Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 44

42 ÚRVAL
Iþessari grein rifjar höfundurinn upp löng kynni sín af
hundum. Hann er innilegur hundavinur ogfinnst vanta
mikiö í tilveruna ef maöurinn hefÖi ekki hundinn til aÖ
hjálpa til viÖ aÖ halda viökvœmum brotum lífsins saman.
PÉTUR, „BORGARSTJÓRI
BRIDGEHAMPTON”
— WillieMorris —
-T-T-T-T--T G ÞEKKI hunda. Þegar
*
*
*
*
ég var drengur í
Mississippi ólst ég upp
með hundum. Fyrstu
hundarnir sem ég kynnt-
ist voru fuglaveiðihundar, langir og
grannvaxnir. Þeir fóru með okkur
feðgunum margar veiðiferðir um
mýrarnar. Þeir hétu Tony, Sam og
Jimbo. Þessar löngu vetrarnætur í
Yazoo, þegar ég óx svo hratt að ég
fann til í olnbogum og hnjám, sváfu
Tony, Sam og Jimbo í rúminu mínu.
Eftir því sem árin liðu dóu þeir, einn
af öðrum. Ég bað að þeir mættu allir
komast til hundahimnaríkis
meþódista.
Svo áttum við prýðilega fox terrier
hunda af ensku kyni með mjúkan
feld. Þeir hétu Sonny, Duke og Skip
gamli. Skip gamli var snjallasti
hundur ríkisins. Ég eignaðist hann
þegar ég var í fjórða bekk og hann fór
í gegnum allan skólann með mér.
Hann gat gripið tennisbolta sem
kastað var tiu til fímmtán metra upp í
loftið. Á hverjum morgni vaknaði
hann til að fara í skólann með mér.
Svo sneri hann heim og beið undir
álmtrénu þar til ég kom. Hann var
hrifinn af að hlusta á útvarpið, sér-
staklega þjóðlagatónlist. Daglega fór
hann í búðina til herra Reeves og kom
aftur með dagblaðið upprúllað í
kjaftinum.
Ég kenndi gamla Skip að aka. Ég
setti hann undir stýri á græna De
Sotonum hans pabba og beygði mig
undir mælaborðið. Svona ókum við
löturhægt fram hjá kránni þar sem
gömlu negrakallarnir söfnuðust
saman fyrir framan og tuggðu tóbak
og tálguðu spýtur. Skip gamli hafði
framlappirnar á stýrishjólinu og augu