Mímir - 01.04.1973, Page 46
... og þess vegna fyrirleit hann bæði skólabræð-
ur sína og kennara, en þar að auki hneyksl-
aðist hann á siðfágunarleysi kennara sinna og
hafði óvenju glöggt auga fyrir persónulegum
veikleikum þeirra. (14)
6.
Er lebte in grossen Stádten und im Siiden, von
dessen Sonne er sich ein iippigeres Reifen seiner
Kunst versprach... (25)
Hann dvaldist í stórum borgum og í Suður-
löndum, þar sem hann vænti sér, að list hans
myndi taka auknum þroska undir hinni suðrænu
sól. (40)
7.
Der ist noch lange kein Kunstler, meine Liebe,
dessen letzte und tiefste Schwámerei das Raf-
finierte, Exzentrische und Stanische ist... (39)
Sá maður er fjarri því að vera listamaður, kæra
Lisaveta, sem tignar heitast af öllu hið miskunn-
arlausa, sérstæða og djöfullega... (59)
8.
Die erste seelische Tatsache, deren ich mir
bewusst werde, ist die, dass ich mich mitschuldig
fúhle an der Verstörung... (41)
Fyrsta tilfinningin, sem hjá mér vaknaði, var
sektarkennd. (62)
9.
Aber die zweite besteht darin, dass dieser Mensch,
vor dessen Sein und Wesen ich soeben noch
den ehrlichsten Respekt empfand, in meinen
Augen plötzlich sinkt, sinkt, sinkt... (41—42)
En hið næsta, sem ég finn, er það, að þessi mað-
ur, sem ég hafði fyrir skemmsm litið til með
óblandinni virðingu, verður nú skyndilega smæri
í augum mínum, smærri... (62)
10.
Er ging zu Fuss, ging langsam, den unabláss-
igen Druck des feuchten Windes im Gesicht,
úber die Brúcken, an deren Gelánder mytho-
logische Stamen standen, und eine Strecke am
Hafen entlang. (45)
Hann hélt leiðar sinnar fótgangandi, gekk hægt
yfir brúna með goðalíkneskjunum á handrið-
inu og spölkorn meðfram höfninni, og alltaf
stóð hráslagalegur vindurinn í andlit hon-
um. (67)
11.—12.
Ein Kellner, ein milder Mensch mit brotblonden
Backenbartstreifen, einem altersblanken Frack
und Rosetten auf den lautlosen Schuhen, fúhrte
ihn zwei Treppen hinauf in ein reinlich und
altváterlich eingerichtetes Zimmer, hinter dessen
Fenster sich im Zwielicht ein pittoresker und
mittelalterlicher Ausblick auf Höfe, Giebel und
die bizarren Massen der Kirche öffnete, in deren
Náhe das Hotel gelegen war. (47)
Góðlegur þjónn í snjáðum kjól, með Ijósgula
barta og á róssaumuðum, hljóðlausum skóm
fylgdi honum upp á þriðju hæð og inn í hreinlegt
herbergi með fornlegum húsbúnaði. Ur gluggan-
um blasti þarna við í rökkrinu sérkennilega
fagurt útsýni með miðaldasvip: húsagarður,
burstmyndaðir gaflar og kirkjan með sinni
ótrúlegu fyrirferð, en gistihúsið var skammt frá
henni. (69—70)
13.
Bei den Mahlzeiten in dem grossen balkenge-
deckten Esssaal zu ebener Erde, dessen hohe
Fenster auf die Glasveranda und die See hinaus-
blickten... (64)
Máltíðirnar fóru fram á neðsm hæðinni, í stór-
um borðsal með sperrum í lofti og háum glugg-
um, sem vissu út að sólskýlinu og sundinu. (92)
14.
Diesen Weg nahm er, leise und verstohlen, als
befinde er sich auf verbotenen Pfaden, tastete
sich behutsam durch das Dunkel, unwiderstehlich
angezogen von dieser dummen und selig wie-
46