Úrval - 01.11.1982, Síða 66

64
ÚRVAL
að koma og í sameiningu hjálpuðust
þeir að því, með aðstoð Vitale, að
lyfta Thomas inn í bílinn. Thomas
var ein 180 pund á þyngd, 190 cm á
hæð, stór og stæltur. Innyfli Thomas
voru komin 20 cm út úr sárinu á
kviðnum. Hann gapti og virtist reyna
að ná andanum en árangurslítið.
Þetta var eina merkið síðustu tvær
mtnúturnar um að iíf leyndist enn
með honum.
Næsta sjúkrahús var Beekman-
spítalinn, spölkorn t burtu. Del
Gaudio ók eins og vitlaus maður og
þeytti horn bílsins en umferðin var
mjög mikil. Ferðin tók um það bil
fimm mínútur.
Hjúkrunarfólkið hafði heyrt há-
vaðann í btlflautunni og kom þegar
og ók Thomas í hasti inn í slysa-
stofuna en stór blóðpollur var eftir t
bíl Del Gaudio. Del Gaudio hinkraði
við til þess að fá fréttir af hinum
særða. Að lokum kom hjúkrunar-
maður fram með þumalfingurna
niður. Owen Thomas, tvítugur
afkomandi ættar sem New Yorkborg
hafði fóstrað í blíðu og stríðu í fjórar
kynslóðir, var dáinn.
Dauðann má ákvarða á ýmsan hátt.
Hér áður fyrr var talað um að einhver
væri dáinn þegar öndun hætti,
enginn púls fyndist lengur og auga-
steinarnir hreyfðust ekki. Samkvæmt
þessu var Owen Thomas dáinn.
Læknar spyrja hins vegar hvort ástand
sjúklingsins sé slíkt að ekki megi bæta
þann skaða sem kann að hafa orðið á
ltkama hans. Ef lífsnauðsynleg
líkamsstarfsemi hefur hætt, er þá
hægt að koma henni af stað aftur
áður en óbætanlegt tjón hefur átt sér
stað á líffærunum? Alla jafna er talið
að þrjár til sex mínútur séu lengsti
tími sem heilinn getur verið án súr-
efnis áður en tjón verður af. Nýrun
geta enst í 30 til 40 mínútur, lifrin
heldur lengur.
Ekki er óalgengt núorðið að læknar
endurlífgi sjúklinga sem hafa fengið
hjartaáfall. Endurlífgunin á sér stað
með því að hjartanu er komið í gang
aftur með einföldum aðferðum eins
og ul dæmis hjartahnoði eða raflosti.
Ástand Owens Thomas var miklu
alvariegra en þetta. Líkami hans hafði
misst um það bil helming eðlilegs
blóðmagns. Innyflin voru þakin saur
þar sem garnirnar höfðu farið í
sundur. Hnífurinn hafði lent í hjart-
anu og vinstra megin í lifrinni, gall-
blaðran var í sundur og vinstra lungað
fallið saman.
Allir þessir áverkar gátu verið
banvænir einir sér. Allir saman voru
þeir lífshættulegir. Ef Owen Thomas
átti að halda lífl varð starfslið slysa-
deildarinnar fyrst af öllu að gefa
honum nægilegt súrefni og blóð og
það yrði hvort tveggja að gerast innan
örfárra mínútna.
Við þetta bættist að læknarnir yrðu
að taka til starfa strax þarna á slysa-
stofunni, í stað þess að færa manninn
inn í skurðstofuna, og því fylgdi mjög
mikil smitunarhætta fyrir Thomas.
Ofan á allt þetta bættist svo að vel gat