Bergmál - 01.12.1955, Blaðsíða 54

Desember
B E R G M Á L------------------
standa opið, en ég sá að hann
sendi Rositu til að loka því. Þeg-
ar við vorum að borða sagði
hann mé^ að hann væri orðinn
þreyttur á að lifa utan við lög
og rétt. Eða með öðrum orðum:
Það eru ekki fleiri til að drepa.
Þeir sem eftir lifa eru allir
ágætir vinir hans og allir eru
svo heiðarlegir, meira að segja
stjórnmálamennirnir, fullyrðir
hann.“
„Vill hann heldur ekki reyna
að komast til útlanda?“ spurði
forsetinn niðurdreginn.
„Hann vill heldur láta lífið
en yfirgefa San Angelo,“ svar-
aði Don Jose. „Og það endar
víst með því. Það er þegar verið
að safna fé til að gera þonum
minnisvarða — Pandos sitjandi
í söðlinum á 'hryssunni sinni
sveiflandi barðastóra hattinum
og horfir stoltur út yfir hinar
kæru gresjur.“
Don Pasquales saug upp í
nefið hrærður og með tárvot-
um augum starði hann yfir hin
flötu þök borgarinnar.
„Hann skal standa á aðaltorgi
borgarinnar,“ sagði hann, „beint
á móti San Marino kapellunni
og innanum blessaðar litlu dúf-
urnar.“
Það tók alllangan tíma að gera
styttuna og þar sem enginn lista-
maður vildi taka að sér að gera
hana eftir minni, varð að fresta
aftökunni þangað til verkinu
væri lokið. í þrjú áhyggjulaus
ár lét Pandos fara vel um sig í
bezta gestaherbergi stjórnar-
hallarinnar eða þá að hann ráp-
aði um hallargarðinn og
skemmti börnum og unglingum
með því að skjóta niður sítrónur
með sexhleyptu skammbyss-
unni sinni.
Loks var verkinu lokið. Það
var úr skínandi marmara og svo
líkt að meira að segja hinn járn-
harði Pandos komst við, er hann
afhjúpaði minnismerki sitt að
viðstöddum miklum en þögul-
um fólksfjölda. Á fótstallinum
stóð með gullnum stöfum:
„Pandos og réttlætið.“
Viku síðar var hann færður
inn í fangelsisskrána til heng-
ingar.
Daginn fyrir aftökuna sagði
böðullinn upp stöðu sinni.
Forsetinn andvarpaði þegar
Tonio kom himinglaður og sagði
honum þessi tíðindi. „Síðast
þurftum við að hækka laun
hans þrisvar áður en hann fengi
sig til að taka af lífi fjölskyldu-
föður sem átti þrjú smábörn.
Það er erfitt að fá böðul í þessu
landi. Við drepum stundum í
52