Bergmál - 01.12.1955, Page 10

Desember
Bergmál ---------------------
ofsanum. Mér fannst hjarta mitt
herpast saman og einhver ein-
kennileg hryggð grípa mig allan,
einhver beiskja, sem ég gat ekki
gert mér grein fyrir. Mér
fannst sem ég hefði tapað ein-
hverju sem ég aldrei hefði átt,
og eins og þetta eitthvað, væri
það bezta sem lífið gat veitt
manni. Það hafði opinberast mér
eitt andartak, til þess aðeins að
hverfa svo á ný, að eilífu. Mér
varð hugsað til þeirra orða, sem
franskur heimspekingur sagði
um ástina. „Að hún sé eins og
vofa sem allir tala um en enginn
hafi séð.“ Hér sat ég gegnt
konu, sem vissi meira um innsta
eðli ástarinnar en nokkur önnur
manneskja sem ég hafði fyrir
hitt á ævinni, og hún hafði opn-
að dyrnar að hinu allra helgasta.
Hún ein hafði lykilinn að innsta
herberginu, en enginn gat fylgt
henni þangað inn, enginn trúði
eins sterkt og hún.
„Verið þér sælir og þakka yður
fyrir, að þér hlustuðuð á mig.“
„Má ég hringja eftir bíl handa
yður,“ spurði ég.
„Nei, þakka yður fyrir. Ég bý
á hótelinu hinum megin við
torgið.“
„Afsakið,11 sagði ég. „Ég hélt
að þér ættuð heima hér í borg-
inni.“
Hún hló lítið eitt, en var þó
döpur.
„Fyrir einu ári síðan átti ég
heima hér í grenndinni,11 sagði
hún. „Á geðveikraspítalanum
fyrir utan borgina, og þetta
kvöld sem ég hef sagt yður frá
hafði ég stolizt burt af geð-
veikrahælinu í leyfisleysi. Ég
veit ekki af hvaða ástæðu það
var, en ég gekk beint inn í þetta
veitingahús og settist þarna í
hornið. Ég veit að þér trúið ekki
á það sem ekki er hægt að gefa
skýringu á, og þér megið gjarn-
an hlæja að mér, en það var eitt-
hvert afl í brjósti mér, sem dró
mig hingað ómótstæðilega.“
Hún þagnaði snögglega og það
sáust einhverjir sérstakir drættir
í andliti hennar. Sambland af
sorg og vonbrigðum. Eitthvað,
sem ekki er hægt að lýsa í orð-
um, og áður en ég gat sagt við
hana nokkurt huggandi orð, var
hún horfin.
Ég bað um kaffi og sat lengi
yfir því grafkyrr og hugsaði um
það sem ég hafði heyrt og séð.
Einhver maður kom inn í veit-
ingahúsið og settist þar sem hún
hafði setið, en ég veitti honum
enga athygli, sá aðeins út undan
mér að þetta var miðaldra mað-
ur, ljóshærður, myndarlegur.
En er hann hafði setið litla
8