Bergmál - 01.12.1955, Side 17

SPAKMÆLX
Sá sem ekki finnur hrifningu
mun heldur ekki vekja hana hjá
öðrum.
Það er hægt að sjá fleira gegn-
um skráargat, heldur en í gegn-
um opnar dyr.
Hver sem kveður upp dóm
milli tveggja vina, missir vin-
áttu annars þeirra.
Aðeins vinnan skapar hvíldar-
daga.
Haltu ætíð loforð þitt við barn
þitt, jafnvel þótt það, kunni að
verða þér til tjóns, því ef þú
svíkur loforð þitt, missir þú
traust og virðingu barnsins og
það mundi verða erfitt, ef ekki
ómögulegt, að vinna það aftur.
M'argir eru ávallt heppnir, en
verða þó aldrei hamingjusamir.
Margur er aðeins vinur vor
þangað til við gefum honum
tækifæri til að vera það.
Ekki eru allir vinir þínir sem
brosa við þér. (Ekki eru allir
viðhlægjendur vinir).
hættur við vinnu sína, en Beet-
hoven lék áfram.
„Þetta er dásamlegt," hrópaði
litla stúlkan. „Hver eruð þér?“
Beethoven svaraði ekki, en
lék upphafið að sónötunni, sem
hún hafði verið að leika, og
samstundis hljóp hún til hans
og kyssti á hönd hans. „Þér eruð
Beethoven, Beethoven,“ hrópaði
hún. „Ó, það er dásamlegt, alveg
dásamlegt, leikið þetta aftur.“
Sagan segir, að þarna í tungls-
Ijósinu í þessu fátæklega húsi
hafi Beethoven hrifizt svo, að
er hann fór þaðan undir morgun
hafi hann verið búinn að semja
hið óviðjafnanlega listaverk, er
hann kallaði „Tunglskinssón-
ötuna“.
15