluggun-
um þeirra. Þeim hafði ekki enn kom-
ið það í hug að blóm þyrfti að vökva.
Brátt vissu allir á staðnum að
safnararnir ætluðu að sá blómum
þegar hlýnaði r veðri. Fáir trúðu því
að sú áætlun heppnaðist.
Vorið var stormasamt, snjórinn
hvarf fljótt og steppan varð strax
þurr.
Einn morguninn, áður en vatns-
flutningabíllinn kom, tóku stúlkurn-
ar að stinga upp jörðina. Það söng í
spaðanum er honum var stungið í
grjótharða jörðina. Stúlkurnar litu
ekki einu sinni upp þegar trukkurinn
ók í hlað. Tsjanar kom gangandi til
þeirra og spurði:
,,Hvað eruð þið að gera? Ætlið þið
að búa til matjurtagarð?”
Tsína sýndi honum þegjandi fræ-
pakkana. Tsjanar tók einn þeirra,
skoðaði hann og dæsti vantrúaður á
svip. Engu að síður tók hann
spaðann og stakk svolítið upp á
meðan Tsína fyllti föturnar af vatni.
Nú létu stúlkurnar sér nægja eina
fötu af vatni sem þær skiptu á miili
sín. Hin var notuð til þess að vökva
blómabeðið. Á hverjum morgni
vöknuðu þær með eftirvæntingu: I
dag myndu blómin skjóta upp kollin-
um. Varlega losuðu þær um jarðveg-
inn og þegar heitast var á daginn
breiddu þær dagblöð yfír beðið.
Loks birtust fyrstu frjóangarnir.
Um kvöldið söfnuðust allir íbúar
staðarins saman við blómabeðið.
Aftur hófust rökræður um hvort
blómin myndu lifa eða ekki.
,,Með hverju vökvið þið þau?”
voru stúlkurnar spurðar.
Þær útskýrðu það. Margir voru
mótfallnir því að eyða dýrmætu vatn-
inu svona. Leiðangursstjórinn kom og
horfði lengi á frjóangana.
,,Það eru að sjálfsögðu takmörk
fyrir öllu,” sagði hann, ,,það er lítið
til afvatni.”
Engu að síður fyrirskipaði hann:
,,Frá og með morgundeginum fá
Tsína og Ljúba aukafötu af vatni
handa blómunum. ’ ’
Vandræðin byrjuðu daginn sem
vatnið kom ekki. Hinir harðgerðu
íbúar létu það ekki á sig fá þótt þeir
væru vatnslausir einn dag. En blómin
gátu það ekki. Þau þoldu ekki brenn-
andi sólskinið og tóku að hengja
krónurnar innan klukkustundar.
Stilkblöðin skrælnuðu og duttu til
jarðar.
Ljúba sat hjá beðinu og gat ekki
tára bundist. Tsína fékk útrás í reiði-
kasti:
,,Til hvers ertu að grenja! Þú
vökvar ekki heila eyðimörk með tár-
um! ’ ’
„Stúlkur!” var kallað fyrir aftan
þær. Þær sneru sér við. Pétur, sonur
nágrannanna, stóð þar með litla fötu
í höndunum. ,,Hérna! Mamma sendi
vatn handa blómunum. Við kom-
umst vel af til kvölds.”
r -\