Bergmál - 01.12.1955, Qupperneq 11

BergmAl
1 9 5 5 ----------------------
stund þá stóð hann á fætur og
gekk yfir að grammófóninum,
Og í raun og veru veitti ég hon-
um þá fyrst athygli. Ég beið
þess með eftirvæntingu hvaða
lög hann veldi, og þegar ég
heyrði að það voru hin sömu lög
og hún hafði valið, þá var ég
ráðinn í að komast að því sanna,
enda þótt ég væri í fyrstu sann-
færður um að það væri hrein
tilviljun.
Þegar grammofónninn þagn-
aði stóð ég á fætur og gekk til
hans.
„Eruð þér hrifnir af Duke
Ellington,“ spurði ég.
Hann leit á mig og virti mig
fyrir sér góða stund, en sagði
síðan. „Ég er hrifinn af þessum
tveim lögum. Hvers vegna
spyrjið þér?“
„Aðeins af forvitni,“ svaraði
ég. „Vegna þess að það eru svo
margar nýrri plötur þarna í
grammofóninum.“
„Allir eiga sín uppáhaldslög,“
sagði hann. „Og flestir menn
eiga einhverjar vissar minn-
ingar tengdar vissum hljóm-
plötum, ekki satt?“
„Jú, ég held að ég skilji yður,“
sagði ég. „Ef til vill komið þér
hineað oft.“
„Nei,“ svaraði hann. „Það er
langt síðan ég hef komið hing-
að, og ég get gjarnan bætt því
við að það er mjög ótrúlegt að
ég komi hingað nokurn tíma
oftar.“
„Ég bið yður afsökunar á for-
vitninni,“ sagði ég. „En mig
langar til að vita hvað það er
sem þér hugsið um einmitt þeg-
ar þér spilið þessar tvær
plötur?“
Hann brosti svolítið. „Það er
kona,“ sagði hann „Ég er að
hugsa um atvik sem gerðist á
þessum stað fyrir löngu
síðan.“
Hann þagnaði skyndilega,
þegar hann sá svipinn á mér.
„Hún hefur verið hér og er
farin,“ sagði ég. „Hún beið yðar
til klukkan hálf ellefu.“
Við vorum nú báðir staðnir á
fætur. Hann var hærri en ég, og
starði á mig um leið og hann tók
hörkulega um handlegg mér.
„Þér ljúgið,“ sagði hann
hvasst.
„Nei,“ sagði ég. „En viljið þér
svara tveim spurningum. Hvers
vegna komið þér svo seint, ef
þér á annað borð trúðuð því að
hún ....?“
„Bíllinn bilaði á leiðinni,"
svaraði hann. „Svo ég varð að
bíða góða stund meðan hann
var lagfærður, en nú stendur
hann hér úti fyrir.“
9