Bergmál - 01.12.1955, Síða 53

B E R G M Á L
1 9 5 5 ----------------------
engin áhrif hafa á var Pandos
sjálfur. Hann stóð og hallaði sér
upp að stúkunni, óbifanlegur og
svipbrigðalaus eins og hann
hefði ekkert heyrt. Askan á
vindlingi hans varð lengri og
lengri, nú hékk hún í boga, en
datt fyrst er Pandos spýtti á
ská út um munnvikið yfir skrif-
borðið og niður í einka spýtu-
bakka forsetans. Og ef hægt
var að lesa nokkuð út úr svipn-
um á hinu þeldökka andliti
hans, sem var skorpið og hrukk-
ótt eftir fjörutíu ára útivist í
brennandi sólskini, þá var það
meðaumkunartillit til forset-
ans og innileg leiðindi yfir öllu
þessu málavafstri.
Hann hafði reynt að flýta mál-
inu með því að játa alla glæpi
sína og eina tíu tuttugu í viðbót,
sem hann þekkti ekkert til. En
þó að málið væri á allan hátt
sérstætt, líktist það öðrum mál-
um að því leyti að það gat ekki
gengið fljótt. Yikum saman
höfðu dómararnir klórað sér í
hárinu, strokið hökutoppinn og
blásið reykjarstrókum út í loft-
ið, en án árangurs. Það kom í
ljós að ómögulegt reyndist að
finna leynidyr fyrir glæpamann-
inn á krókaleiðum laganna. Það
hefði alveg eins mátt leita að
ryði á rifflinum hans. Allir ósk-
uðu að hann yrði sýknaður, en
vissu jafnframt að kviðdómur
heiðarlegra manna hlaut að úr-
skurða hann sekan. Það var ekki
sízt að þakka Pandos sjálfum að
kviðdómendur voru allir heið-
arlegir menn.
Loksins var þessu lokið.
Pandos varp öndinni léttara og
kinkaði kolli til forsetans hvers
andlit mimpraði af trega eins
og hjá manni sem af slysni
hefur skotið bezta vin sinn.
Tonio, skrifari réttarins, hljóp
til og rétti Pandos nýjan vindl-
ing og fangavörðurinn, sem var
alveg yfirkominn af sorg, gaf
honum eld. Pandos þáði hvort-
tveggja og hélt burtu úr réttar-
salnum, auðvitað ekki til hins
ónotalega fangelsis San Angel-
os. Hann var sem sé geymdur í
bezta gestaherbergi stjórnar-
ráðshallarinnar.
Um kvöldið kom yfirfanga-
vörðurinn Don Jose í heimsókn
til Don Pasquales. Forsetinn tók
á móti honum í garðinum, en
þar hafði hann setið niðursokk-
inn í djúpar hugsanir.
„Allt er vonlaust,“ sagði hann
með vonleysishreim í málrómn-
um, „honum virðist ekki detta
í hug að flýja. Þegar ég fór sat
hann og sagði Rósitu litlu, dótt-
ur minni, ævintýri. Ég lét portið
51