Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 48

Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 48
Desember B E R G M Á L fyrirlitningu. „Og hvað gerist, ef ég neita að ginna hann í gildr- una?“ Faber hleypti í brýrnar svo vart sást í augu hans. „Þá neyðist ég til að skjóta yður og Mordaunt líka. Ég get fullvissað yður um að ég er óhræddur við það. Að vísu ieiða skothvellirnir lögreglu- mennina hingað, en ég verð ekki í neinum vandræðum með að gefa þeim fullnægjandi skýringu. Hinn óði maður réðist á okkur og skaut yður, svo að við urðum að skjóta hann.“ Það fór hrollur um Christine er hún leit í andlit Fabers. Þar var enga miskunn að sjá. Aðeins grimmd og illmennsku. Hann myndi auðsjáanlega ekki láta einn né neinn standa í vegi fyrir að fyrirætlanir hans kæmust í framkvæmd. Einn af mönnunum, sem stóðu við hlið hans, þrekvaxinn og hörkulegur náungi, sagði eitthvað í hálfum hljóðum og dró fingur yfir háls sér. Faber gaf honum merki um að þegja. „Vinir mínir eru mjög að flýta sér,“ bætti hann við ógnandi. „Og við viljum ná Mordaunt lifandi ef nokkur möguleiki er á því.“ „Hvers vegna viljið þið ná honum lifandi?11 neyddi Christine sjálfa sig til að spyrja. „Hvað verður um Tona, ef ég geri eins og þér hafið óskað?“ Doktor Faber virtist mjög óþolinmóður. „Mordaunt er föðurlandssvikari. Hann komst inn í það land, sem mér veitist sá heiður að þjóna. Komst þangað sem flóttamaður og bað um vernd, sem pólitískur flóttamaður. Honum var veitt sú vernd og honum var treyst og vel með hann farið á allan hátt, en hann endurgalt það traust með svikum.“ „Við ætlum að hafa hendur í hári hans til að láta hann standa reikningsskap gerða sinna, og þess vegna er þessi mótorbátur kom- inn hingað, til að flytja hann á brott. Nokkrum klukkustundum eftir að hann fer héðan í mótorbátnum verður hann fluttur yfir í gufuskip, sem heldur beina leið til vissrar hafnar. Þar verður hann leiddur fyrir rétt og ég get fullvissað yður um að mál hans fær eðlilega dómsmeðferð, og í versta lagi þá lendir hann í fanga- búðum nokkra mánuði.“ Leiddur fyrir rétt,“ endurtók Christine æst. „En hann er veikur. Hann er .... “ — 46
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Bergmál

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bergmál
https://timarit.is/publication/1971

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.