Úrval - 01.11.1982, Blaðsíða 97

HVER M YR TINA PÓLEON?
95
fimm millímetra búta. Síðan greindi
hann arseníkmagnið í hverjum bút.
Línuritið yfir niðurstöðuna var
sagtennt lína og ójöfn sem sýndi allt
frá 2,8 upp í 51,2 hluta á móti
milljón. Allt x allt gerði Smith 140
mismunandi prófanir á því hári sem
hann hafði til umráða. Línuritin —
gröfin — sem niðurstöðurnar sýndu
voru hlutbundin sönnun þess að
Napóleon hafði ekki farist af slysni
vegna einhverrar arseníkuppsprettu í
umhverfinu.
Forshufvud tók fram tímatöflu
sína, samanlímdar arkir, og rakti
hana út á gólfið. Út frá línuriti
Smiths reiknaði hann aldur hársins
frá þeim degi er það var skorið. Hver
fimm millímetra bútur var samsvar-
andi 15 dögum í lífi Napóleons. Fors-
hufvud bar saman tinda og dali í
grafi Smiths og einkennin eins og
hann hafði skráð þau á tímatöflu
sína. Þar kom allt heim og saman —
mesta arseníkið í hárinu, tindarnir í
grafi Smiths, kom nákvæmlega heim
við þá daga sem mest og öflugust
einkennin dundu yfir.
Tilraun Forshufvuds til að fá sem
víðtækust sönnunargögn bar árangur
nokkru seinna þegar hann fékk bréf
frá Dame Mabel Brookes, áströlskum
rithöfundi, og, það sem meira var,
náfrænku Betsy Balcombe. Hún
hafði séð sagt frá greininni í Nature
og átti hárlokkinn sem Napóleon gaf
Betsy að skilnaði þegar hún kom í
síðustu heimsókn til Longwood 16.
mars 1818. Dame Mabel sendi sýnis-
horn af hárinu til Glasgow.
Þau tvö hár sem hún sendi voru
greind í þremur sentímetra löngum
bútum. í þeim kom fram arseníkinni-
hald á bilinu 6,7 til 26 hlutar á móti
milljón, enn frekari sönnun um eitur-
byrlun af ráðnum hug. Þar sem þetta
hár var skorið,/ Samkvæmt endur-
minningum Betsy, daginn sem hún
kom í sína síðustu heimsókn til Long-
wood hlaut það að hafa vaxið 1817
eða snemma árs 1818. Það gerði Fors-
hufvud kleift að útiloka sem mögu-
lega morðingja þá sem síðar komu til
St. Helenu, sérstaklega Antom-
marchi sem kom ekki til eyjarinnar
fyrr en 1819-
Dame Mabel var mjög ánægð með
þessa niðurstöðu. Hún hafði alist upp
við að trúa að Napóleon hefði verið
myrtur. Sú saga hafði gengið ættlið
fram af ættlið í ættinni að William
Balcombe hefði grunað að Napóleoni
væri byrlað eitur.
Brottfarir
Heilsu Napóleons hafði hrakað. I
október 1817 kvartaði hann við
O’Meara um óþægindi strax neðan
við bringubeinið. Þau hafði hann
aldrei haft áður. O’Meara hugði að
þetta gæti verið merki um lifrar-
bóigu. Tveim vikum síðar skráði
læknirinn hjá sér að Napóleon væri
aldrei laus við óþægindatilfinningu í
hægri síðunni, hann væri að missa
lystina, fæturnir þrútnuðu og kæmi