Bergmál - 01.12.1955, Síða 16

TUNGLSKINSSÓNATAN
Smásaga eftir óþekktan liöfund.
Stundum óska ég þess að
gagnrýnendur væru ekki eins
vel á verði eins og þeir virðast
vera oft á tíðum. Þeir segja að
þessi saga sé ekki sönn og hún
geti ekki verið það. Og að hin
ódauðlega Tunglskinssónata
Beethovens hafi ekki orðið til á
eins rómantískan hátt eins og
þjóðsagan segir og vill fá okkur
til að trúa. Ef til vill hafa þeir
rétt fyrir sér, en hvað sem því
líður. Hvort sem þeir hafa rétt
fyrir sér eða ekki, þá er sagan
vel þess virði, að hún sé sögð.
Sagan sem hinir tortryggnu og
hugsunarlausu gagnrýendur
hlæja að, er á'þessa leið:
Kvöld eitt í tunglsljósi var
Beethoven á gangi með einum
vini sínum, en skyndilega stakk
hann fyrir sig fótum og sagði:
„Hlustaðu, það er einhver að
leika á píanó eina af sónötum
mínum.“
Hljómlistin, sem þeir heyrðu
fátækrahverfi. Beethoven gægð-
kom frá litlu húsi í stræti einu í
ist inn um gluggann, og inn í
herbergi þar sem maður nokkur
sat við að sóla skó, en lítil stúlka
lék fyrir hann á meðan. Hinn
frægi hljómlistarmaður horfði
á þetta um hríð, en er hann
hafði staðið þarna nokkra stund,
þá brast litla stúlkan í grát og
sagði: „Ó, þetta er alveg dásam-
leg músík, en ég get ekki leikið
þetta eins vel og skyldi.“ Þegar
hún stóð upp frá píanóinu, þá
veitti Beethoven því athygli að
hún var blind.
Beethoven barði að dyrum, og
þegar hann og vinur hans voru
komnir inn í húsið, sagði hann
litlu stúlkunni, að hann væri
hljómlistarmaður, og spurði
hvort að hann mætti leika fyrir
hana. Hún varð mjög glöð og
þakkaði honum fyrir. Hann sett-
ist við píanóið, og þessi ódauð-
legi snillingur lék fyrir feðginin,
eins og hann einn gat leikið á
píanó. Heila klukkustund lék
hann fyrir þau, það slokknaði á
kertunum. Skósmiðurinn var
14