Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 9

1955
B E R G M A L
kyssti á augu mér og sagði mér
að ég ætti að vera sterk og glöð
og nú þyrfti ég aldrei framar að
liggja andvaka heilar nætur og
óttast næsta dag, eða framtíð-
ina. Ég elska þig, sagði hann.
Og ég skal trúa þér fyrir því að
ég hef aldrei elskað nokkra aðra
eins og ég elska þig. Og hann
sagði líka: Ég kem aftur og sæki
þig og fer með þig héðan, og þú
þarft aldrei framar að kvíða
einveru, aðeins ef þú trúir á mig
og hugsar mikið um mig, svo
mikið að þú finnir hugsanir
mínar í huga þér. Hann stóð
þarna og hélt um höfuð mitt
milli handa sinna og enda þótt
ég heyrði bílinn staðnæmast
niðri á götunni fyrir utan og
heyrði raddir þeirra þegar þeir
gengu að dyrunum, og þótt ég
sæji þá koma í gegnum dyrnar,
hvern á eftir öðrum, þeir voru
þrír saman. Já, enda þótt ég sæji
þá og vissi að þeir voru að koma
til að sækja mig, og að öllu var
lokið, þá var ég samt laus við
allan kvíða. Og mér fannst það
að enginn máttur í heiminum
gæti nokkru sinni aðskilið
okkur, þegar ég stóð á fætur og
kyssti hendur hans. Ég gef þér
eitt ár sagði ég við hann“.
„Heilt ár skal ég bíða án þess
að angra þig, án þess að ræna
þig nokkru sem er þitt, án þess
að taka frá þér eitt orð, eina
hugsun, eða eina kennd. Heilt
ár skal ég lifa fyrir þig í mínum
eigin heimi án þess að reyna að
ásælast þig, og ef þú elskar mig
þá kemur þú aftur hingað og
sækir mig og flytur mig yfir í
þinn heim.“
Hún þagnaði og tók síðustu
sígarettuna úr pakkanum en ég
kveikti í sígarettunni fyrir hana
og velti því fyrir mér sem hún
hafði sagt. Mig langaði til að
spyrja hana hverjir það væru
sem komu að sækja hana, en það
var eitthvað í fasi hennar og
svip sem hélt aftur af mér.
„Annað sagði ég ekki,“ hélt
hún áfram eftir nokkra þögn.
„Þetta var allt sem ég gat sagt
áður en þeir tóku mig frá hon-
um.
Þegar það var, þá var klukkan
nákvæmlega hálf ellefu, og þess
vegna sit ég hér nú og veit innst
í hugskoti mínu að hann hlýtur
að koma.“
Nokkrum mínútum síðar
heyrðum við klukku slá. Hún
var hálf ellefu. Augu okkar
mættust eitt andartak, en svo
leit hún fram hjá mér og út
gegnum gluggann. Regnið buldi
ennþá á rúðunum en þó virtist
eitthvað hafa dregið úr veður-
7